Στη σύνταξη

Αυτές τις μέρες που δουλεύουμε με τον Β και τον πρώην συνέταιρο είναι σαν να μας κάνανε ενα ανέλπιστο δώρο, ξανανοιώσαμε, αισθανόμαστε γεμάτοι ζωή. Γιατί έχουμε να κάνουμε πράγματα. Γιατί δεν είμαστε πλέον στο ράφι ενός καταστήματος στα αζήτητα να περιμένουμε τη σκόνη να έρθει και στο τέλος να μας πετάξουν στα σκουπίδια. Σκέφτομαι πόσο άδικο είναι να συνταξιοδοτούνται οι μεγάλοι στην ηλικία άνθρωποι.

Αδικο θα πείτε είναι να μένουν οι 65άρηδες στο γραφείο και να τρώνε τη θέση των νέων παιδιών που ίσως αποδίδουν περισσότερο αλλά που έχουν και μεγαλύτερες αντοχές. Συμφωνώ και διαφωνώ. Υπάρχουν ηλικιωμένοι που απο τα 20 τους χρόνια βαριόντουσαν, δεν έβλεπαν την ώρα να βγούν στη σύνταξη και να καααααθονται (που έλεγε και ο συχωρεμένος Μίμης Φωτόπουλος). Υπάρχουν ηλικιωμένοι όμως που είναι σβέλτοι, πάντα μαμούνια ενεργητικοί. Αυτοί μαζί με τους άλλους πετιούνται στα αζήτητα είτε θέλουν είτε δεν θέλουν. Αδικο. Οι πρώτοι δεν είχαν ποτέ κάτι να δώσουν και δεν έδωσαν οι δεύτεροι πάντα δίνουν.

Υπάρχουν νέα παιδιά που βαριούνται να δουλεύουν και να κάνουν πράγματα. Μόνο να κααααθονται θέλουν, να τρώνε τα έτοιμα, ποτέ να μη δουλευουν για άλλους, ή να κάνουν δουλειές που αποδίδουν πολλά ενώ δουλεύουν λίγο και να διασκεδάζουν συνέχεια. Θεωρούν ότι τα κάνουν οι πλούσιοι αυτά. Ψέμματα είναι, οι πλούσιοι δουλεύουν σαν μηχανές για να συγκεντρώνουν συνεχώς και άλλα χρήματα, αυτοί που τα ξοδεύουν είναι οι γιοί και οι κόρες τους. Το κηφηναριό, οι νταβατζήδες της κάθε οικογένειας. Βλέπω και τον Μάρκο πόσο νταβατζής είναι, αυτός να αράζει και απο τη ξαπλώστρα του να απολαμβάνει την υπέροχη ελαφρότητα του τίποτα, ενώ δίνει μαθήματα στα παιδιά του για την ανάγκη της εργασίας και για τις υποχρεώσεις της ζωής. Βλέπω και την Α που του μοιάζει σαν Σιαμαία, τίποτα δεν θέλει να κάνει αρκεί να έχει τις μέγιστες απολαβές. Τα παιδιά της δεν θα γίνουν νταβατζήδες, τα δουλεύουν για να συντηρούν τους γονείς τους που καλόμαθαν στα σύκα.

Είμαι απο εκείνους τους ηλικιωμένους που το λέει η περδικούλα μου. Θέλω συνέχεια να κάνω πράγματα, όσο πιο πολλά κάνω τόσο πιο ευτυχισμένη είμαι. Εχω συναίσθηση της πραγματικότητας, και την ελευθερία της επιλογής. Δεν θα δουλεύω σαν τον είλωτα για 3,60, δουλεύω επειδή μ’ αρέσει. Ολοι δεν έχουν τα ίδια αισθήματα, χθές ο συμπέθερος έγινε πύρ και μανία όταν άκουσε ότι η Α (η κόρη του) λείπει ταξείδι και έχει αφήσει στο πόδι της τη καρδιοπαθή πεθερά. Τη πήρε τηλέφωνο και άκουσαν τα εξ αμάξης. Θα γυρίσουν όπου νάναι. Το θέμα δεν είναι αν θα γυρίσουν για να κουτσοδουλεύουν το μαγαζί επειδή υπάρχει η ρομφαία του αγγέλου απο πάνω, το θέμα είναι ότι αν γυρίσουν θα χάσουμε εμείς τη γλύκα, την ευχαρίστηση του να  ζούμε ενεργά.

Να θυσιαστώ για τα παιδιά μου; Ελάτε τώρα που ζείτε; Ξυπνάτε και δείτε τη πραγματικότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s