Μιλκ σέικ της παρηγοριάς

Επιστρέψαμε σπίτι μας τη Πέμτη το απογευματάκι γεμάτοι χαμόγελα. Σε όλο το ταξείδι της επιστροφής αναπολούσαμε τις όμορφες μέρες που μοιραστήκαμε με τους συγγενείς μας μέσα στη μεγάλη τους χαρά. Τη μπέμπα. Που αν και τοσοδούλα φώτισε τις καρδιές όλων. Και που να μεγαλώσει κιόλας. Το μοναχοπαίδι της αγάπης, καλότυχο να είναι μόνο.

Μας έκανε καλό καιρό, μόνο 1 μέρα είχε συννεφιά, δεν έβρεχε αλλά ήταν μουντάδα. Το ξενοδοχείο μας περιποιημένο, το πρωϊνό πλούσιο. Πάντα τέτοια Παναγία μου, λέω και τη δοξάζω που με αξιώνει και μπορώ να χαίρομαι με τους δικούς μου. Η πίστη μου είναι μέσα μου. Δεν μιλάω γι’ αυτήν. Οι εποχές απαξιώνουν τη θρησκεία και τους οδηγούς της, οι τελευταίοι μόνοι τους απαξιώνουν το κύρος τους, η πίστη όμως είναι ριζωμένη σε εκείνους που τη ζούν. Οσο πιο βαθιά γίνεται, μέσα μου. «Γριά είσαι-στα θεία το ρίχνεις» μου λένε οι αδιάφοροι που θέλουν να περνούν για άθεοι. Αθεος δεν είναι αυτός που δεν πιστεύει, είναι αυτός που απαρνήθηκε τις εκκλησίες και τους παπάδες, είναι αυτός που αρνείται να πουλάει το θεό.

Με το που πατήσαμε το ποδαράκι μας στην Αθήνα ΤΣΑΚ! έσβησε το όνειρο, απο τα σύννεφα πέσαμε στο χώμα. Ιδιαίτερα σκληρό και απαξιωτικό. Γκρίνιες, νεύρα, φωνές, βρισιές και βαριές κουβέντες. Η κόλασή μου με άλλα λόγια. Μας έπιασε ο διαχειριστής και μας είπε ότι ως το Δεκέμβριο θα παραμείνει στη θέση του απο 1/1 τη παραδίδει βαρέθηκε. Να πάει πάλι ο Β, διαχειριστής, ο Β που ήταν στη θέση αυτή για 8 χρόνια. Αντεξε όλα αυτά τα χρόνια ενώ ο άλλος όχι, στο χρόνο τα βρόντηξε. Με τη πρώτη δυσκολία, θέλει να φύγει αντί να κάτσει και να δεί που έφταιξε.  Κατά την απουσία μας έγινε φασαρία για το ασανσέρ.

