Σιωπή

Πολύ διδακτική. Μαθαίνουμε πράγματα απο τις σιωπές των άλλων. Με κυττάνε και δεν μιλούν. Πιστεύουν οτι θα διαβάσω τη σκέψη τους. Νομίζουν ότι η πείρα της ζωής που υποτίθεται εχω, έχει μαντικές ικανότητες.

Σήμερα πήγα μόνη μου βόλτα με το τράμ. Ειχα και το κινητό μαζί μου. Μήπως και ανησυχήσουν. Δεν χτύπησε ούτε μία φορά. Στο τέρμα του τραμ, πήρα το μετρό. Εφθασα αεροδρόμιο. Περπατησα στα μαγαζιά, ήπια μία πορτοκαλάδα και έφαγα τυρόπιττα. Αγόρασα κάτι περιοδικά και ρούχα. Ξαναμπήκα στο μετρο και γύρισα σπίτι. Σκέφτομαι. Και αγωνιώ. Οι σιωπές με τρομάζουν. Κρύβουν θύελλες ή αναταράξεις. Στη Κέρκυρα περάσαμε τις 10 αυτές μέρες με πλήρη μπουνάτσα που λέει ο συμπέθερος ο ναυτικός. Δεν ξέρω τι να κάνω. Για τα παιδιά λέω που η αγάπη μου με πνίγει για αυτά. Τα κινητά τους δεν απαντάνε. Η Α. εντοπίσθηκε. Είναι στο νησί της με τη μάνα της. Διακοπεύει, είπε. Ποιά μάνα αφήνει τα παιδιά της; Αλλες τ’ αφήνουν και άλλες ματώνουν για να κάνουν.  Ενα σφίξιμο αισθάνομαι

Ζυγίστηκα. Πήρα 5 κιλά στη Κέρκυρα, επόμενο ήταν, συνεχώς τσιμπούσα. Ο γιατρός θα με σκοτώσει. Ηπια ένα ωραίο φραπουτσίνο με μπόλικη ζάχαρη. Για παρηγοριά.    

Γύρισα σπίτι κατά τις 3. Ολοι λείπουν. Εβαλα φαγητό.  Πήρα απόφαση. Θα αρχίσω να πηγαίνω ταξείδια. Ο Β συμφωνεί μαζί μου.

Εσείς τι με συμβουλεύετε;

Advertisements

Παραζαλισμένη

Ακόμη αισθάνομαι ζαλισμένη απο τις στιγμές χαλάρωσης στη Κέρκυρα. Η ζάλη αυτή με έχει οπλίσει με χονδρούς τοίχους προστασίας. Φαίνεται να μη βλέπω και κυρίως να μην ακούω τι γίνεται γύρω μου. Χθές το βράδυ που γείραμε με τον Β να κοιμηθούμε κλωθογυρίζαμε τις διακοπές μας στο νού μας μαζί με το σήμερα,  το χθές σαν απαλή σαντιγύ πάνω στη μπαγιάτικη τούρτα. Να προσπαθεί να ομορφύνει χάλια.

 

 

 

(Φωτογραφίες :Σιδάρι παραλία, Σιδάρι βράχοι, Σιδάρι – κανάλι της αγάπης,  Μοναστήρι, Κασιώπη, καρέκλα απο το μουσείο του Μοναστηριού, Σπιανάδα)

