Εχει άκρη ο ουρανός;

Λέει ο κ. Κωστής Γκορτζής στο σχόλιο που μου άφησε για τις απαξιώσεις. «Η ‘απαξίωση’ είναι γεγονός μόνον όταν αποδεχόμαστε ότι είμαστε ‘απαξιωμένοι».

Πιο μέσα δεν θα μπορούσε να πέσει. «Διάνα» το λέγαμε παλιά. Κατά κάποιο τρόπο έχω απορρίψει τις ικανότητές μου, αυτές που μου αναγνώριζαν παλιά οι άλλοι. Μπήκα στο πετσί της συνταξιούχου και έχασα αυτό το κάτι της ανεξαρτησίας. Αυτό το κάτι που μου έδινε φτερά στην καρδιά και στα χέρια για να δημιουργώ. Εχασα την αναγνώριση μέσα απο τις επιτεύξεις μου στη δουλειά. Το γεγονός ότι μετά τη συνταξιοδότησή μου μπήκα κατευθείαν στη δική μας επιχείρηση συνέχισε να μου δίνει θάρρος ότι δεν έχω βγεί στο περιθώριο, ότι ακόμη μπορώ να κάνω πράγματα, να επιτυγχάνω, να είμαι όπως παλιά. Στη πορεία όμως κουράστηκα. Θέματα υγείας με καθήλωσαν, μου άλλαξαν τη ροή του κόσμου. Το μυαλό συνεχίζει να πετάει όπως στα 26 μου, τα πόδια μου όμως δεν με κρατάνε, κοντανασαίνω. Τραγικό ακούγεται. Τραγικό είναι.  Τον καθρέφτη μπορεί να τον εξουδετερώνω καθημερινά, τις ταχυκαρδίες όμως όχι. Ξαφνικά κατάλαβα ότι δεν είμαι νέα πιά.

Ο περίγυρος με απορρόφησε, εκεί που μόνο τα σαββατοκύριακα με βλέπανε και αυτά όχι πάντα, έγινα μία καθημερινό-πιττα,  όλοι τρέχανε στη γιαγιά, τα παιδιά μου, οι φίλοι οι παλιοί, οι γείτονες, οι φίλοι οι νέοι, οι φίλοι των παιδιών. Ηταν η εποχή που έδινα, σε όλους τον εαυτό μου απλόχερα. Ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα έρθει και ο τρύγος. Ο ώμος της αναγνώρισης.

Αντ’ αυτού άρχισα να με βλέπω σαν βράχο που κάθεται σε μία μεριά και τον χτυπάει το κύμα, πότε ήρεμο, πότε άγριο, τον λιώνει, λίγο-λίγο. Πάτωσα όταν πουλήσαμε το μαγαζί. Αισθάνομαι άχρηστη, τίποτα δεν έχω να κάνω. Δεν με ενδιαφέρει να νταντεύω μωρά, εξάλλου μεγάλωσαν πιά, ούτε να κυνηγάω τους παπάδες για φιλανθρωπίες. Απόθεσα τις ανάγκες μου πάνω στον Β, που όμως δεν καταλαβαίνει τι θέλω, τί άλλαξε, αυτό που βλέπει επάνω μου δεν του αρέσει, μου το είπε χθές, αυτή η γρίνα, η θλίψη, φοβάται μήπως πάλι δεν αισθάνομαι καλά. Και προσπαθεί με τον τρόπο του να με ξυπνήσει, να με ταρακουνήσει μήπως του αγριέψω και τσακωθούμε και γίνω πάλι  το αγριοκόριτσό του που τόσο θαύμαζε.

Εχω αλλάξει. Δεν θέλω άλλο να αγωνίζομαι. Θέλω να εισπράξω. Και απ’ ότι έχω δεί ο ουρανός δεν έχει άκρες και τα κύματα δεν έχουνε γωνίες. Θέλω να μου πούνε και μένα ένα μπράβο. Οχι μόνο δώσε και δώσε. Τόσο δύσκολο όμως είναι.