Η άλλη όψη

Διάβαζα σε κάποιο μπλόγκ για τις απαξιώσεις που ήρθαν στη ζωή της γυναίκας εκείνης της απο το σύντροφό της που όταν ξαπόστασε τελικά απο τις γύρες της ζωής του, την έκανε στόχο και την μαστίγωνε καθημερινά με λόγια ή με έργα.

Μερικές φορές έχω πιστέψει ότι η ύπαρξή μου ισούται με τη μέγιστη απαξίωση. Εξαιτίας της απαξίωσης άνοιξα αυτό το διαδικτυακό διάλογο με τους εικονικούς φίλους που μου συμπαραστέκονται. Στην ηλικία που είμαι άλλες είτε είναι χήρες, είτε πολύ χάλια, είτε πεθαμένες.  Και εγώ κάθομαι μπροστά σε μία οθόνη, όταν τα παιδιά μου λείπουν, και γράφω κατεβατά. Τα περισσότερα δεν τα δημοσιεύω. Ντρέπομαι και φοβάμαι συγχρόνως. Ο κόσμος δεν έχει την όρεξη ν’ ακούει τις μωρολογίες μιάς γριάς, άει στο διάτανο θα μου πούνε πάλι καλά που ζείς.

Απο τότε που σταμάτησα να δουλεύω ήρθα μούρη με μούρη με την κυρία απαξίωση. Ολα αυτά τα χρόνια που κουβαλούσα, που συνείσφερα, που έτρεχα για τα παιδιά μου όταν ο Β ήταν εκτός, με μετάθεση σε άλλη πόλη (ήταν στρατιωτικός), το βάρος των παιδιών και του σπιτιού το είχα εγώ και η αδελφή μου η Κατερίνα. Που ναί μεν παντρεύτηκε αλλά παιδιά δεν έκανε, αντίθετα φρόντιζε με αφοσίωση τα δύο δικά μου. Και μόλις συνταξιοδοτήθηκα, ήρθε η γομολάστιχα και έσβησε τα χρόνια της νιότης, της προσωπικής επιτυχίας, της ευτυχίας των ταξειδιών και των ανθρώπων που γνώρισα, όλα σβήστηκαν στα 60 μου χρόνια όταν αποφάσισα επίσημα να σταματήσω να δουλεύω για άλλους και να αφοσιωθώ στην οικογενειακή επιχείρηση, στο μαγαζί που είχαμε μέχρι πέρυσι. Είχε αποστρατευτεί και ο Β και με πίεζε να φύγω. Στη πορεία διαπίστωσα ότι έκανα λάθος που έφυγα, τότε όμως είχα κουραστεί.

Η απαξίωση ήρθε σιγά-σιγά. Ξαφνικά δεν με εμπιστευόταν να μείνω να μιλάω στους πελάτες..»μιά μοδίστρα είσαι..αυτοί είναι άλλο» η πάλη των τάξεων ξεπήδησε μπροστά στα μάτια μου, έγινα ίσως προλετάρια επειδή δεν έχω πτυχίο, δεν ξέρω να μιλάω, δεν είμαι κόσμια για το μαγαζί , η παλιά μου αναγνώριση τότε με τους λογείς μόδιστρους που με σέρναν στα ταξείδια και στις κολεξιόν τους ανά την Ευρώπη, πετάχτηκε στο κάδο των αχρήστων, έγινα η Λένα που είμαι εδώ για να μείνω.

Σε καθημερινή βάση έπεφταν βροχή η απαξιώσεις εδώ και 20 χρόνια. Απο το σπίτι που ποτέ δεν φαίνεται συγυρισμένο, απο το φαγητό που δεν είναι nouvelle cuisine, και που έχω μείνει στα γιαπράκια και στον μουσακά, απο τον ουρανό και τ΄άστρα που μου ζητάει ενώ γλυκοκυττάει και τις 40άρες, την πέφτει σε όλες και όποια του κάτσει. Δεν με νοιάζουν τα κέρατα, του τα φόραγα και εγώ παλιά μιά χαρά. Σε αυτό καρφί δεν μου καίγεται. Αυτό που με καίει είναι τα καυτά, περιφρονητικά λόγια. Που απο γυναίκα έγινα σκουπίδι, ‘σιγά τώρα που θα πεί τη γνώμη της και η Λένα» μπροστά σε άλλους. Βέβαια δεν του χαρίζομαι, κατά καιρούς ξέσπαγα και γινόμασταν μαλλιά κουβάρια, έπεφτε και ξύλο μεταξύ μας, ντροπή μου που λέω ότι έδερνα τον άντρα μου, εν τούτοις τις είχε φάει πολλές φορές απο μένα. Και μετά ειρήνη. Μέχρι την επόμενη απαξίωση.   