Οσο λείπαμε τσακώθηκε ο Μάρκος με τη γυναίκα του. Βριστήκανε, έπεσε και ξύλο. Μετά ο καθένας τους έφτιαξε απο μία βαλίτσα και έφυγε. Τα παιδιά τα πήρε ο Πέτρος και η Μ. Ο Μάρκος γυρίζει τα βράδυα σπίτι, βλέπει τα παιδιά του, αλλάζει ρούχα, πλένεται, τρώει στον Πέτρο και κοιμάται. Η Α. άφαντη. Και εμείς ακούμε με ανοιχτό το στόμα. Σαν να μου έφυγε όλη η κατανόηση της πραγματικότητας με τις διακοπές μου, σαν να έφυγα απο τη Γή και πήγα σε επίγειο μεν Παράδεισο δε. Και η προσγείωση έχει αγκάθια. Και τα πόδια μας είναι ξυπόλητα. Οι τσιμπιές όμως δεν φαίνεται να μας διαπερνούν. Είναι επειδή άραγε ζούμε ακόμη νοερά στη Κέρκυρα ή βαρεθήκαμε ν’ακούμε τα ίδια και τα ίδια; «Γεράσαμε Λένα, πάρτο απόφαση» μου λέει ο Β χθές το βράδυ την ώρα που γλαρώναμε αγκαλιασμένοι. «Μπαμπάκια στ’ αυτιά μας θέλουμε να βάλουμε».

Θα πάω να φτιάξω μουσακά σήμερα. Και θα πλύνω καλά τ’αυτιά μου. Τα εγγονάκια μου δεν φταίνε σε τίποτα.

Νάμαι πάλι

 

Γυρίσαμε απο τη Κέρκυρα με το αεροπλάνο του Σαββάτου και μπορώ να σας πώ πρώτα-πρώτα πόσο ευτυχισμένη αισθάνομαι που σας ξαναβρίσκω και που οι φωτογραφίες μου ήταν καλές για να σας τις δημοσιεύσω μετά απο την επεξεργασία της Μ. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία, είχα να αισθανθώ τόσο ξέγνοιαστα εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πρίν απο την εγχείρηση, πολύ πρίν απο οτιδήποτε άλλο. Για πρώτη φορά δεν σκέφτηκα ότι υπάρχει ο υπολογιστής, ότι χρειάζομαι να ακουμπάω τα προβλήματά μου πάνω του, σαν μιά παραζάλη να μας τύλιξε με τον Β και ό,τι προβλήματα να είχαμε μπήκαν μέσα στο μπαμπάκι της αναβολής.

Το σπίτι της φίλης μας ήταν σε μία περιοχή που λέγεται Σιδάρι, εκτός της πόλης της Κέρκυρας, ένα κατάφυτο και άγριο μέρος που το δέρνουν τα κύματα. Δεν κάναμε μπάνια γιατί η θάλασσα ήταν κρύα και γιατί δεν κάνει να κάνω πιά ποτέ. Βόλτες όμως κάναμε πολλές και με το αυτοκίνητο και με τοπικά καραβάκια και με τα πόδια. Και τι δε φέραμε, λικέρ, κουμ-κουάτ σε βαζάκια, μαντολάτο, 2-3 κεφαλάκια τυρί για να κάνω τυροπιτάκια, ελιές, φάγαμε υπέροχα ψάρια και τοπικές γεύσεις, τα τάραξα τα γλυκά, πάχυνα αρκετά, τώρα να δούμε.

Ο Β πέρασε και ωραία και λιγώτερο ωραία γιατί ήθελε να μας πεί πόσο νέος αισθάνεται και μπήκε στη θάλασσα. Και όταν βγήκε είχε γίνει μπλέ ολόκληρος και χρειάστηκε μετά να τον τυλίξουμε σε ηλεκτρική κουβέρτα. Και οι Σκωτσέζοι κάνανε κρύα ντούς δεν είπαμε όμως κι έτσι. Και μετά αφού ξαναπήρε το σωστό χρώμα κόλλησε στη τουαλέττα με κοιλιακά. Η ηλικία δεν σημαίνει ότι έχουμε και κοινό νού.

Δεν πήγα σε κανένα ιντερνέτ καφέ γιατί δεν μου δημιουργήθηκε η ανάγκη. Οι φίλοι μας προσέφεραν τον εαυτό τους απλόχερα για κουβέντα, για βόλτες, για φαγητά, για παρέα, για ελευθερία. Η μόνη μου υποχρέωση να τηλεφωνώ στα παιδιά μία φορά την ημέρα.

Για πρώτη φορά μετά απο χρόνια αισθάνθηκα ανάλαφρη. Καλώς σας βρήκα