Το κράτος μάλλον (δεν ξέρω ακριβώς) υποχρεώνει τις πολυκατοικίες να αυτοματοποιήσουν τις καμπίνες, να βάλουν πόρτες ασφαλείας και τηλέφωνο. Αυτό το είχαμε συζητήσει στη γενική συνέλευση και είχαμε ομόφωνα συμφωνήσει να γίνει τον Αύγουστο ή κάποια εποχή που δεν θα ενοχλούσε τους κατοίκους της πολυκατοικίας, γιατί το ασανσέρ θα έμενε εκτός λειτουργίας για 3-4 μέρες. Τον Αύγουστο όμως ο διαχειριστής, διακόπευε μαζί με τα συνεργεία. Ολους αυτούς τους μήνες, τις τόσες αργίες, τίποτα δεν έγινε. Και μέσα σε μία νύχτα, στις 25/10 έβγαλε ανακοίνωση ότι απο τις 27/10 έως και τις 31/10  εργάσιμες μέρες δεν θα έχουμε ασανσέρ. Εγινε χαμός στη πολυκατοικία με πρώτο το γιό μου τον Πέτρο που επειδή έχει αναπηρία στο πόδι του δεν μπορεί να ανεβαίνει σκάλες. Και για 4 μέρες δεν θα μπορούσε να βγεί απο τη πόρτα του ή να μπεί στο σπίτι του. Και η κυρία του 8ου ορόφου είναι ανάπηρη με σκλήρυνση κατ’α πλάκας και είναι μεγάλης σημασίας να έρχεται ο γιατρός της που όμως πώς θα ανέβαινε 8 πατώματα, έτσι θα έμενε η γυναίκα χωρίς ιατρική παρακολούθηση. Και ο διαχειριστής απάντησε «η πλειοψηφία θέλει να γίνει το ασανσέρ, οι ανάπηροι να το βουλώνουν, σιγά μην ασχολούμαστε και με τα ούφο». Ο καυγάς που ακολούθησε ήταν τρικούβερτος. Ο Πέτρος του είπε ότι αν δεν γίνει η αλλαγή του ασανσέρ μέσα σε 24 ώρες (να λειτουργεί δηλαδή μετά) θα του κάνει ασφαλιστικά μέτρα.  Πήρε τη γυναίκα του και πήγαν στο ξενοδοχείο και όταν γύρισαν χρέωσαν το διαχειριστή με το λογαριασμό, εκείνος θύμωσε και ανταλλάξανε κάτι σκουντιές. Χτύπησε ο ηλίθιος άνθρωπος το παιδί μου που περπατάει με πατερίτσες και το έρριξε κάτω και μετά του επετέθει η νύφη μου και αφού τον χαστούκισε του έχωσε δύο μπουνιές στο στομάχι. και τον έρριξε και εκείνον κάτω.

Τελικά το ασανσέρ φτιάχτηκε σε 2 μέρες. Τα παιδιά μου πήγαν να μείνουν στο ξενοδοχείο αυτές τις μέρες. Ο γιός μου φτηνά γλύτωσε τη τούμπα, χτύπησε λίγο το χέρι του, ένα μικρό στραμπούληγμα. Τον διαχειριστή τον βάλανε όλοι κάτω και τον βρίζανε για την έλλειψη ενημέρωσης, προγραμματισμού και ευαισθησίας πατόκορφα. Εφαγε και 2 μηνύσεις γιατί έβρισε τη κυρία του 5ου που είναι παχιά και καρδιακιά σαν και εμένα «καλό θα σου κάνει η έλλειψη του ασανσέρ, να χάσεις κανένα δράμι» της είπε και εκείνη του έδωσε χαστούκι αφού του γρατζούνισε το μάγουλο. Και μετά του έκανε μήνυση.

Απο χθές πίνω μίλκ σέικ. Το ποτό της παρηγοριάς. Παλιά έπινα κονιάκ πολύ τώρα όμως ο γιατρός λέει να το αποφεύγω. Το ρίχνω σε μικρές δόσεις μέσα στο γάλα, το ανακατεύω με μπανάνες και ιδού. Πίνω και κάνω πως δεν ακούω. Πίνω το χτυπημένο γάλα μου και παρηγοριέμαι. Και να θέλω να ησυχάζω, δεν μ’ αφήνουν. Τα προβλήματα με σέρνουν απο το μανικι.

Advertisements

4 thoughts on “Μιλκ σέικ της παρηγοριάς

  1. Για κάτι τόσο απλό, για μία συνεννόηση που ποτέ δεν ήρθε. Φαίνεται Μαριλένα είναι πολύ δύσκολο αυτές τις μέρες να φέρεται ο κόσμος κοσμια. Η ευγένεια έχει φύγει απο το παράθυρο και μόνο το νταηλίκι μας έμεινε

  2. Καταπληκτικό.
    Πολύ καλύτερο από αυτά που έγιναν με τη δική μας διαχειρίστρια.
    Μάλλον, δε ξέρω δηλαδή τι ακριβώς έχει γίνει, χάνω πολλά που δεν πάω στις συνελεύσεις.
    Κρίμα

  3. Τανίλα..η γενική συνέλευση ήταν για γέλια και για κλάμματα. Ολοι είχαμε συμφωνήσει ομόφωνα. Μετά φάγαμε το γλυκό που μας ΄βγάλανε και ήπιαμε και τη πορτοκαλάδα. Υστερα, σκοτωθήκαμε. Κάτι πρέπει να είχε η πορτοκαλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s