Απογαλακτισμα

Αποφάσισα να κάνω διορθώσεις στο προηγούμενο κείμενο που έγραψα, να σβήσω δηλαδή κάποια κομμάτια και να σβήσω εντελώς το πιο πρίν κείμενο με τον τίτλο «τίνος ειναι το παιδί». Λογοκρίθηκα άσχημα. Κάθισα χθές και σκέφτηκα τι είναι καλύτερα. Να αναγκαστώ να σβήσω το μπλογκ τελείως ή να κρατήσω τη προσωπική μου ζωή για μένα βγάζοντας μόνο ότι με ενοχλεί τώρα. Στην παλιά μου ζωή κάποιοι μπορεί να με χαρακτήριζαν πουτ..άκι όταν ήμουνα μικρή, αρριβίστρια όταν μεγάλωσα, κωλόγρια τώρα που γέρασα και τα σκέφτομαι. Ηθελα να είναι το μπλογκ κάτι σαν εξομολογητήριο, έτσι ξεκίνησε. Στη πορεία βέβαια ο παπάς έσκισε τα ιμάτιά του και αντί να πετάξει το απολωλός απο τις σκάλες, πήρε αυτός δρόμο.

«Δεν μπορείς μητέρα να γράφεις αυτά τα πράγματα, αυτά τα αίσχη που είτε γίνανε το 1821 είτε είναι της φαντασίας σου και να καταρρακώνεις συνειδήσεις» 

Κατάλαβα ότι δεν μπορώ να γράφω ούτε εδώ ανωνυμα – ψευδώνυμα γιατί δεν με λένε Λένα) για τα παλιά μου μεγαλεία που εμένα κάτι μου δίνουν με ονειροπόληση αλλά που ενοχλούν τα παιδιά. Κανείς δεν θέλει η μάνα του να είναι τσούλα και κατά τα φαινόμενα, ήμουνα. Και δεν είμαι τώρα γιατί λόγω ηλικίας δεν μπορώ ή δεν βρίσκω. Ασε που έχω γίνει πλισές στη μούρη. «Κανείς δεν θέλει να μάθει τι ήσουνα μητέρα, σημασία έχει τι είσαι τώρα» Ισοπέδωση.

Advertisements