Αναπάντεχη πρόσκληση

Την άλλη εβδομάδα είπαμε να πάμε λίγο στη Νάξο, πήγαμε και πέρυσι και μας άρεσε πάρα πολύ. Μολις κλείσαμε ξενοδοχείο και μας ήρθε αλλη μία πρόταση. Που ακύρωσε την προηγούμενη.Μας είπαν τα παιδιά μας αν θα θέλαμε να πάμε μαζί στη Βόρειο Ελλάδα. Μία πενταήμερη (σχεδόν σχολική) εκδρομή. Που θα μείνουμε σε ωραία ξενοδοχεία, θα έχουμε οδηγό να μας πηγαίνει (το Πέτρο) ξεναγό τα ανηψάκια μου που είναι γιατροί και δουλεύουν στο τοπικό νοσοκομείο και συνοδοιπόρο τη νύφη μου που ξέροντάς τη δεν θ’ αφήσει κρασοπουλιό για κρασοπουλιό αχτύπητο, μουσείο για μουσείο και σουβενίρ για σουβενίρ. Ο,τι τσολιαδάκι προσφέρει η περιοχή, εκείνη θα το πάρει. 

Ας κάνω και λίγο κουτσομπολιό. Γιατί όλο για την Α λέω, ας πιάσω λίγο και τη Μ εργόχειρο. Πρίν πάει σε ένα καινούργιο μέρος  διαβάζει τα πάντα για τη περιοχή, ανοιγει χάρτες, φτιάχνει σκαριφήματα να πάει εδώ, να περάσει απο εκεί, μη ξεχάσει το.., οπωσδήποτε να σταματήσει στο ..και τελικά ένα βραδυνό μπάνιο στη θάλασσα/λίμνη/ποτάμι απαραίτητο. Μετά ντύσιμο, στόλισμα, κυρία πηγαίνει στο εστιατόριο/ταβέρνα/όπου έχει φαγητό, τρώει και πίνει. Και έρχεται στο κέφι. Καμμιά φορά θέλει να χορέψει. Κι αν δεν ξέρει τα βήματα τα μαθαίνει επι τόπου. Ο Πέτρος νευριάζει, «ρεζίλι θα μας κάνεις» λέει, εκείνη δεν καταλαβαίνει και κυρίως δεν ασχολείται με νουθεσίες. Θα ανέβει στη πίστα κι’ ας κατέβει με τα τέσσερα. Και μετά φθάνουμε στο ξένο μέρος. Οι παρατηρήσεις μου είναι απο πρώτο χέρι, είχαμε πάει μαζί ταξείδι στη Χάγη, ο γιός μου είχε σεμινάριο, εμείς οι 3 βόλτες. Με το που πατάμε στο νέο μέρος όλα τα προγράμματα πάνε περίπατο. Δεν πετάγονται, χάνονται. Ο Β στην αρχή τα μάθαινε απέξω. Η Μ με το που πατάει το πόδι της αλλού, θέλει να περπατήσει τη πόλη. «Πάμε απο εδώ»  έλα Χριστέ μου, που πάς παιδάκι μου, απο εκεί είναι το κέντρο με τα αξιοθέατα, όχι πάμε απ’ εδώ φαίνεται ωραίο. Και πήγαμε και πέσαμε σε κάτι ποταμόπλοια και πήγαμε βαρκαδα και είδαμε όλη τη πόλη, αναπαυτικά καθισμένοι για 3 ώρες. Μετά πεινάσαμε, πάμε εδώ λέει. Ο Β να προσπαθεί να της βάλει μυαλό «δεν είχαμε πεί να παίρναμε μεσημεριανό στο.. όταν φτιάχναμε το πρόγραμμα;» Να χάνει τα λόγια του. «Πάμε εδώ θα φάμε καλά».  Μα είναι κινέζικο κόρη μου, σκατά θα φάμε, δεν τρώγονται αυτα τα αλμυρά γαλακτομπούρικα.. μας έχωσε σε ένα εστιατόριο σαν καταγώγι σκοτενινό και φάγαμε κάτι ψητά κοτόπουλα, ένα φοβερό παγωτό σαν πύργο, δεν ήταν κινέζικο δεν θυμάμαι τι ήταν παντως σκάσαμε!