Συχνά πιστεύω ότι χάλασε η καρδιά μου απο τα δάκρυα και τη θλίψη. Με βλέπετε που γράφω εδώ όλο χαρωπά πράγματα που συμβαίνουν στην οικογένειά μου, υπάρχει και ο αντίποδας που γέμιζε κόλλες και κόλλες αναφοράς παλιά. Ζύγιζα και ξανα-ζύγιζα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου και κατά πόσο μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά. Χιλιάδες φορές σκέφτηκα να σηκωθώ να φύγω, να του τα πετάξω όλα στα μούτρα και να εξαφανιστώ. Και κάθε φορά μέτραγε η λογική, που ν’ αφήκω τα παιδιά μου, τη καλή ζωή που είχα, την άνεσή μου για να μείνω μόνη. Πόσες φορές προσπάθησα ν’αλλάξω αυτόν τον άντρα που ήταν αψύς σαν πυρωμένη λάμα και πάντα με τη βία κέρδιζε εντυπώσεις. Η λέξη «στοργή» δεν υπήρχε στο λεξικό του, θεωρούσε ότι τα φιλιά και η σεξουαλική πράξη, στοργή ήταν, τι άλλο θέλεις πιά ρε γυναίκα, όταν ήμουνα νέος μπορούσα και 10 φορές τώρα πιά δεν αντέχω. Και άντε να του εξηγήσεις αυτά που δεν καταλαβαίνει.

Η Μ με πιέζει να τα βγάζω όλα εδώ, στη φόρα και να πετάω τα τετράδια ομολογίας. Είμαι μία στενάχωρη ηλικιωμένη, με πολλές πίκρες και φόβους. Δεν φοβάμαι τον θάνατο άμα έρθει φοβάμαι μη μείνω φυτό όπως η μάνα της Μ, φοβάμαι απίθανα τη μοναξιά ίσως γιατί όλη μου τη ζωή ‘ημουνα περιτριγυρισμένη με φίλους, αδέλφια, ξαδέλφια, κόσμο της δουλειάς, γείτονες.

Κάθισα πολύ με το θάνατο του Νίκου. Ηταν ο άνθρωπός μου. Είχαμε δεσμό παράλληλο με τους συζύγους μας τουλάχιστον 30 χρόνια. Η συμπεριφορά του Β δεν με πολυ πείραζε τότε παλιά γιατί ο Νίκος πάντα απάλυνε τη τραχύτητα του άλλου. Η δουλειά του Νίκου ήταν με πολλά ταξείδια και περνάγαμε αρκετό καιρό μαζί όταν ήμουνα νεώτερη. Και όταν συνταξιοδοτήθηκε πάλι βλεπόμασταν, τακτικά πηγαίναμε σινεμά. Είχε παντρευτεί την αδελφή του Β. Αρα είμασταν και συγγενείς. Σε πολύ λίγους ανθρώπους το έχω πεί, αυτό για τη σχέση μου με 2 άντρες όλη μου τη ζωή. Μερικοί με κατέκριναν άσχημα. Εμαθα να μη μιλάω. Ο Νίκος όμως ήταν η σανίδα σωτηρίας στη ζωή μου, το σωσίβιο για ν’ αρπάζομαι όταν ερχόταν η καταιγίδα της απαξίωσης. Πέθανε ο Νίκος  πρίν 3 χρόνια απο καρδιά. Και εμένα με τύλιξε η πικρία της απαξίωσης και με κουκούλωσε.  

 

Advertisements

26 thoughts on “Η άλλη όψη

  1. Λένα μου, (το θεία, άστο για μετά..), θα μου επιτρέψεις να σου επισημάνω ότι τώρα, τα βασικό σου πρόβλημα, είσαι εσύ.
    Φαίνεται καθαρά.
    Γράφεις εδώ, που σε ξέρουμε όσο μας ξέρεις, και αναρωτιέσαι για το τι θα λέμε για σένα.
    Μα τι διαφορετικό θα λέμε από ό,τι λες εσύ για τον καθένα από εμάς;
    Και ποιος νοιάζεται εδώ για την ηλικία του άλλου; Θέλω να πιστεύω, στα σοβαρά, κανείς…

    Για τα άλλα που λες, την πορεία της ζωής σου, τους αγώνες σου, την αναγνώριση και την απαξίωσή σου, κατ’ αρχάς δεν είσαι μόνον εσύ σε μια τέτοια «μοίρα».
    Από την άλλη όλα όσα σε πονάνε είναι πράγματα που έζησες!
    Και ό,τι ζούμε, μάς κάνει σοφότερους.
    Ε και; Θα μου πεις..
    Ε εδώ μπαίνει Λένα μου η κριτική μου διάθεση.
    Αφού έγινες σοφότερη, τούτη τη σοφία μην την κρατάς για σένα.
    Και επειδή κάποιοι, που επίσης βιώνουν την απαξίωση, μη το ξεχνάς αυτό, σε απαξιώνουν; Χάθηκαν τα πεδία δράσης και προβολής των ικανοτήτων αλλά και της προσωπικότητάς σου;
    Μα, είμαι μεγάλη … (είσαι έτοιμη να … κλαψουρίσεις 🙂 ) Ε και; Είσαι και σοφή!
    Αν θεωρείς λοιπόν την ηλικία σου μειονέκτημα, κάνε την πλεονέκτημα!!
    Πώς;
    Μα εσύ είσαι η σοφή! (Και το εννοώ) Βρες το.
    Και όχι μόνον βρες το, αλλά άνοιξε το δρόμο και σε εμάς Λενάκι μου.

