Νάμαι πάλι

 

Γυρίσαμε απο τη Κέρκυρα με το αεροπλάνο του Σαββάτου και μπορώ να σας πώ πρώτα-πρώτα πόσο ευτυχισμένη αισθάνομαι που σας ξαναβρίσκω και που οι φωτογραφίες μου ήταν καλές για να σας τις δημοσιεύσω μετά απο την επεξεργασία της Μ. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία, είχα να αισθανθώ τόσο ξέγνοιαστα εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πρίν απο την εγχείρηση, πολύ πρίν απο οτιδήποτε άλλο. Για πρώτη φορά δεν σκέφτηκα ότι υπάρχει ο υπολογιστής, ότι χρειάζομαι να ακουμπάω τα προβλήματά μου πάνω του, σαν μιά παραζάλη να μας τύλιξε με τον Β και ό,τι προβλήματα να είχαμε μπήκαν μέσα στο μπαμπάκι της αναβολής.

Το σπίτι της φίλης μας ήταν σε μία περιοχή που λέγεται Σιδάρι, εκτός της πόλης της Κέρκυρας, ένα κατάφυτο και άγριο μέρος που το δέρνουν τα κύματα. Δεν κάναμε μπάνια γιατί η θάλασσα ήταν κρύα και γιατί δεν κάνει να κάνω πιά ποτέ. Βόλτες όμως κάναμε πολλές και με το αυτοκίνητο και με τοπικά καραβάκια και με τα πόδια. Και τι δε φέραμε, λικέρ, κουμ-κουάτ σε βαζάκια, μαντολάτο, 2-3 κεφαλάκια τυρί για να κάνω τυροπιτάκια, ελιές, φάγαμε υπέροχα ψάρια και τοπικές γεύσεις, τα τάραξα τα γλυκά, πάχυνα αρκετά, τώρα να δούμε.

Ο Β πέρασε και ωραία και λιγώτερο ωραία γιατί ήθελε να μας πεί πόσο νέος αισθάνεται και μπήκε στη θάλασσα. Και όταν βγήκε είχε γίνει μπλέ ολόκληρος και χρειάστηκε μετά να τον τυλίξουμε σε ηλεκτρική κουβέρτα. Και οι Σκωτσέζοι κάνανε κρύα ντούς δεν είπαμε όμως κι έτσι. Και μετά αφού ξαναπήρε το σωστό χρώμα κόλλησε στη τουαλέττα με κοιλιακά. Η ηλικία δεν σημαίνει ότι έχουμε και κοινό νού.

Δεν πήγα σε κανένα ιντερνέτ καφέ γιατί δεν μου δημιουργήθηκε η ανάγκη. Οι φίλοι μας προσέφεραν τον εαυτό τους απλόχερα για κουβέντα, για βόλτες, για φαγητά, για παρέα, για ελευθερία. Η μόνη μου υποχρέωση να τηλεφωνώ στα παιδιά μία φορά την ημέρα.

Για πρώτη φορά μετά απο χρόνια αισθάνθηκα ανάλαφρη. Καλώς σας βρήκα 

Advertisements