Paroles

Χθές το βράδυ είχαμε τους συμπέθερους τραπέζι. Ηρθαν απο το νησί μαζί με την Α και θα μείνουν λίγες μέρες. Χαρήκαμε που τους είδαμε, φάγαμε στη δροσιά ωραία μεζεδάκια που είχα κάνει. Μιλήσαμε για πολλά αλλά και για τα δικά μας.

Η συμπεθέρα είναι πιο νέα απο εμένα. Ομως έχει μυαλό. Με κακίζει που κάθομαι και καταναλώνομαι με τα οικογενειακά, πιστεύει ότι οι σκοτούρες μου ξεκλέβουν χρόνο. Αυτοι που ζούν πολλά χρόνια είναι όσοι έχουν λύσει τα προβλήματά τους και αποσυρθεί σε ακρογιάλια παρέα με το κύμα ή σε ραχούλες μαζί με τα πουλιά. Το καταλαβαίνω αυτο που μου λέει, χρειάζομαι ν’ αλλάξω πορεία. Είναι βέβαια τα εγγόνια που μεγαλώνουν ελεύθερα χωρίς γκέμι. Ποιός θα τα μαζέψει και τι παράδειγμα θα τους δώσει στη ζωή τους; Κρίμα είναι να κακοπάθουν. Θα είμαι κοντά τους όσο μπορώ περισσότερο. Η γιαγιά προσφέρει στήριγμα. Και τα  παιδιά το ξέρουν.

Και τη γιαγιά ποιός θα τη μαζεύει, όταν καταστενοχωρημένη ή θυμωμένη κοντανασαίνει; Ο Β έχει κι αυτός τα δικά του, κάθε μέρα όξω είναι με τους φίλους του για πρέφα και τσίπουρα, πάει στη λαϊκή, πάει στην εκκλησία, πάει σε συλλόγους, για να τον πετύχεις πρέπει να κάνεις αίτηση. Εφυγε σήμερα το πρωϊ, με τον συμπέθερο, πάνε στο Ρίο να περάσουνε 2-3 φορές πάνω απο τη γέφυρα. Θα κοιμηθούνε εκεί το βράδυ και θα γυρίσουν Σάββατο.

Οι εκδρομές που έχω στο νού μου να κάνω, μου φαίνονται δύσκολες. Παίρνω διουρητικά, κάθε τόσο θέλω πιπί. Ποιά πούλμαν έχουν ΚΑΘΑΡΕΣ τουαλέττες, αν έχουν δηλαδή; Αρα μένει η μετακίνηση με αεροπλάνο, βαπόρι, τραίνο. Θα πάμε λοιπόν Νάξο την άλλη εβδομάδα και μετά..στο νησί της συμπεθέρας όλο τον Ιούλιο.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κανένα ερέθισμα, σαν τις γιαγιάδες των παραμυθιών, γλυκά-καλά-χαμογελαστά, περιμένωντας το τέλος του δρόμου. Παραειμαι Κατίνα για να κατέβω απο το καλάμι μου.

Κουβέντες να γίνονται

Advertisements