    …Θεία Λενάκι μου 🙂

  2. Σωτήρη να χαρείς, κόψε το «θεία», ψευδώνυμο είναι. Μ’αρέσουν αυτά που λές, αν και μικρότερος, έχει πήξει το μυαλό σου!

    Δε βρίσκω ότι έχω γίνει σοφώτερη, ποιο συναισθηματική έχω γίνει που απαιτεί πολλά απο τους άλλους. Και όποιος τσιγκλάει τον γάϊδαρο..ακούει και τις πορ… του!. Κοντεύω να σκάσω. Προτού γράψω το κείμενο πάλι με απαξίωσε και μπροστά στα εγγόνια μου. Εξαλλη με δάκρυα στα μάτια έφυγα και ήρθα εδώ, να κουρνιάσω στην αγκαλιά του υπολογιστή. Να εξομολογηθώ, να ακουμπήσω.
    Ξέρεις αν δεν υπήρχε το αγκάθι της απαξίωσης, δεν θα έγραφα σε μπλογκ. Και δεν μου φαίνεται καθόλου αυτή η πίκρα, τη κουκουλώνω μέσα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις που συμβαίνουν. Παλιά γινόμουνα στουπί, τώρα πάνε αυτά. Η καρδιά.
    Εκοψα και το τσιγάρο και πάχυνα. Τρώω με τη ψυχή μου και παίρνω και τα διουρητικά.
    Η απαξίωση μου σπάζει το ηθικό. Πνίγομαι απο πικρή λύσσα, πόσες φορές θα τον σκαμπιλίσω, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Βαρέθηκα. Τώρα πιά απλά φεύγω. Το σκάω, «την κάνω» που λέει και ο εγγονός μου.
    Η απαξίωση όμως μένει μέσα μου.

  3. Λένα μου, πολύ χαίρομαι που μοιράζεσαι τις εμπειρίες και τα συναισθήματά σου μαζί μας.

    Το συναίσθημα της απαξίωσης υπάρχει και στη δική μου σχέση, παρά τα χρόνια που μας χωρίζουν… Άλλες φορές το αντέχω, άλλες φορές το ξεγελάω, και άλλες επαναστατώ..

    Παρόλα αυτά, είναι ανακούφιση όταν μαθαίνεις ότι ακόμα και σε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, που πολλές φορές αποφεύγουμε να εκφράσουμε, υπάρχουν συνοδοιπόροι!!

    Καληνύχτα

  4. Σε έχουν πιάσει τα κάτω σου Λένα μου ε;

    Εγώ συμφωνώ με τη Μ ότι πρέπει να τα γράφεις όλα εδώ ( δεν ξέρω, αυτήν την κοπέλα πολύ την συμπαθώ!)

    Να σου πω τώρα τη γνώμη μου, για… τη γνώμη, και την κριτική των αλλων,ειτε σε αυτά που θα γράψεις είτε σε αυτά που έζησες στον έρωτα.
    Από μικρό παιδί δεκάρα τσακιστή δεν έδινα για τη γνώμη των άλλων, γιατί ήξερα καλά ότι κανένας δεν νοιάζεται πραγματικά (αυτοί που νοιάζονται ότι και να κάνεις, εξακολουθούν να νοιάζονται χωρίς να σε κρίνουν και πολύ περισσότερο να σε κατακρίνουν ) οπότε τους είχα γραμμένους στη… μουν… μου.

    Εγώ να δεις πόσες φορές σκέφτηκα να τα βροντηξω όλα και να σηκωθώ να φύγω…

    Δεν είσαι Λενιω μου μια στενάχωρη ηλικιωμένη! Είσαι μια γυναίκα με μια γεμάτη, πλούσια ζωή, που πολλές θα ζήλευαν.
    Είσαι μια γυναίκα με πάθος, με ένταση, με ζωή.

    Να σκεφτείς….
    Ότι πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι επίτηδες έγραψες ότι είσαι σε αυτήν την ηλικία, έτσι για πλάκα.

    Είναι πραγματική απόλαυση να σε διαβάζει κανείς!!!

    Σε πιο δικό μου ποστ αναφέρεσαι Λένα μου;

  5. Θεία Λένα μου, αν και σε αυτή την ηλικία που είμαι δεν είχε αρχίσει να πήζει το μυαλό μου, χμμμ 🙂
    Ας έρθουμε όμως σε σένα.
    Αυτά που μου απαντάς, δείχνουν καλή μου άμυνα!
    Εγώ μίλησα για επίθεση.
    Και όταν λέω επίθεση, δεν εννοώ να σηκώσεις το τσόκαρο 🙂
    Όταν λέω επίθεση, λέω να προβάλεις αυτά για τα οποία εσύ ξέρεις (και οι άλλοι τα ξέρουν, αλλά φοβούνται ότι θα σε χάσουν αν καταλάβεις ότι σε παραδέχονται!!) ότι είσαι καλή!
    Ξέρεις, όλοι μας κάνουμε το λάθος να πέσουμε με τη μούρη στη δουλειά μας, και επιχειρούμε να αναδειχτούμε κοινωνικά μέσα από αυτή.
    Λογικό είναι όταν φύγει η εργασία να χάσουμε τ αυγά και τα πασχάλια, αν δεν επεξεργαστούμε σωστά, αυτά που πήραμε, καθώς δίναμε όλα αυτά τα χρόνια της εργασίας.
    Και εσύ τόσα χρόνια μπορείς να έραβες, αλλά επικοινωνούσες αντιμετώπιζες και έλυνες προβλήματα, άκουγες και επεξεργαζόσουν προβληματισμούς, (ανάπτυσσες και το ταλέντο της γραφής)
    Ε όλα αυτά καλή μου είναι σοφία!
    Αξιοποίησέ την.
    (πάντα έχοντας κατά νου, ότι η άλλη πλευρά φοβάται μη σε χάσει, άρα, δεν θα δεχτεί εύκολα ανατροπές στο status)

