Αρχίζουν..

Κλείσανε τα σχολεία και ο κόσμος φεύγει σιγά-σιγά. Ηδη οι δρόμοι αδειασαν, οι θέσεις για παρκάρισμα αυξήθηκαν. Την Παρασκευή το πρωϊ μπήκαν οι 2 μαμάδες (Α και Βίκη) με τα παιδιά τους σε ένα καράβι-χελώνα για να πάνε στο νησί της Α. Ο Μάρκος θα πάει εκεί αεροπορικώς το Μεγ. Σαββατο και θα γυρίσε την Δευτέρα του Πάσχα.


Ηδη με πήρε η συμπεθέρα τηλέφωνο και με ρώταγε τι μας είναι η Βίκη που ξαφνικά ξεφύτρωσε και πρέπει να κάνει Πάσχα μαζί τους και όχι με τους γονείς της.  Της εξήγησα ότι είναι η συνέταιρος, το ήξερε αυτό, όμως εδώ το είχε να με ρωτήσει, έτσι της έκλεισα τη γραμμή και μετά κατηγόρησα τον ΟΤΕ. Χρονιάρες μέρες και οι γραμμές του ΟΤΕ όλο κόβονται, λέω στη συμπεθέρα που με έχει τρελλάνει στα τηλέφωνα. Ιδιαίτερα όταν πρέπει να δίνω εξηγήσεις για αμαρτίες άλλων. Μαζί με την εβδομάδα των Παθών, αρχίζουν και οι δικές μας μελλοντικές Σταυρώσεις.


Εχω ανοίξει το χάρτη και ψάχνω για ένα δάσος, να τρυπώσω και να μη με βλέπουν. Και καλά η Αθήνα είναι μεγάλη, ένα νησί όμως όπου όλοι ξέρουν όλους, είναι σφηκοφωλιά. Και οι συμπέθεροι έχουν καθαρό κούτελο. Χωρίς στάμπες ντροπής. Ολα αλλάζουν, θα μου πείτε.


Θέλω να εξαφανιστώ.


 


 

Advertisements