Κλάμματα

Απο χθές το πρωϊ κλαίνε. Ο Μάρκος και η Α καθώς και ο εγγονός μου. Γιατί στις εξετάσεις που έδωσε για το Σούπερ Γυμνάσιο, μαζί με 4 φίλους του, δεν πέρασε ενώ οι άλλοι πέρασαν.

Κλαίει ο μικρός και χτυπιέται που δεν θα είναι μαζί με τους φίλους του στο Γυμνάσιο και που δεν θα πάρει το νέο Playstation που του υποσχέθηκε ο μπαμπάς του.

Κλαίει η Α και οδύρεται γιατί ήθελε ο γιός της να πάει σε αυτό το σχολείο, γιατι θεωρεί  ότι είναι το καλύτερο.

Κλαίει ο Μάρκος που απέτυχε ο γιός του, όπως είχε αποτύχει και εκείνος παλιά τότε που ήθελε ο πατέρας του να τον βάλει στο Κολλέγιο.

Οι μόνοι που δεν κλαίνε είναι όλοι οι άλλοι. Εμείς. Η εγγονή μου δεν κλαίει, κρυφογελάει. Μου είπε ότι δεν θα πέρναγε με τίποτα γιατί «γιαγιά δεν έχει βάσεις, όλο ανορθογραφίες κάνει και ούτε πολλαπλασιασμό δεν ξέρει να κάνει». Ο Πέτρος και η Μ λένε ότι καλό του έκανε του παιδιού που δοκίμασε τις δυνάμεις του, ώστε να σφιχτεί να βελτιωθεί και ν’ αφήσει τις σαχλαμάρες. Η αδελφή μου λέει ότι «αμαρτίες και όνειρα γονέων παιδεύουσι τέκνα» ότι την έφαγε η ψωρο-περηφάνεια την Α να καμαρώνει στις φίλες της «ο γιός μου μπήκε στο Αρσ» χωρίς να βλέπει τις δυνατότητες του παιδιού. Και άμα θέλει να κοκορεύεται, να στρώσει τον κώλο της να πάρει εκείνη κανένα πτυχίο που όλο την έξυπνη μας κάνει.

Και η γιαγιά τι λέει; Κατ’ αρχήν πήγα και ετοίμασα μία ωραία Πάβλοβα, με δική μου μαρέγκα που είναι το αγαπημένο γλυκό του παιδιού. Του το πήγα και όταν με ρώτησε «γιατί γιαγιά με κερνάς, αφού απέτυχα;» του απάντησα ότι » απο τις επιτυχίες ποτέ δεν έμαθε κανείς τίποτα, μόνο με τις αποτυχίες ξεκουνιώμαστε, σκύβουμε το κεφάλι, βάζουμε τα δυνατά μας και ξαναπροσπαθούμε».