    Αα και όσο για το Θεία Λένα, μα ναι ακριβώς είναι ένα ψευδώνυμο. Αυτό που επέλεξες να εμφανίζεσαι εδώ.

    Είναι αρχή μου, να αποκαλώ όλους τους συνομιλητές μου με το όνομα που έχουν επιλέξει κι ας γνωρίζω πραγματικά ονόματα, γιατί για να κάνουν αυτή την επιλογή θα έχουν τους λόγους τους και οφείλω να τους σεβαστώ.

    Θεία Λένα, λοιπόν, θεία.. Λενάκι μου 🙂 🙂
    Καλό ξημέρωμα να έχεις.

  6. λοιπόν λένα, εγώ θα σαρανταρίσω τον ιούνιο,

    σε παραδέχομαι και μακάρι να υπήρχαν πολλές εξηντάρες σαν εσένα. θα ήταν καλύτερος ο κόσμος που θα ζούσαμε.

    η Μ έχει δίκιο. το μπλογκ του καθενός δεν είναι παρά ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. σ’ όποιον αρέσει, σ’ όποιον δεν αρέσει να μη σε διαβάζει. είσαι η καλύτερη. και μην ξαναπετάξεις ότι έγραψες. γράφεις τόσο ωραία και αληθινά που δεν το πετυχαίνουν μερικοί όσα πτυχία και να έχουν.

    είναι μια κραυγή ενός ανθρώπου που όλα τα χρόνια έδινε και δεν έπαιρνε απ’ όποιον έπρεπε, γι αυτό και πήρε απ’ αυτόν που πρόσφερε. και τώρα έμεινε μόνο μ’ αυτούς που παίρνουν…

    δεν είσαι η μόνη, υπάρχουν πολλοί σαν και σένα.

    και εμείς είμαστε εδώ να σου κρατάμε συντροφιά, να σ’ ακούμε, να σου δώσουμε ότι μπορούμε χωρίς να ζητάμε να πάρουμε.

    την καλημέρα μου.

  7. Για ένα διάστημα την έζησα στο πετσί μου την απαξίωση απ’τον πρώην άντρα μου και μπορώ να καταλάβω την πίκρα σου.
    Σε δηλητηριάζει και σε θυμώνει παράλληλα… Όμως πρέπει να αγαπήσεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου και να νιώσεις σίγουρη για την Λένα και τις επιλογές της και τότε ίσως τα απαξιωτικά λόγια να μη πονάνε τόσο…
    Φιλιά πολλά!

  8. Ελένη…(κι εγώ θα κόψω το θεία)Θα συμφωνήσω με τον Σωτήρη Κ.
    Πέρνα στην επίθεση και μην αφήνεις κανέναν να σε απαξιώνει.Πρόβαλλε τον εαυτό σου.Δεν ήσουν η μοδιστρούλα της γειτονιάς.Δούλεψες για τους μόδιστρους της εποχής,άρα ήσουν καλλιτέχνης στο είδος σου. Δημιούργησες,κατέθεσες ψυχή σ’αυτο που έκανες!Ταξίδεψες, έκανες γνωριμίες, ζητούσαν την γνώμη σου για τα ρούχα της πασσαρέλας.Αυτά δεν μετράνε?Ολοι κάποτε περνάμε στην σύνταξη αλλά σε κανέναν δεν δίνεται το δικαίωμα να μας λέει»άχρηστους».Κι εγώ δεν δουλεύω πια εδώ και 2 χρόνια άσχετα αν είμαι 54.Αν μούλεγε καμιά κουβέντα απαξίωσης το παιδί μου ή οι γονείς μου θα τους είχα κόψει την καλημέρα.(τον σύζυγο μου που τόλμησε να με»απαξιώσει»πριν πολλά χρόνια τον χώρισα μέσα σε…10 λεπτά χωρίς τύψεις)
    Λίγο -πολύ ξέρεις πως σκέφτομαι μέσα από τα σχόλια που σου αφήνω και από το μπλογκ μου.
    Παρ’όλο που γνωρίζεις πως είμαι κατά της απιστίας και του κερατώματος,είμαι υπέρ των χωρισμών.Επρεπε τότε με τον Νίκο να σηκωθείτε να φύγετε και να ζήσετε μαζί,ίσως αυτός να ήταν η αδελφή ψυχή σου.Κανένας δεν θα χανόταν!Ούτε τα παιδιά ούτε αμφότεροι οι σύζυγοι.Θα μου πείς τώρα είναι αργά…γι αυτό όρθωσε το ανάστημά σου και μιμήσου την θεία της Μ.που λεέι για τους δούκες και την Χαβάη.Αρχισε να μιλάς κι εσύ γι’αυτά που έκανες κι αυτά που έζησες και μην αφήνεις να σου πάρουν άλλο τον αέρα.

