Διάλογοι

Απαιτήσεις και παράπονα ακούω απο όλες τις μεριές. Λέει ο Πέτρος ότι δεν βλέπει τα ανήψια του, ότι δεν έρχονται να του πούν ένα γειά, ότι γύρισαν απο το νησί των παπούδων τους και ούτε καλημέρα δεν του είπαν..λέει, λέει, λέει, κατηγορεί τους γονείς των παιδιών ότι δεν τους έμαθαν τρόπους, ότι είναι γάϊδαροι-συμφεροντολόγοι-γλείφτες..λέει, λέει, λέει.

«Καλά γιέ μου» του λέω «εσύ πότε πήγες σπίτι τους, πότε τους πήρες τηλέφωνο, πότε στάθηκες κοντά στα παιδιά, πότε τους έδωσες το θάρρος να έρχονται να σε εκμυστηρεύονται πράγματα ε;. Αυτό που κάνεις είναι να τους παίρνεις στις γιορτές και τα γενέθλιά τους αυτά που ζητάνε, ρούχα, παιχνίδια και τέτοια. Και μετά ο καθένας πάει σπίτι του.»

Είναι πολυάσχολος ο Πέτρος, δουλεύει απο το πρωϊ ως το βράδυ, δεν λέω. Ομως για να χτιστεί μιά σχέση χρειάζεται ο μεγάλος να στρώσει το δρόμο για τον μικρό και άπειρο. Μη περιμένεις απο τους πιτσιρίκους να σε εμπιστεύονται, όταν σε βλέπουν όπως τον Αγιο Βασίλη, δηλαδή μία φορά το χρόνο φορτωμένο. Ετσι θα σε βλέπουν σαν πορτοφόλι μόνο.

Η Α θυμώνει όταν οι θείοι ξοδεύουν πολλά για τα ανήψια. Θεωρεί ότι όλος αυτός ο πλούτος πάει χαμένος γιατί το παιδί δεν παίρνει τίποτα το ουσιαστικό. Αντίστοιχα το παιδιί κοκορεύεται στους συγγενείς της για τους πλούσιους θείους και εκείνοι μαζεύονται. Η Α. θυμώνει πάρα πολύ γιατί δεν συμπαθεί καθόλου τον Πέτρο. Τον φοβάται γιατί είναι απρόβλεπτος. Θυμώνει που τα παιδιά τρελλαίνονται για τους θείους, να πηγαίνουν σπίτι τους και να κάνουν βόλτες. Θυμάμαι όταν η εγγονή ήταν 5 ετών, τη πήρε η Μ, την έντυσε σε κατάστημα, τη πήγε κομμωτήριο, μετά σε κουκλοθέατρο και τέλος σε ένα εστιατόριο όπου τη σερβίριζαν σαν μεγάλη δεσποινίδα. Ποτέ δεν το ξέχασε αυτό! Οχι δεν θέλει τα παιδιά να γίνουν σαν τους θείους τους. Θέλει να τα έχει μονίμως στο χέρι.

Είναι στραβός ο δρόμος που ακουλουθούν και οι δύο πλευρές αλλά δεν με ακούνε. Η κατραπακιές θα τους δείξουν τελικά τη σωστή οδό.

Advertisements