Ετσι λοιπόν θα πάμε Β. Ελλάδα οδικώς. Αναρωτιέμαι αν θα φτάσουμε μέχρι τις Φερρές, έχει ωραίες πίτες εκεί και κάτι γλυκά..μμμ . Θα πάω να ρωτήσω σήμερα που προβλέπεται να πάμε. Μετά θα κάτσουμε με τον Β και τη Μ να φτιάξουμε πρόγραμμα. Χάρτες αν δεν έχουμε θα πάμε αύριο να’ αγοράσουμε. Να το ξεκινήσουμε σωστά.

Απο σήμερα αρχίζω αυστηρή δίαιτα. Συνέχεια θα μασουλίζω ρόκες και άνηθους. Τέρμα τα κρεατικά και αλάτια. Μόνο αθώα χορταρικά θα τρώω. Αποτοξίνωση ώς τη Τετάρτη. Μετά θα ακολουθήσω τα χνάρια της Μ. Δεν έχει γούστο να τα κοπανάει μόνος του κανείς. Και καλά στη λύπη. Στη χαρά θέλει παρέα.

 

 

Αποστάσεις

Χθές ο Μάρκος και η Α μας ανακοίνωσαν ότι πέρασε ο εγγονός με κλήρωση σε ένα ιδιωτικό Γυμνάσιο που θέλανε να πάει. Δεν μας έβγαλαν έξω, ούτε μας κέρασαν, κάνουν λέει οικονομίες για τα δίδακτρα. Αυτά που πληρώνουμε εμείς θα εννοεί. «Λίγα δίνεις-λίγα παίρνεις» έλεγε η συχωρεμένη μου η μάνα.

Το νέο Γυμνάσιο του εγγονιού είναι στο διπλανό μας προάστειο. Οκτώ στάσεις με το τράμ, όσο κοντινές και να είναι, δεν γίνονται με τα πόδια. Το δημόσιο Γυμνάσιο της περιοχής απέχει 3 τετράγωνα, πάς με τα πόδια γιατί ώσπου να βγάλεις το αυτοκίνητο και να βρείς να παρκάρεις..έχει χτυπήσει και το κουδούνι.

Το νέο Γυμνάσιο είναι δημοφιλές, η κάθε τάξη έχει 40 τουλάχιστον παιδιά μέσα, όλα Ελληνόπουλα. Το δημόσιο της περιοχής έχει 25 το πολύ παιδιά σε κάθε τμήμα. Εχει και παιδιά μεταναστών. Τα οποία παιδιά έχουν και κάποιους γονείς. Αυτοί οι γονείς ενοχλούν την Α. Οπως μου είπε «προτιμώ το παιδί μου να στριμώχνεται μαζί με άλλα 40 σε μία τάξη και να το εξετάζει ο δάσκαλος μία φορά το μήνα, παρά να κάνει παρέα με αλβανάκια, ρωσάκια, κινεζάκια. Και να μου φέρνει και τις αντίστοιχες μανάδες τους στο σπίτι. Προτιμώ να πληρώνω το ιδιωτικό (εκεί είδε το στραβοκύτταγμά μου) εννοώ να πληρώνω όλα τα ιδιαίτερα που θα του κάνω μητέρα παρά να μου γίνει ο μικρός αλήτης»    

Οχι δεν θα γίνει,παιδί μου, αλήτης ο εγγονός. Εν τούτοις ετοιμόλογος και «ψημένος» στη στυγνή πραγματικότητα γίνεται τώρα. Οταν σας βλέπει να μαλλιοτραβιόσαστε για το γαμ.., όταν βλέπει να κέρατα να παίζουν τόμπολα στα μέτωπά σας. Οταν βλέπει τον μπαμπά του να μην υπολογίζει τίποτα, όταν βλέπει εσένα να προσπαθείς να το προστατέψεις απο τον κακό έξω κόσμο. Απο τον «καλό μέσα κόσμο» να δώ ποιός θα τον προστατέψει.