    Αντε…πάρε το επάνω σου κι εμείς εδώ είμαστε..

  9. Καλησπέρα σας. Σήμερα αισθάνομαι καλύτερα. Ο Β μου ζήτησε και συγνώμη για τα χθεσινά, μία απο τα ίδια όπως και να το κάνουμε, έχω μαζέψει συγνώμες μία αποθήκη με τσουβάλια. Τη δέχτηκα τη συγνώμη γιατί με βολεύει. Μετά πήγαμε βόλτα μέχρι το Τροκαντερό, έχει ένα πολεμικό καράβι αραγμένο εκεί, δίπλα απο τον Αβέρωφ, λέγεται Βέλος, πήγαμε να το δούμε. Και μετά περάσαμε απο το Media Markt να χαζέψουμε. Φάγαμε εκεί και γυρίσαμε πρίν λίγο. Ο Β, κοιμάται και εγώ..είμαι κοντά σας.

  10. Hypatia μου, δεν ξέρεις με τι δυσκολία έβγαλα στον αέρα αυτό το κείμενο. Τη γενική ιδέα την είχα γράψει πριν πολύ καιρό, γιατί οι απαξιώσεις δίνουν και παίρνουν. Εχοντας κακομάθει να δένω με τον περισσότερο κόσμο, φοβάμαι λίγο την απόρριψη απο τους φίλους μου. Ετσι σας θεωρώ. Εχω και τη νύφη μου που με σκουντάει συνέχεια να κάνω πράγματα, τελείως διαφορετικά απ’ αυτά που έχω συνηθίσει, ομως οι φοβίες, φοβίες. Και να ήταν μόνο αυτό το κείμενο, υπάρχουν τόσα άλλα φυλαγμένα μέσα στο σπιράλ τετράδιό μου, διπλοκλειδωμένα και πικρά.

    Ξυπόλητη στ’ αγκάθια, θέλω να σου ζητήσω συγνώμη γιατί έκανα λάθος. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο δικός σου σύζυγος σε απαξίωνε, αλλά ξαναπερνώντας απο το μπλογκ σου βλέπω ότι μάλλον σε μπέρδεψα με άλλη γυναίκα. Τη σβήνω λοιπόν την αναφορά και αν θυμηθώ ποιά είναι η αδελφή ψυχή που την απαξιώνουν και εκείνη, έχει καλώς.

    Sotiri, μη το λές αυτό αγόρι μου. Η ωριμότητα δεν πάει με την ηλικία. Παράδειγμα η Μ. Πάντα είναι δεκάδες βήματα πιο μπροστά απο εμένα και είναι και 35 χρόνια μικρότερη. Η ωριμότητα πάει με τις εμπειρίες και με το νού. Μαθαίνεις απο τη ζωή πότε να μιλάς, πότε να σιωπάς, πότε να είσαι εσύ, πότε να είσαι άλλος. Μερικά πράγματα τα έχω μάθει, άλλα μου ξεφεύγουν.
    Δεν ξέρω πώς να κάνω επίθεση, έκανα παλιά, του τα βρόνταγα και έφευγα. Τώρα δεν με ενδιαφέρουν οι μάχες και οι πόλεμοι.
    Δεν ξέρω τον τρόπο ν’ αποφύγω ή να παρακάμψω τις πικρόχολες παρατηρήσεις.

  11. Ria, δύο πράγματα θα σου πώ! 1) Μακάρι να ήμουνα 40 ετών, θα είχα την ενέργεια να κάνω πολλά πράγματα, τόσα που ο Β να μη διαννοείτε να με προσβάλλει και 2) Εκλεισα τα 80 πέρυσι.

    Nιόβη, σε ευχαριστώ κοριτσάκι μου για τη συμπαράσταση, δεν είναι ότι δεν αγαπάω τον εαυτό μου, είναι μόνο αυτή η πικρία για τα χαμένα όνειρα. Οτι θα γεράσω και θα ξαποστάσω μέσα στην αποδοχή. Αντ’ αυτού κάθε τόσο καυγάς.

    Giotavita, δεν είμαι άνθρωπος της επίθεσης καλή μου. Δεν θα κάνω με το κεφάλι μετωπική σύγκρουση όπως άλλοι άνθρωποι. Προτιμώ την πλάγια οδό, της κατανόησης, της κουβέντας, της συμβουλευτικής. Αμα με φέρουν στο αμήν βέβαια βάζω τα κλάμματα. Απο οργή και παράπονο. Και μετά έρχεται η δύσπνοια. Ενα πράγμα είναι σίγουρο ότι δεν θα αφήσω τα κοκκαλάκια μου εδώ για τους άλλους.
    Θέτεις θέμα απιστίας. Οταν και οι δύο πλευρές είναι σύμφωνες ότι είμαστε μαζί επειδή το θέλουμε, απολαμβάνουμε τις ώρες που είμαστε μαζί και όταν δεν είμαστε μαζί χαιρόμαστε που ο άλλος περνάει καλά χωρίς εμάς και κυρίως χωρίς ζήλιες και σκηνές, αυτό δεν είναι για μένα απιστία, είναι ελευθερία. Είναι σαν τον δεμένο σκύλο: αν το λουρί είναι κοντό και τον πνίγει, όλο θα γυρεύει να λυθεί και να φύγει. Αν το λουρί είναι 20 μέτρα, ή καλύτερα δεν υπάρχει καθόλου λουρί αλλά στοργή και οικογένεια, γιατί να φύγει το ζώο; Ακόμη όμως κι αν φύγει πάλι σε σένα θα γυρίσει. Που θα βρεί άλλη σύζυγο με τόση κατανόηση;

