Απραξία

Ζέστη πολύ και το κλιματιστικό στο φούλ. Ντρέπομαι που συνεισφέρω στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, χωρίς αυτό όμως δεν θα ζώ, οπότε τι.

Ο Μάρκος γύρισε απο τις διακοπές του μόνος, δουλεύει το πρωϊ και το απόγευμα τρώει σε εμάς. Μετά κοιμάται και βγαίνει. Ας κάνει ότι νομίζει, φωτιά στο σπίτι μόνο να μη ξαναβάλει όπως πέρυσι.

Τα εγγόνια γυρίζουν αρχές Σεπτέμβρη. Τα πεθύμησα. Θα γυρίσουν μαζί με τη μάνα τους και τη θεία Βίκη. Αυτές δεν τις πεθύμησα αλλά τι να κάνουμε, τους φίλους τους διαλέγουμε, τους συγγενείς τους ανεχόμαστε. Ανεχομαι τις μπηχτές της συμπεθέρας ότι οι 2 γυναίκες (η κόρη της και η φίλη της) είναι κώλος και βρακί. Κάνω την ανήξερη. «Σώπααααα! » «Μη μιλάς όταν δεν θέλεις μπελάδες» έλεγε η μάνα μου. Σωστή και σοφή.

Σιωπή. Και δροσιά τεχνητή. Απλή επιβίωση πάνω απ’ όλα.

Advertisements

8 thoughts on “Απραξία

  1. Δυστυχώς, είναι πια φαύλος κύκλος. Χωρίς κλιματιστικό κι εγώ δε μπορώ καθόλου.
    Οσο για τους συγγενείς, έχεις δίκιο, δεν τους διαλέγουμε. Γι αυτό και μην ασχολείσαι, όσο μπορείς. ΄Αλλωστε, έχεις τόσο καλύτερα πράγματα να κάνεις (το μπλογκ για παράδειγμα)

  2. Καλημέρα houlk. Μόνο το μπλόγκ δεν φτάνει. Είναι μία μοναχική συνήθεια να αδειάζεις τη καρδιά σου σε ξένες ψυχές που ίσως ποτέ δεν θα συναντήσεις. Εκει που νόμιζα ότι μόνο οι κοντινοί είναι και οι φίλοι, άμα φθάσεις στη δική μου ηλικία μαθαίνεις με τον κακό τρόπο ότι κανείς δεν είναι αθάνατος. Και πως πολύ νεώτεροι απο εσένα μπορεί να φύγουν πρώτοι. Ετσι μένεις μόνη, χωρίς τα μαξιλαράκια σωτηρίας του παρελθόντος.
    Αντί να το βάλω κάτω και να μιλάω για το ένδοξο παρελθόν, άνοιξε πρίν 3 χρόνια αυτή η πόρτα επαφής. Την άδραξα. Ο μισοπνιγμένος ένα θέλει να κάνει. Να σωθεί, να γιάνει και να πάρει εισιτήριο μεταμέλειας.

  3. ξέρεις Λένα, φτάνεις καποια στιγμή, που απλά παραιτείσαι.
    για τον θάνατο μιλώ
    (οι ηλικιες μας δεν απεχουν και πολύ)

    απλά, θέλεις ησυχία και να έρθει η στιγμή να ξεκουραστεις.
    φόβο θανάτου εχω (δεν μπορώ να πω)..
    αλλά εικάζω, πως καποια στιγμή, θα παω παρακατω και θα τον αποδεχτώ.
    στην ψυχή εννοώ..

    προς το παρόν, απεχει απο μας, αρκετά, θέλω να ελπίζω

    σε φιλώ 🙂

  4. «θεια Λενα»

    σε διαβαζα παλια… και τωρα μετα απο 2 σχεδον χρονια, ξαναβρηκα το blog σου!!!!!

    θελω αρκετες μερες για να μαθω ολα σου τα νεα…

    Σε Φιλω, (αν και το πιο πιθανο ειναι να μην με θυμασαι πια)

    Lina The Sad Vampiress

  5. Μαριλένα, έχουμε τουλάχιστον 45 χρόνια διαφορά ηλικίας, οπότε δεν βλέπω γιατί να υπάρχει τέτοια μελαγχολία.
    Ο θάνατος δεν είναι ο ύπουλος καραγκιοζοπαίχτης, που βλέπει τη παράσταση και μετά χράπ, σε αρπάζει, τουλάχιστον δεν έχει αυτή τη συμπεριφορά πρός όσους ξέχασε ή επίτηδες άφησε να πορεύονται, ενώ θέριζε νεώτερους.
    Αν είναι να έρθει θα έρθει αργά-αργά, θα κάτσει κάτω απο τη σκιά του δέντρου, μετά στο κατώφλι, μετά θα γίνει σώγαμπρος-κάθε μέρα για καφέ. Μετά θα συνηθίσουμε ο ένας τον άλλο και θα κλεφτούμε. Το τέλειο όνειρο.

  6. καμμία μελαγχολία: απλά, παραδοχή.

    Λένα μου, εγώ ειμαι πενήντα σε έκανα για εξηντακάτι.
    γι’ αυτό είπα πως ειμαστε κοντά.

    καλη Κυριακή να ‘χουμε 🙂

  7. Μαριλένα, το 1928 γεννήθηκα. Βάλτα τώρα εσύ κάτω τα νούμερα.
    Εχω προσέξει ότι οι γυναίκες που είναι τώρα μεταξύ 40-55 παθαίνουν μελαγχολία γρηγορώτερα απ’ ότι οι δικιάς μας γενιάς γυναίκες. Ισως τα όνειρά τους να μη πραγματοποιήθηκαν όπως θα τα ήθελαν, ίσως να νοιώθουν οτι πιάσαν πάτο. Κρίση μέσης ηλικίας λέγεται αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s