Ού γαρ..

Τα γηρατειά ερχονται χωρίς ποτέ να το καταλαβαίνεις. Εκεί που αισθάνεσαι νιός και δυνατός, ένα παιδί σου δίνει τη θέση του στο τράμ, είδε λέει τα άσπρα σου μαλλιά. «Μα απο τα 30άντα μου είχα ασπρίσει» λές παραπονεμένα. Τα 30 σου είναι γήρας για το 14χρονο. Πάλι καλά που κάθισες, άλλοι δεν σηκώνονται ούτε για τους 100χρονους. Οριακή η γραμμή του πως αισθάνομαι με του πώς είμαι. Εκεί που ανέβαινες 10-10 τα σκαλιά ξαφνικά αρχίζουν οι σκουντιές, το γόνατό σου, η μέση σου, λαχάνιασες, η καρδούλα σου στο στόμα σου ήρθε.. κοκκίνησες. Η νεαρή γειτόνισσα απέναντι, σε πιάνει απο το μπράτσο, σου παίρνει τις σακκούλες με τα ψωνια, σε καθίζει στο πεζούλι, «πάρτε μιά ανάσα» και πατάει το κουμπί του ασανσέρ καλώντας το. Τη κυττάς. Εξωμη μπλουζα και μακριά νύχια. Σκύβεις το κεφάλι να μη δεί το βλέμμα σου, παίρνεις ανάσα και μπαίνεις στη καμπίνα. Ωσπου να φθάσεις στο σπίτι σου έχεις δακρύσει
«Τα καημένα τα νιάτα, τι γρήγορα που περνούν» τραγούδαγε ο Αττικ παραπονεμένα και εμείς γελάγαμε σαν παιδιά, για μας η νιότη ήταν για πάντα. Θα είμασταν η εξαίρεση.

Το σώμα γέρασε μπάρμπα αλλά το μυαλο και τα αισθήματα δεν έχουν ηλικία. Το πως μας βλέπουν μας στενοχωρεί. Το να κυττάει ένας νεαρός μια κοπέλλα, φυσικό είναι. Και το αντίστροφο, φυσικό είναι. Το να κυττάει ένας 8Οχρονος μία γυναίκα, απορρίπτεται. «Επρεπε να είχες πεθάνει, κωλόγερε» λέει ένας πιτσιρικάς κορνάροντας στον Β, του υπενθυμίζει πόσες φορές όταν οδηγούσε στα νιάτα του φασκέλωνε και φώναζε τους μεγαλύτερους «κωλόγερους». Πάρτα τώρα. Κοκκινίζει θυμωμένος. Το να ξερογλείφεται μια γριά 75+ ετών για έναν 50+χρονο, για γέλια. Εκτός κι αν είναι πλούσια, λέει ο λαουτζίκος. Ωστε ο έρως να δικαιολογείται.

Ο νέος δεν καταλαβαίνει τα γηρατειά, γιατί έχει τη ζωή μπροστά του. Νομίζει ότι οι γέροντες έχουν μόνο φάρμακα, γιατρούς, νοσοκομεία, απομόνωση, χηρεία, θάνατο και μη με ξεχάσεις στη διαθήκη σου. Οι χαριτωμένοι 40άρηδες που έχουν αυτοπεποίθηση επειδή αρέσουν, θεωρούν ότι στα 8Ο τους έχοντας σημάνει το τέλος των δυναμεών τους, το μόνο που θα μένει θα είναι να βρούν μία πέτρα για το λαιμό τους. Το τέτοιο είναι πολύ σημαντικό για μερικούς άνδρες. Αυτοί θα πονέσουν πολύ όταν βραδύνουν οι τόνοι. Και οι γυναίκες που ήταν κούκλες στα νιάτα τους, θα τρομοκρατηθούν απο τις ρυτίδες και θα καταρρακωθούν όταν χαλάσει το πρόσωπό τους.
Γιατί ζούσαν ως τώρα μόνο σαν νιάτα, χωρίς να λογαριάζουν ή και να επενδύουν στο μέλλον. Τυχεροί είναι όσοι επενδύουν στις δυνάμεις τους. Αγάλι-αγάλι το σώμα μας δίνει σήματα αλλαγής πορείας. Νέα ενδιαφέροντα έρχονται που θα μπορούσαν να μας άλλαζαν τη ζωή, να την εμπλούτιζαν, να τη μαγνήτιζαν μακριά απο τον τομέα που πονάει.
Εντάξει θα κάνουμε και ερωτα αλλά προηγουμένως μήπως μπορούμε να δοκιμάσουμε πόσο αντέχουν τα πόδια μας σε βόλτα στο Θησείο, ή πόσο αντέχει η μέση μας να κουβάλαμε το καρότσι της λαϊκής αντί να παίρνουμε το αυτοκίνητο; Και αν είμαστε ψόφιοι όταν γυρίσουμε, μήπως μπορούμε να αναβάλλουμε το κοκό και να συμβιβαστούμε με αγκαλιές, ε;

Advertisements

One thought on “Ού γαρ..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s