Σβήστα όλα

Πέρασε η ηλίαση του Β, επανήλθε στον παλιό του εαυτό, που πότε γλυκαίνει και πότε αγριεύει, αλλά ποτέ δεν μου επιτίθεται. Δεν θυμόταν τίποτα απο τις ώρες του παραληρήματος. Είχαν σβηστεί απο τη μνήμη. Οταν του τα έλεγα στεναχωρέθηκε, δε πίστευε ότι είχε κάνει τόσο κακή εντύπωση η συμπεριφορά του, γιατί και τον γιατρό έβρισε, όταν είχε έρθει ο Β είχε πεί «Βρε καλώς τον μπασμένο» και εμένα μου πέσαν τα μούτρα ενώ ο γιατρός ξεράθηκε στα γέλια.  Κοντούλης και αδύνατος, σίγουρα είχε ξανακούσει κοροϊδίες, ντρέπομαι όμως για λογαριασμό του Β που οι δικές του προστέθηκαν στη πλάτη του ανθρώπου που ηρθε για βοήθεια.

Ετσι σβήστηκαν όλα. Μονοκοντυλιά. Και εμείς επιστρέψαμε στην καθημερινότητα. Λίγο τσουρουφλισμένη είμαι, φταίει και ο καιρός που δεν λέει να δροσίσει. Ολα μου φταίνε.

Εισπράξεις

Οχι, δεν παίρνεις ό,τι σου αξίζει, παίρνεις ο,τι οι άλλοι έχουν στο νού να σου δώσουν, παίρνεις τη γνώμη τους για σένα, σε ωμή μορφή.

Οι απαξιωμένοι σε απαξιούν. Τον πόνο της απαξίωσης που ένοιωσαν να τρυπάει το πετσί τους, απλόχερα τον δίνουν στους άλλους. Κάθονται στις πολυθρόνες τους και σαδιστικά παρακολουθούν το πονεμένο σου πρόσωπο. Σειρά μου τώρα. Οι ανασφαλείς σε αμφισβητούν γιατί ποτέ τους δεν πέτυχαν κάτι που να προκαλεί επαίνους. Κόβωντάς σου λοιπόν τα πόδια δεν φαίνεται η δική τους αποτυχία. Οι κατακριτές που η γλώσσα τους σπάζει κόκκαλα, είναι αυτοί που κατακρίνονται καθημερινά, που τους ξετινάζουν στο γραφείο οι ανώτεροί τους που ζούν πάντα ξεγλωσσιασμένοι μέσα στο φόβο. Αμα πετύχουν κάποιο «κατώτερο» ξεσπάνε εκεί τη δική τους αχάμνια.

Λέμε για τους άλλους. Εμείς πόσους απαξιώσαμε; Τη νέα κοπέλλα στο γραφείο πόσες φορές δεν τη φορτώσαμε με βλακείες καθήκοντα, αυτήν που τα πτυχία της θα μπορούσαν να μας θάψουν απο κάτω; Και τις ομορφούλες πόσες φορές δεν τους βάλαμε τη ρετσινιά της «εύκολης»; Πόσες φορές δεν ειπαμε «σιγά μην ασχοληθούμε και με τις απόψεις του μπακαλόγατου, του περιπτερά, της καθαρίστριας»; Σβήνοντάς τους μονοκοντυλιά. Και πόσες τρικλοποδιές δεν βάλαμε στα νέα φυντάνια στη δουλειά για ν’αποδίξουμε ότι ο παληός είναι αλλιώς.

Με τι δικαίωμα τα κάνουμε όλα αυτά; Με τι δικαίωμα μας τα κάνουν οι άλλοι αυτά; Οι νεοι δεν δίνουν το δικαίωμα της ισοπέδωσής τους, εμείς το παίρνουμε μόνοι μας, εμείς οι κομπλεξικοί, τρίβουμε τους καθρέφτες των χαμένων ευκαιριών μας και τους Λαιστρυγόνες στα μούτρα των αθώων παιδιών. Για να γίνουν σαν και εμάς, ντε. Δυστυχισμένα. Ετσι η διαφορά δεν θα φαίνεται πολύ.

