Ονειρα γονιών παιδεύουν

Τη περασμένη Κυριακή που μας τραπέζωσε η αδελφή μου γίνανε και κάποιες κουβέντες για το μέλλον των εγγονιών μου. Με δυσαρέστησαν αλλά ίσως να έχω μεγαλώσει πολυ και να βλέπω εγώ τα πράγματα απο λάθος γωνία. Θα μέτραγε πολύ η γνωμη σας σαν νεώτερη γενιά

Ο γιός μου ο Μάρκος θέλει να βάλει τον γιό του σε ένα δύσκολο Γυμνάσιο το Αρσ..(δεν το γράφω ολόκληρο) που έχει εισαγωγικές εξετάσεις και κλήρο. Το παιδί δεν τραβάει τα γράμματα. Οπως και ο πατέρας του, ήταν του σπρωξίματος, του ιδιαίτερου. Δεν ξέρει α)αν θα γράψει καλά στις εξετάσεις και β) αν θα κληρωθεί. Θέλει όμως οπωσδήποτε να πάει εκεί. Ζήτησε λοιπόν απο τον Πέτρο και τη Μ. ενώ τρώγαμε την Κυριακή (και μπροστά σε όλους) να πιάσουν κάποιους γνωστούς που έχουν απο εκεί μέσα μήπως περάσουν το ανήψι τους απο το παράθυρο. Ο Πέτρος ενοχλήθηκε (το κατάλαβα) είπε όμως ότι θα δεί. Το θέμα έκλεισε εκεί.

Και λέω, αντε και μπήκε απο το παράθυρο, πώς θα τα βγάλει πέρα σε τόσο δύσκολο σχολείο αφού στο ιδιωτικό δημοτικό που είναι χαριστικά τον περνάνε στις τάξεις. Δεν διαβάζει, κοιμάται όλη την ώρα. Βαριέται. Δεν είναι βλάκας, τεμπέλης είναι. Η μάνα του βέβαια είναι έξυπνη και το σόι της έχει βγάλει και καθηγητές πανεπιστημίου. Η πραγματικότητα όμως λέει άλλα. Ευγενικά του είπε ο Φοφώ, στο τραπέζι, μήπως έβαζε το παιδί του στο δημόσιο γυμνάσιο και να το συμπληρώνει με ιδιαίτερα και είπε ο προκομμένος ο γιός μου «τι, να κάνει παρέα με όλους αυτούς τους Αλβανούς, να γίνει αλήτης; ΠΟΤΕ!».

Τι γίνεται όταν τα όνειρα των γονέων συγκρούονται με τις δυνατότητες του παιδιού;

Advertisements