  12. Δεν θα σχολιάσω..
    Απλώς διάβασα ότι πήγες μέχρι το ΒΕΛΟΣ, και επειδή ο φίλος μου ο Κωστής το έχει καλά καταχωνιασμένο, αλλά το κείμενο είναι συγκλονιστικό, λέω να σε παραπέμψω και εσένα και όποιον άλλο/άλλη θέλει.
    Κάντεκλικ εδώ
    Είναι η νεότερη ιστορία μας!!
    Α και μη λυπηθείτε το χρόνο σας.
    Διαβάστε και τα σχόλια!!!

  13. Ξέχασα να το τονίσω..
    Είναι 14 κείμενα και διαβάζονται ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω..
    Το κάτω κατω δηλαδή είναι το 1 αμέσως πιο πάνω το 2 κοκ…

  14. Ευχαριστώ Σωτήρη για τα κείμενα σχετικά με το ΒΕΛΟΣ και το κίνημα του Ναυτικού επί χούντας. Ο Β ήταν στατιωτικός μάχιμος τότε, ήταν «μοδίστρα» στις διαβιβάσεις δηλαδή (τους λέγανε μοδίστρες γιατί καθόντουσαν μπροστά απο τη συσκευή των διαβιβάσεων που έμοιαζε με ραπτομηχανή) και τόχαμε ζήσει το κίνημα μέσα έξω, απο τη πλευρά του Στρατού όμως.
    Το διάβασα το έπος του Βέλους..υπήρχαν πράγματα που δεν ήξερα, χρειάστηκε να ανατρέξω σε αποκόμματα εφημερίδων της εποχής που έχω ακόμη, βέβαια η χούντα αλλιώς τα είπε. Ευχαριστώ ξανά

  15. Κανέναν λόγο δεν έχεις να μου ζητάς συγνώμη Λένα μου, γιατί… όσο και αν θέλω να κάνω ότι δεν το βλέπω, η… ότι δεν υπήρχε, άπειρες ήταν, και είναι, η απαξιώσεις που βίωσα, και βιώνω.

    Άλλες φορές θυμώνω, και άλλες με πιάνει το παράπονο σαν και σένα και κλείνομαι στον εαυτό μου θρηνώντας για… τόσα πολλά…

    Τι να σου λέω τώρα… παλιά και πικρή, πολύ πικρή ιστορία, κάποια στιγμή που θα βρω τη δύναμη θα γράψω για την απαξίωση που γεννήθηκε μαζί μου σα δίδυμη αδερφή μου.

    Όσο για την απιστία… υπήρξα πάντα άπιστη, όχι όμως από θέση, αλλά από φόβο και ανασφάλεια. Κανένας δεν στάθηκε αρκετά αρσενικός ώστε να με κάνει να νοιώσω ασφαλής και κατά συνέπεια πιστή. Πάντα κάτι έλειπε, πάντα όλα ήταν λίγα, πάντα κάτι καλύτερο ήθελα κα πίστευα πως μου άξιζε. ( απαξίωση που λέγαμε…;)

    Σε φιλώ γλυκιά μου Λένα.