Γύρισε το Σάββατο ο Β απο την εκδρομή του άρρωστος. Επαθε ηλίαση. Ηρθε κατακόκκινος με πολύ πυρετό και έξαλλος. Φώναζε και έβριζε όλο τον κόσμο, απο τους γείτονες που είναι όλοι κερατάδες οι άντρες και σκρο… οι γυναίκες μέχρι και εγώ δεν ξέρω τι. Τσακωθήκαμε άσχημα γιατί με κατηγόρισε ότι εγώ έφταιγα για την ηλίασή του. Οτι δεν του είπα να πίνει νερό πολύ, να φοράει καπέλλο και τον άφησα να τρέχει με τη ντάλα σε γέφυρες.  Τσακωθήκαμε τόσο πολύ που ήρθαν τα παιδιά απο δίπλα να δούν τι γίνεται. Και μετά είπε ο γιατρός ότι είναι το παραλήρημα του πυρετού.

Τον ξέρω τον Β χρόνια. Τον βολεύει αφάνταστα να φορτώνει στους άλλους δικές του ευθύνες. Εκείνος είναι ο Πιλάτος που έχει μανία να ξεπλένεται. Ολοι οι άλλοι σταύρωμα.

 

Paroles

Χθές το βράδυ είχαμε τους συμπέθερους τραπέζι. Ηρθαν απο το νησί μαζί με την Α και θα μείνουν λίγες μέρες. Χαρήκαμε που τους είδαμε, φάγαμε στη δροσιά ωραία μεζεδάκια που είχα κάνει. Μιλήσαμε για πολλά αλλά και για τα δικά μας.

Η συμπεθέρα είναι πιο νέα απο εμένα. Ομως έχει μυαλό. Με κακίζει που κάθομαι και καταναλώνομαι με τα οικογενειακά, πιστεύει ότι οι σκοτούρες μου ξεκλέβουν χρόνο. Αυτοι που ζούν πολλά χρόνια είναι όσοι έχουν λύσει τα προβλήματά τους και αποσυρθεί σε ακρογιάλια παρέα με το κύμα ή σε ραχούλες μαζί με τα πουλιά. Το καταλαβαίνω αυτο που μου λέει, χρειάζομαι ν’ αλλάξω πορεία. Είναι βέβαια τα εγγόνια που μεγαλώνουν ελεύθερα χωρίς γκέμι. Ποιός θα τα μαζέψει και τι παράδειγμα θα τους δώσει στη ζωή τους; Κρίμα είναι να κακοπάθουν. Θα είμαι κοντά τους όσο μπορώ περισσότερο. Η γιαγιά προσφέρει στήριγμα. Και τα  παιδιά το ξέρουν.

Και τη γιαγιά ποιός θα τη μαζεύει, όταν καταστενοχωρημένη ή θυμωμένη κοντανασαίνει; Ο Β έχει κι αυτός τα δικά του, κάθε μέρα όξω είναι με τους φίλους του για πρέφα και τσίπουρα, πάει στη λαϊκή, πάει στην εκκλησία, πάει σε συλλόγους, για να τον πετύχεις πρέπει να κάνεις αίτηση. Εφυγε σήμερα το πρωϊ, με τον συμπέθερο, πάνε στο Ρίο να περάσουνε 2-3 φορές πάνω απο τη γέφυρα. Θα κοιμηθούνε εκεί το βράδυ και θα γυρίσουν Σάββατο.

Οι εκδρομές που έχω στο νού μου να κάνω, μου φαίνονται δύσκολες. Παίρνω διουρητικά, κάθε τόσο θέλω πιπί. Ποιά πούλμαν έχουν ΚΑΘΑΡΕΣ τουαλέττες, αν έχουν δηλαδή; Αρα μένει η μετακίνηση με αεροπλάνο, βαπόρι, τραίνο. Θα πάμε λοιπόν Νάξο την άλλη εβδομάδα και μετά..στο νησί της συμπεθέρας όλο τον Ιούλιο.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κανένα ερέθισμα, σαν τις γιαγιάδες των παραμυθιών, γλυκά-καλά-χαμογελαστά, περιμένωντας το τέλος του δρόμου. Παραειμαι Κατίνα για να κατέβω απο το καλάμι μου.

Κουβέντες να γίνονται

Δηλώσεις

Ολοι μας κάναμε τις δηλώσεις μας, όχι για το κτηματολόγιο, για τις ενδο-οικογενειακές αντάρες.

