Μολυβιές και στοιχήματα

Φυλλομετρώ τα παλιά μου τετράδια, εκείνα που αράδιαζα τις σκέψεις μου απο παιδί. Αλλα γραμμένα με στυλό, άλλα με μολύβια χρωματιστά, με σβησίματα, αναγραμματισμούς και μολυβιές. Μολυβιές που άλλοτε έσβηναν, άλλοτε υπογράμμιζαν και άλλοτε έφτιαχναν σχέδια. Σελίδες ολόκληρες με σχέδια, άλλοτε αφηρημένα, άλλοτε δενδράκια και λουλουδάκια. Η σχέδια για φούστες και κοψίματα. Φορέματα με σκιές μολυβένιες και μετρήματα για να υπολογίσω νούμερα για τις κοπές. Κυρίως όμως μολυβωμένα όλα. Οι μύτες των μολυβιών συνηθως χοντρές, τα καλά ξυσμένα μολύβια ποτέ δεν μ’άρεσαν , βελόνες που χαράζουν το χαρτί αντί απαλά να το ακουμπούν. Υπηρξαν όμως και κείμενα με καλοξυσμένες μύτες και κοφτερές έννοιες. Ζωή.

«Τι στοίχημα  βάζεις γιαγιά για τη μαμά; 1) θα μείνει στο νησί και θα αναγκάσει το μπαμπά να συρθεί με τα γόνατα ζητώντας συγνώμη 2) θα γυρίσει Αθήνα με τα γόνατα και θα του ζητήσει σύγνώμη που τον σκαμπίλισε 3) θα καλέσει τη θεία Βίκη να μείνει μαζί της στο νησί για όλο το καλοκαίρι και τον μπαμπά θα τον χορέψει στο ταψί έτσι»

«Τι στοίχημα βάζεις γιαγιά για τον μπαμπά; 1) Θα μείνει στην Αθήνα μαζί με τη θεία Βίκη και θα αναγκάσει τη μαμά να συρθεί με τα γόνατα  ζητώντας συγχώρεση 2) θα πάρει τηλέφωνο την άλλη μας  γιαγιά και θα απαιτήσει να στείλουν πίσω τη κόρη τους..για εγκατάλειψη σπιτιού, απειλή διαζυγίου 3) Θα πάει στο νησί σέρνωντα και ζητώντας ταπεινά συγνώμη για τις μπουνιές που έδωσε στη μαμά ή 4) θα μας πάει και τους δυό μας στη Ντισνειλαντ όπως μας υποσχέθηκε και θα τις χεσ.. όλες;

Ολοι στοιχηματίζουν γελώντας και ποντάροντας. Ορίσθηκαν ήδη και τα έπαθλα. Δεν είναι χρήματα είναι διάφορα παιχνίδια και καφέδες για τους μεγάλους. Εχουν βγάλει και κάτι τεφτέρια και κρατάνε πρακτικά. Ο Μάρκος συμμετέχει «στο παιχνίδι» γελώντας και μετρώντας τους πόντους που συγκέντρωσε.

Μόνο εγώ δεν παίζω. Είμαι πολύ θυμωμένη. Εχω αρχίζει να ξύνω το μολύβι μου τόσο ώστε η μύτη να γίνει μυτερή σαν την άκρη σπαθιού. Δεν θα τους τρυπήσω γιατί δεν ωφελεί. Ο όποιος πόνος  δεν συνεφέρει. Η απαλλαγή απο την ευθύνη τεράστια. Τα παιδιά κοροϊδεύουν τους γονείς τους. Απο τώρα. Και δεν έχουν φθάσει στην εφηβεία ακόμη. Τα κατορθώματά τους τα γράφουν και στις εκθέσεις τους, τα λένε και στους φίλους τους. Και τα μέτωπα λερώνονται. Οι κάτοχοι όμως ..αγρόν αγοράζουν. Ξέρουν ότι μπορούν να συνεχίζουν τη πορεία τους ακάθεκτοι. Το κόστος τους είναι αδιάφορο.

Οι τύψεις μου βουνό. Πώς τα κακόμαθα έτσι;