  16. Φίλη μου Θεία Λένα δεν είναι όμορφο να σε μειώνει κάποιος και να σε απαξιώνει. Πονάει αυτό το συναίσθημα πολύ. Όμως όταν ξέρω ποιος είμαι, όταν έχω αυτοπεποίθηση (που δεν έχω και τόσο), τότε δε με αγγίζει η γνώμη του άλλου, γιατί λέω μέσα μου «ας λέει ότι θέλει, δε θα χαλαστώ για αυτόν. ξέρω ποιος είμαι δε θα με κάνει ο άλλος μαθήματα». Η μοναξιά είχα διαβάσει παλιά, είναι ο βασικός λόγος που πολλά ζευγάρια δε χωρίζουν. Δηλαδή, δε χωρίζει κάποιος από έναν που τον τυραννάει γιατί φοβάται τη μοναξιά. Έτσι, ο άλλος πατάει στην αδυναμία του και τον «πατάει» που λένε στο κεφάλι. Γενικά θα μιλήσω. Όταν στη σχέση μπαίνει ο ανταγωνισμός, τα «αντίποινα», τότε κάπου χάνουμε τον εαυτό μας, βγάζουμε έναν άλλον εαυτό που δε μας εκφράζει. Εύχομαι να μπορέσετε σαν ζευγάρι να βρείτε έναν κώδικα επικοινωνίας και να αλλάξει και ο σύζυγός σου αυτή τη συμπεριφορά προς εσένα, αλλά και εσύ τη γνώμη που έχεις για τον εαυτό σου. Αν κάποιος μας λέει ότι μας λέει, δε σημαίνει και ότι είμαστε. Σου στέλνω την αγάπη μου και την ευχή μου, να περάσει αυτή η κατάσταση γρήγορα.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  17. Αξίωμα 1ο: Ό,τι σπέρνουμε, αυτό θερίζουμε (σκληρό μεν αληθές δε).
    Αξίωμα 2ο: : Ο άνθρωπος στα 80 δεν αλλάζει (κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να αλλάζει).
    Εγώ λοιπόν υποψιάζομαι ότι τη «συγκομιδή» της συζυγικής σου ζωής την βάφτισες απαξίωση. Λυπάμαι, όπως λυπάμαι κάθε φορά που διαπιστώνω ότι ζευγάρια που συμβίωσαν συμβατικά και όχι ουσιαστικά αναπτύσσουν πολεμικές σχέσεις στην ηλικία που θα όφειλε να είναι η πιο τρυφερή.
    Εάν τόσα χρόνια ο σύζυγός σου δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς αντιλαμβάνεσαι την τρυφερότητα και τη συντροφικότητα, δεν πρόκειται να το κάνει τώρα. Αλλά και να το έκανε σε ένα βαθμό, φοβάμαι ότι κι εσύ η ίδια δεν θα μπορούσες να το αποδεχτείς, Πάλι κάτι άλλο θα σου έφταιγε, γιατί βέβαια μέσα σου τον έχεις απαξιώσει εσύ πολύ περισσότερο απ’ ότι ο ίδιος σε απαξιώνει μπροστά σε τρίτους.
    Συνεπώς : αντί να κάθεσαι να σκάς για τον Β, που δεν θα αλλάξει (ούτε κι εσύ θα αλλάξεις άλλωστε) φρόντισε αντί να στενοχωριέσαι για ό,τι δεν έχεις να απολαμβάνεις αυτό που έχεις. Και νομίζω ότι δεν έχεις λάβει λίγα από τη ζωή. Ενδεχομένως με κάματο μεγάλο και θυσίες αλλά διαθέτεις πολλά. Και επίτρεψέ μου να σου πω ότι είναι αχαριστία στη ζωή την ίδια (ξέρεις, αυτή που τρέχει με διπλή ταχύτητα μετά τα …ήντα) να θυσιάζεις τους καρπούς των πολύχρονων κόπων σου εις βάρος των ονείρων που δεν πραγματοποιήθηκαν. Δυστυχώς, κυρία μου, δεν είμαστε εμείς αυτοί που αποφασίζουμε ούτε πότε θα μείνουμε μόνοι, ούτε πότε θα χάσουμε το στήριγμά μας και κυρίως ούτε πότε και με ποιόν τρόπο θα πληρώσουμε τα οφειλόμενα.
    Γι’ αυτό λοιπόν, εφάρμοσε δια της πληκτρολογήσεως θεραπεία (όπως το λέει και η Σίλια στον δικό της ιστότοπο) και όχι δια της πληκτρολογήσεως φυγή. Χάρισε σε μας τα ωραιότατα κείμενά σου και βγάλε από την ψυχούλα σου ό,τι σε βαραίνει. Κι όσο για τις κρίσεις και τις επικρίσεις, δεν είναι δουλειά των αναγνωστών σου. Εμείς δεν γνωρίζουμε ούτε τις λεπτομέρειες της ζωής σου ούτε και μας αφορούν άλλωστε. Περιοριζόμαστε μόνο στην όποια επικοινωνία μπορεί να αναπτυχθεί μέσω του διαδυκτίου και στην απόλαυση των λόγων μιας «γριάς», με λόγο που ταιριάζει στα σαράντα, γραφή που δεν είναι της ηλικίας της, που δεν φοβάται ούτε να εκφραστεί, ούτε και την κίνηση στο Τροκαντερό 😉

  18. Πάντα οι δεσμευμένοι (με γάμο εννοώ, αλλιώς δεν το σκέφτεσαι να πας για φρέσκα) που έχουν πέσει σε τέλμα σκέφτονται να «την κάνουν» με το «άλλο» το καινούριο, το παθιασμένο, το ρομάντζο. Αυτό που με προβληματίζει, κι ας μην έχω έρθει ποτέ σ’αυτή τη θέση είναι τι γίνεται όταν παλιώσει το ρομάντζο; Τι θα κάνει η χι Λένα όταν ο Νίκος, μετά από 5,10,20 χρόνια έχει πια γίνει ένας άλλος Β.;
    Μήπως καλύτερα να μένεις με τον Β. που τον έχεις συνιθίσει και να κρατάς τον Νίκο για διάλειμμα; Γιατί να τον αλλάξεις τον Β., αφού και ο Νίκος μετά από καιρό με Β. θα μοιάζει;
    Τουλάχιστον με τον Β. σπάτε και λιγάκι τη μονοτονία. Ανανεωνώσαστε. Αλληλοκερατωνόσαστε και ρίχνετε και καμμιά σφαλιάρα ν’ανάβουν τα αίματα. Διότι, υποθέτω, μετά από τόσα χρόνια γάμου, όλο τηλεόραση;