1) Η συμπεθέρα, στο νησί, δήλωσε ότι δεν μπορεί να κρατήσει την Α στο σπίτι της γιατί φιλοξενεί επ’ αόριστον το γιό της Βάσως που νοσηλεύεται ακόμη σε ψυχιατρική κλινική. Μάνα και κόρη μίλησαν. Η μάνα ήταν αυστηρή, η κόρη θυμωμένη αλλά και μετανοιωμένη. «Αν δεν τον θές τον άντρα σου, χώρισέ τον. Εμάς μη μας ανακατεύεις, αρκετά βάσανα έχουμε. Ευχαριστως να σε βοηθήσουμε οικονομικά, να σου συμπαρασταθούμε, ανάμεσά σας όμως δεν μπαίνουμε. Μάζεψέ τα και φεύγα. » Αυτά μου τα είπε η συμπεθέρα τηλεφωνικά.

2) Η Μ δεν θέλει τα παιδιά να μένουν σπίτι της. Δεν θέλει να ανακατεύεται άλλο. Γιατί την προηγούμενη φορά που τα κράτησε, της έκανε παρατήρηση η Α ότι τα κακόμαθε, της είπε να κάνει δικά της παιδιά κι ας τα κάνει και γαϊδούρια, της είπε και κάτι άλλες ανοησίες..τη πρόσβαλλε άσχημα τη κοπέλλα και τώρα η Μ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να τα ξαναπάρει.   Μάλλον μαλώσανε γιατί η Α μου είπε ότι θέλει να ζητήσει συγνώμη αλλά δεν βρίσκει τρόπο, η άλλη της έχει κόψει ΚΑΙ την καλημέρα. Ο Πέτρος και η Μ έφυγαν για το τριήμερο χωρίς τα παιδιά, τα οποία τα πήρε η Βίκη. Ο Μάρκος φυσικά έλειπε. Είχε πάει βόλτα με κάτι φίλους του. 

3) Με προτροπή του πρώην συνέταιρου, η Βίκη θα φύγει τον Ιούλιο για διακοπές μαζί με τους γονείς της στη Κρήτη. Αρα πρέπει η Α και ο Μάρκος να μείνουν Αθήνα για να δουλεύουν το μαγαζί.

4) Εμείς κανονίσαμε με γραφείο ταξειδίων να πάμε μερικές μέρες στη Νάξο και αργότερα στο νησί της συμπεθέρας για 15 μέρες όπως και πέρυσι. Στο νησί ευχαρίστως να έχουμε τα εγγόνια μας μαζί, κανένα πρόβλημα. Οχι όμως και στη Νάξο.

5) Η Α, επιστρέφει αύριο με το καράβι. Για χάρη των παιδιών, όπως μου είπε. Και για να ζητήσει συγνώμη. Απο όλους. Μου είπε και τους λόγους που τσακώθηκαν. Ο  γιός μου άρχισε πάλι να γυρίζει. Επόμενο ήταν να βαρεθεί. Τη Βίκη να δώ τι θα την κάνουμε τώρα και για τα επόμενα 2 χρόνια. Αει στο καλό!

6) Ο Μάρκος πάει απο το πρωϊ ως το βράδυ στο μαγαζί. Του βγαίνει το λάδι και ο Β ΔΕΝ τον βοηθάει καθόλου. Πάει με τη Βίκη βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο, η Α είναι καλύτερη απο τη Βίκη στις πωλήσεις. Ηρθε και μου είπε τη δική του εκδοχή για τα πράγματα, διαφωνώ με αυτά που ακούω και του το είπα. Μεγάλωσε πιά, μεγαλώσαμε κι εμείς. Ο,τι θέλει ας κάμει, εμάς να μας αφήσει έξω. Αρκετά

7) Τα εγγόνια μου δεν θέλουν να πάνε κατασκήνωση ‘οπως πέρσι. Θέλουν να μείνουν εδώ με εμάς και τους θείους τους και να «περνάνε ζάχαρη». Θα έρθει λοιπόν η μάνα τους κι ας φτιάξουν ζαχαράτα μαζί της. Στραβομουτσούνιασαν όταν τους το είπα, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Να πάψουμε να είμαστε κάθε μέρα τσίρκο. Να γίνουμε φαμίλια ή να σκορπιστούμε. Δεν πάει πιά άλλο.   

