Εισπράξεις

Οχι, δεν παίρνεις ό,τι σου αξίζει, παίρνεις ο,τι οι άλλοι έχουν στο νού να σου δώσουν, παίρνεις τη γνώμη τους για σένα, σε ωμή μορφή.

Οι απαξιωμένοι σε απαξιούν. Τον πόνο της απαξίωσης που ένοιωσαν να τρυπάει το πετσί τους, απλόχερα τον δίνουν στους άλλους. Κάθονται στις πολυθρόνες τους και σαδιστικά παρακολουθούν το πονεμένο σου πρόσωπο. Σειρά μου τώρα. Οι ανασφαλείς σε αμφισβητούν γιατί ποτέ τους δεν πέτυχαν κάτι που να προκαλεί επαίνους. Κόβωντάς σου λοιπόν τα πόδια δεν φαίνεται η δική τους αποτυχία. Οι κατακριτές που η γλώσσα τους σπάζει κόκκαλα, είναι αυτοί που κατακρίνονται καθημερινά, που τους ξετινάζουν στο γραφείο οι ανώτεροί τους που ζούν πάντα ξεγλωσσιασμένοι μέσα στο φόβο. Αμα πετύχουν κάποιο «κατώτερο» ξεσπάνε εκεί τη δική τους αχάμνια.

Λέμε για τους άλλους. Εμείς πόσους απαξιώσαμε; Τη νέα κοπέλλα στο γραφείο πόσες φορές δεν τη φορτώσαμε με βλακείες καθήκοντα, αυτήν που τα πτυχία της θα μπορούσαν να μας θάψουν απο κάτω; Και τις ομορφούλες πόσες φορές δεν τους βάλαμε τη ρετσινιά της «εύκολης»; Πόσες φορές δεν ειπαμε «σιγά μην ασχοληθούμε και με τις απόψεις του μπακαλόγατου, του περιπτερά, της καθαρίστριας»; Σβήνοντάς τους μονοκοντυλιά. Και πόσες τρικλοποδιές δεν βάλαμε στα νέα φυντάνια στη δουλειά για ν’αποδίξουμε ότι ο παληός είναι αλλιώς.

Με τι δικαίωμα τα κάνουμε όλα αυτά; Με τι δικαίωμα μας τα κάνουν οι άλλοι αυτά; Οι νεοι δεν δίνουν το δικαίωμα της ισοπέδωσής τους, εμείς το παίρνουμε μόνοι μας, εμείς οι κομπλεξικοί, τρίβουμε τους καθρέφτες των χαμένων ευκαιριών μας και τους Λαιστρυγόνες στα μούτρα των αθώων παιδιών. Για να γίνουν σαν και εμάς, ντε. Δυστυχισμένα. Ετσι η διαφορά δεν θα φαίνεται πολύ.

Γύρισε το Σάββατο ο Β απο την εκδρομή του άρρωστος. Επαθε ηλίαση. Ηρθε κατακόκκινος με πολύ πυρετό και έξαλλος. Φώναζε και έβριζε όλο τον κόσμο, απο τους γείτονες που είναι όλοι κερατάδες οι άντρες και σκρο… οι γυναίκες μέχρι και εγώ δεν ξέρω τι. Τσακωθήκαμε άσχημα γιατί με κατηγόρισε ότι εγώ έφταιγα για την ηλίασή του. Οτι δεν του είπα να πίνει νερό πολύ, να φοράει καπέλλο και τον άφησα να τρέχει με τη ντάλα σε γέφυρες.  Τσακωθήκαμε τόσο πολύ που ήρθαν τα παιδιά απο δίπλα να δούν τι γίνεται. Και μετά είπε ο γιατρός ότι είναι το παραλήρημα του πυρετού.

Τον ξέρω τον Β χρόνια. Τον βολεύει αφάνταστα να φορτώνει στους άλλους δικές του ευθύνες. Εκείνος είναι ο Πιλάτος που έχει μανία να ξεπλένεται. Ολοι οι άλλοι σταύρωμα.