Γειτονιές

Αυτές τις μέρες πηγαίνουμε απο σπίτι σε σπίτι για Κώστηδες, Ελένες και Ντίνες. Σε μερικούς πήγαμε ανήμερα, σε όσους προλάβαμε τους άλλους, λίγους-λίγους τους μοιράζουμε μέχρι την Κυριακή που θα ολοκληρωθούν οι βίζιτες .

Σε κάθε σπίτι που πάμε μαζευόμαστε σχεδόν οι ίδιοι, με μερικές προσθήκες, πάντα, κυρίως όμως υπάρχουν τα 5 βασικά ζευγάρια, τα παιδιά μου, εμείς και οι αδελφές μου.  Τα σχόλια κατά τη διάρκεια της γιορτής και μετά πολλά. Και αυτά που λέγονται και αυτά που υποννούνται.

Το φοβερώτερο όμως έγινε όταν είχαμε πάει στο σπίτι ενός πολύ κοντινού συγγενή που μένει στην διπλανή μας πολυκατοικία, οι κήποι μας συνορεύουν και απο τα μπαλκόνια καλημεριζόμαστε. Είχαμε καθίσει στο μπαλκόνι με τις ζακετούλες μας γιατί έκανε λίγη ψύχρα και χαζογελάγαμε τρώγοντας τη τούρτα, όταν ακούγεται μία φωνή γειτόνισσας απο απέναντι (τη δική μας πολυκατοικία)

«Ωστε μου μαζευτήκατε όλες οι καρακαηδόνες να γιορτάσετε και να κουτσομπολέψετε, τώρα θα σας φτιάξω εγώ» (ιδιοκτήτρια πρώτου ορόφου που έχει τσακωθεί με όλους). «Μωρή» – απευθυνόταν στη θεία της Μ, τη Π.- θα σου φέρω την αστυνομία αν ξανατινάξεις το χαλί του γάτου σου πάνω στη μπουγάδα μου και μας γεμίσεις άσπρες τρίχες,  κωλόγρια» «Οσο για σένα ψωροφαντασμένη (είπε στη Μ) που όλο σε ενοχλεί η τηλεόραση που βάζουμε, μάζεψε τα ποδάρια σου και βάλτα σε καμμιά παντόφλα, το τάκα-τάκα των τακουνιών σου μας έχει ταράξει»  

Η Μ δεν της απάντησε, η κα Π όμως της αντιγύρισε τις βρισιές «οι τρίχες του γάτου σε ενοχλούν βρωμιάρα που τις τέντες σου ποτέ δεν τις έπλυνες, το άσπρο σε μάρανε, μαύρες έπρεπε να πάρεις να μη φαίνεται η κόθρα, παστρικιά»  και  λέει η του πρώτου » ξέρεις εσύ απο παστρικιές που όλο με το φλόκο παστρεύεις» μπαίνει στη μέση ο Β να τις χωρίσει και τον έπιασε και αυτόν «άκουσες για ποδόγυρο και ήρθες παλιοξεκούτη, μη σε πιάσω και σένα και όλο σου το σόϊ στο στόμα μου, μπορντέλλο το έχετε κάνει εδω μέσα, ξεδιάντροποι», επεμβαίνει ο Μητροπολίτης ξάδελφός μας  «αει στο διάλο και εσύ τραγόπαπα!»

και εμείς τι κάναμε; ΓΕΛΑΓΑΜΕ μέχρι που πονέσανε τα πλευρά μας. Και βέβαια όλους μας πέρασε γενιές 14. Απο το μπαλκόνι της. Και μας άκουσαν όλοι απο τις διπλανές πολυκατοικίες. Και κάτι πιτσιρικάδες στο δρόμο αρχίσαν τα σφυρίγματα.  Γελάγαμε ΟΛΟΙ με τη τρελλή του πρώτου, που είναι τόσο χοντρή που δεν χωράει να μπεί στο ασανσέρ και μπαίνει με το πλάϊ σφηνώνοντας το στήθος της πάνω στα κουμπιά των ορόφων. Και που σχεδόν πάντα φοράει κολάν τα πρωϊνά στα ψώνια. Σαν μαούνα με ανοιχτά πανιά πορεύεται αργά, ισορροπώντας πότε στο ένα άμοιρο πόδι, πότε στο άλλο, βαμμένη με το μυστρι, ώρα 9 το πρωϊ.

Οποιος πάσχει απο κατάθλιψη, να κανει καμμιά βόλτα πρός εμάς. Δεν θα μιλάει, μόνο θα βλέπει.   

Advertisements

One thought on “Γειτονιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s