 

Μολυβιές και στοιχήματα

Φυλλομετρώ τα παλιά μου τετράδια, εκείνα που αράδιαζα τις σκέψεις μου απο παιδί. Αλλα γραμμένα με στυλό, άλλα με μολύβια χρωματιστά, με σβησίματα, αναγραμματισμούς και μολυβιές. Μολυβιές που άλλοτε έσβηναν, άλλοτε υπογράμμιζαν και άλλοτε έφτιαχναν σχέδια. Σελίδες ολόκληρες με σχέδια, άλλοτε αφηρημένα, άλλοτε δενδράκια και λουλουδάκια. Η σχέδια για φούστες και κοψίματα. Φορέματα με σκιές μολυβένιες και μετρήματα για να υπολογίσω νούμερα για τις κοπές. Κυρίως όμως μολυβωμένα όλα. Οι μύτες των μολυβιών συνηθως χοντρές, τα καλά ξυσμένα μολύβια ποτέ δεν μ’άρεσαν , βελόνες που χαράζουν το χαρτί αντί απαλά να το ακουμπούν. Υπηρξαν όμως και κείμενα με καλοξυσμένες μύτες και κοφτερές έννοιες. Ζωή.

«Τι στοίχημα  βάζεις γιαγιά για τη μαμά; 1) θα μείνει στο νησί και θα αναγκάσει το μπαμπά να συρθεί με τα γόνατα ζητώντας συγνώμη 2) θα γυρίσει Αθήνα με τα γόνατα και θα του ζητήσει σύγνώμη που τον σκαμπίλισε 3) θα καλέσει τη θεία Βίκη να μείνει μαζί της στο νησί για όλο το καλοκαίρι και τον μπαμπά θα τον χορέψει στο ταψί έτσι»

«Τι στοίχημα βάζεις γιαγιά για τον μπαμπά; 1) Θα μείνει στην Αθήνα μαζί με τη θεία Βίκη και θα αναγκάσει τη μαμά να συρθεί με τα γόνατα  ζητώντας συγχώρεση 2) θα πάρει τηλέφωνο την άλλη μας  γιαγιά και θα απαιτήσει να στείλουν πίσω τη κόρη τους..για εγκατάλειψη σπιτιού, απειλή διαζυγίου 3) Θα πάει στο νησί σέρνωντα και ζητώντας ταπεινά συγνώμη για τις μπουνιές που έδωσε στη μαμά ή 4) θα μας πάει και τους δυό μας στη Ντισνειλαντ όπως μας υποσχέθηκε και θα τις χεσ.. όλες;

Ολοι στοιχηματίζουν γελώντας και ποντάροντας. Ορίσθηκαν ήδη και τα έπαθλα. Δεν είναι χρήματα είναι διάφορα παιχνίδια και καφέδες για τους μεγάλους. Εχουν βγάλει και κάτι τεφτέρια και κρατάνε πρακτικά. Ο Μάρκος συμμετέχει «στο παιχνίδι» γελώντας και μετρώντας τους πόντους που συγκέντρωσε.

Μόνο εγώ δεν παίζω. Είμαι πολύ θυμωμένη. Εχω αρχίζει να ξύνω το μολύβι μου τόσο ώστε η μύτη να γίνει μυτερή σαν την άκρη σπαθιού. Δεν θα τους τρυπήσω γιατί δεν ωφελεί. Ο όποιος πόνος  δεν συνεφέρει. Η απαλλαγή απο την ευθύνη τεράστια. Τα παιδιά κοροϊδεύουν τους γονείς τους. Απο τώρα. Και δεν έχουν φθάσει στην εφηβεία ακόμη. Τα κατορθώματά τους τα γράφουν και στις εκθέσεις τους, τα λένε και στους φίλους τους. Και τα μέτωπα λερώνονται. Οι κάτοχοι όμως ..αγρόν αγοράζουν. Ξέρουν ότι μπορούν να συνεχίζουν τη πορεία τους ακάθεκτοι. Το κόστος τους είναι αδιάφορο.

Οι τύψεις μου βουνό. Πώς τα κακόμαθα έτσι;