  19. Καλωσεβρήκα κι εγώ! Εύστοχα τα σχόλια των φίλων, επομένως μόνο ως συμπλήρωμα, δυό λόγια. Η ‘απαξίωση’ είναι γεγονός μόνον όταν αποδεχόμαστε ότι είμαστε ‘απαξιωμένοι’…

  20. Δίστασα να το πω, αλλά και εγώ είμαι κατά της απιστίας. Έστω και για εκδίκηση αν γίνει. Πονάει όταν κάποιος σε προδίδει και έχω νιώσει αυτό το φαρμάκι της απιστία, όπως και στη σχέση μου με κοπέλα το έχω δώσει. Όταν όμως το πήρα αυτο το συναίσθημα, τα είδα όλα που λένε. Πλέον για να τα έχω καλά με εμένα, δε θέλω να το κάνω. Εντάξει, ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει. Δε θα τι συγχωρούσα στη μητέρα μου και το ξέρει, αν πήγαινε με άλλον άντρα, ότι και αν της έκανε ο πατέρας μου. Όπως και τον πατέρα μου δε θα τον συγχωρούσα. Με λέει η μάνα μου, ότι είμαι πολύ απόλυτος και αυστηρός σε αυτά. Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι. Μπορεί να φοβάμαι ότι κάνω να μην το βρω μπροστά μου, για αυτό να είμαι έτσι σε αυτό το θέμα. Αυτό δε σημαίνει φυσικά, ότι δε σε εκτιμώ και αγαπώ φίλη μου Θεία Λένα. Είσαι πολύ ευαίσθητη και καλή και τραβάς πολλά για αυτό πονάς. Πίστεψε παραπάνω σε εσένα φίλη μου!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  21. Λενα μου χριστος ανεστη και καλο μηνα.Ελειπα στη πατριδα μου το ρεθυμνο και εχω χασει πολλα επεισοδια αναγνωσης απο ολους σας.Γυριζοντας και οποτε εχω χρονο διαβαζω.Μπραβο σου που εχεις το θαρρος της αναδρομης της ζωης σου.Ειμαστε σχεδον στον ιδι ο παρανομαστη.Εχουν δικιο ομως οι φιλοι μας που σου λενε οτι εδωσες το δικαιωμα της απαξιωσης και γω το ιδιο λαθος εκανα του εδωσατο δικαιωμα να με απαξιωσει λογω της ανασφαλειας που κουβαλουσα στη ζωη μου πιθανον λογω του χωρισμου των γονεων μου.Βεβαια αυτα δεν αλλαζουν απο τη μια στιγμη στην αλλη,θελει πολλη δουλεια και στην ηλικια που ειμαστε ,σκεπτεσαι αξιζει να παλαιψεις ‘η να αδιαφορησεις πλεον.Εγω τωρα αδιαφορω οσο μπορω ομως μεσα μολυ ποναω.Ισως παλι να φταιει η εποχη και οι ιδεες που μας μεγαλωσαν.Παντως τα περισσοτερα ζευγαρια ζησαν συμβατικα.Εκεινο που με ενοχλει τωρα εγω ειμαι 58 και ο Γ 69 ειναι η κακια που βγαζει ,περιμενα οτι θα μαλκωνε με τα χρονια .Γιατι εγω εχω μαλακωσει,εχω βαλει πολυ νερο στο κρασι μου σε πολλα θεματα,γιατι βλεπω οτι αν δεν υπαρχει λογικη και ανοχη δεν τραβαει η ζωη.Και εχω ναξερες και γω πολυ αναγκη απο στοργη που δεν την βρκα και δεν την βρισκω,Παλια βεβαια ειχαμε το σεξ που λιγο πολυ τα κουκουλωνε καιξεχνουσες τις κακοτοπιες,τωρα δεν υπαρχει τιοτα ,ουτε ψυχικη ουτε σωματικη επαφη και πατωσαμε και λες τι εκανα???Αξιζε??Αξιζει??Ομως η ζωη δεν ειναι δυο φορες γιατι να δεχεσε??Το μονο που αξιζει στη ζωη μου ειναι τα τρια μου παιδια.Νασαι καλα θα τα λεμε πιο συχνα τωρα που γυρισα απλα προσπαθω να μαζευτω,ειναι και πολλες οι δουλιες αυτη την εποχη.Φιλακια ελευθερια.

  22. Η Νεφελόεσσα έχει δίκιο. Το ζω γύρω μου, τόσο εύκολο να απαξιώσεις, τόσο εύκολο να χρεώσεις (ακόμα και σε εσένα) τόσο δύσκολο να αποδεχθείς..
    Καλό σας βράδυ
    Υ.Γ. Τη Μ. και τα μάτια σας

  23. Αντα φτύς, καλώς την . Ευχαριστώ που άντεξες τις μωρολογίες μου έως εδώ..
    Μπορείς να συνεχίσεις αν αντέχεις..υπάρχει ένα κείμενο φετεινό «Ελεύθερο θέμα» που ίσως κάτι λέει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s