Μικρόκοσμος

«Τι θ α πεί ο κόσμος;» Με αυτή την έκφραση μεγάλωσα. Φρόντισε η μάνα μου να μου το βάλει στο πετσί μου απο κάτω αυτό, να προσέχω πάντα τη γνώμη των άλλων, να μη δίνω λαβές σε σχόλια, να μη κουτσομπολεύω τους άλλους ανοιχτά και να είμαι μία μικρή κυρία.

Το κράτησα αυτό όσο μπορούσα τόσο ώστε να έχω στα 80 μου χρόνια αρκετό σεβασμό απο τους γύρω. Ομως μπήκε η πρόταση αυτή μέσα μου τότε, έγινε ένα με το αίμα μου. Οι άλλοι δεν συμμερίζονται τις απόψεις μου, δεν τις ακολουθούν αντίθετα μου τις πετάνε στα σκουπίδια και μπροστά μου

:Τη λέω στον Μάρκο. Μου απαντά : Να πάει ο κόσμος να πνιγεί μαμά, την υγειά μας νάχουμε

Τη λέω στην Α. Μου απαντά: ο κόσμος μητέρα ποτέ δεν λέει καλό για κανέναν, δεν με νοιάζει

Λέει ο Β : Θα γίνουμε ρεζίλι σε όλη την πολυκατοικία

Λένε τα εγγόνια μου : Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι γιαγιά με τη θεία Βίκη εδώ μέσα. Ηδη γελάνε οι φίλοι μου στο σχολείο.

Εμένα πάλι με έχει πιάσει μιά στενοχώρια, ένα πλάκωμα. Δεν μπορούσαν δηλαδή να κάνουν τους έρωτές τους και τα ομαδικά τους κάπου μακριά απο το σπίτι και να μη φαίνονται; Τι θα πεί ο κόσμος όταν θα τους δεί να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι της νέας ενοικιάστριας; Και κυρίως τι θα πεί ο Πέτρος που μένει απο κάτω, όταν θα κάνουν φασαρία και οι 3 τους; Τι θα πούν τα παιδιά της Βίκης που είναι μικρά στους άλλους και στα παιδιά των γειτόνων μας;

Τι θα πώ στον Πέτρο άμα με ρωτήσει πώς δέχτηκα να συμμετέχω σε τέτοιο ρεζιλίκι; Τι μαθήματα παίρνουν τα εγγόνια για τη ζωή των μεγάλων; Ωραία πράγματα να βλέπουν μικρά παιδιά!

Οσο για το καραβάνι του Μάρκου, στον μικρόκοσμό του κινείται. Που όμως μας παρασέρνει και εμάς.