Ενα μπουκέτο παπαρούνες

Γυρίσαμε χθές το απογευματάκι νωρίς μετά απο 10 μέρες διακοπών. Πραγματικών διακοπών απο οποιαδήποτε συνέχεια. Ολα διακόπησαν τις 10 αυτές μέρες. Κόπηκε το κομπιούτερ, έτσι κι αλλιώς στη ζούλα γράφω, κόπηκε η δίαιτα του γιατρού, κόπηκε το άγχος μου για τα οικογενειακά μου και τα δράματα, κόπηκαν οι έγνοιες.  Δεν ξέρω αν αυτές οι κοπές μου βγούν σε καλό, ο χρόνος θα δείξει. Πάντως έγραφα στο τετραδιάκι μου τις στιγμές με σκοπό αργότερα να τις μοιραστώ μαζί σας. Αρα αποκοπή απο το μηχάνημα μάλλον αποτυχημένη. Διακοπή ναί.

Πρίν 10 μέρες φύγαμε απο τον Αθήνα με τον Πέτρο και τη Μ και πήγαμε στη Θεσσαλονίκη με ένα αυτοκίνητο. Τα παιδιά μείνανε σε ξενοδοχείο, ο Β και εγώ φιλοξενηθήκαμε απο κάποια ανήψια μας σε ένα χωριό εκτός πόλεως, στο βουνό με θέα όλη τη πόλη σαν πιάτο απο κάτω. Ενα ονειρεμένο, ήσυχο μέρος μέσα στο πράσινο και στ’ αηδόνια. Τα ανήψια αυτά μας κάλεσαν όλους γιατί βάφτιζαν τη κορούλα τους. Μετά απο 15 χρόνια γάμου και πολλές προσπάθειες, απέκτησαν ένα γλυκύτατο κοριτσάκι. Κάλεσαν λοιπόν όλο το σόϊ να μοιρασθούν μαζί τους τη πιο γλυκιά στιγμή. Το μωρούλι δεν έκλαψε καθόλου το χρυσό μου, αντίθετα χαμογελούσε σε όλο τον κόσμο. Με υγεία το παιδάκι τους να το χαίρονται. Μετά τη βάπτιση και το γλέντι που ακολούθησε, γιατί ο πατέρας της μάνας του μωρού, έσφαζε να τα αρνιά, να τα κατσίκια για το μοναδικό του εγγόνι, φύγανε ο Πέτρος και η Μ για Αθήνα, είχανε λέει δουλειά.

Μας πήραν μαζί τους και μας άφησαν στη Καρδίτσα όπου και μείναμε στο σπίτι μιάς συνυφάδας μου, παντρεμένη με τον ετερθαλή αδελφό του Β.  Εκεί ήταν που αισθάνθηκα πραγματικές διακοπές. Εγινα πάλι η Λένα που ξέγνοιαστη μιλούσα με τις φίλες μου, που σεργιανούσα τα βράδυα τη πόλη, που μίλαγα με όλο τον κόσμο, που γέλαγα και έτρωγα απ’ όλα και ναι και το κρασάκι μου έπινα, εκείνο όμως δεν με έπινε. Εφυγε απο πάνω μου το πέπλο της μοναξιάς και της τυφλής απόγνωσης που νοιώθω στην Αθήνα όταν βλέπω να γίνονται όσα γίνονται και αφού δεν μπορώ να ξεσπαθώσω, γράφω, γράφω, γράφω προσπαθώντας να ξορκίσω τη δυστυχία μου. Πέταξαν όλα αυτά απο πάνω μου όταν καθόμασταν στη σκιά της κληματαριάς το απογευματάκι με τη Μαργαρώ και πίναμε φραπέ ή όταν τρώγαμε πασατέμπο ή στραγάλια στο σινεμά. Οχι δεν πετάμε τα φλούδια κάτω, μεγαλώσαμε τώρα.  Μία μέρα πήγαμε στη Λίμνη Πλαστήρα γιατί ο αδελφός του Β δεν οδηγεί πιά, πήγαμε με ταξί για να δοκιμάσουμε στη Νεράϊδα γλυκό του κουταλιού. Ξαφνικά σταμάτησε να φτερουγίζει η καρδιά μου. Ξανανοιωσα. Επαιξα πάλι τάβλι και τους έσκισα όλους. Είχα να παίξω χρόνια.

Εφερα μαζί μου φωτογραφίες, σχεδόν όλες κουνημένες, λίγα παραπάνω κιλάκια, εντυπώσεις, αγκαλιές, συγκινήσεις, χαρά, γέλια μέχρι δακρύων και παπαρούνες με πυκνά μπουκέτα. Επειδή είναι ευαίσθητες και δεν διαρκούν πολύ, θα σας τις μοιράσω.

Οποιος θέλει παίρνει.

Καλώς σας βρήκα.

Advertisements

3 thoughts on “Ενα μπουκέτο παπαρούνες

  1. Καλώς σας βρήκα καλή μου. Ακόμη δεν μπορώ να μπώ και να σχολιάσω στο μπλογκ σου, ίσως να αρχίσω να σου στέλνω τα σχόλια με το ι-μειλ.
    Ημουνα παλιά καλή ταβλαδόρισα, όποτε βρεθούμε, ας παίξουμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s