Τα όνειρά μου για τα παιδιά μου 1

Αυτές τις μέρες που βρέχει μένω στο σπίτι. Ράβω, αναλογίζομαι μιλάω και μόνη μου. Μιλάω στο Β και ανταλλάσουμε απόψεις.

Με σκότωσες Ηλιαχτίδα, με τα προηγούμενα σχόλιά σου. Διαπίστωσα πόσο κακομαθημένη και εγωϊστρια ήμουνα στη ζωή μου, να ελέγχω τα πάντα ήθελα, να τρυπώνω στις ζωές των άλλων, ιδιαίτερα των παιδιών μου, για να κάνουν ότι λέει η μαμά τους, άβουλα να περιφέρονται. Με τον πρώτο γιό δεν το πέτυχα, ήταν επιθετικός σαν τον μπαμπα του, εξάλλου τι να πείς σε ένα παιδί που το άριστα σε όλα ήταν εύκολη καθημερινότητα; Καμάρωνα στα σχολεία που πήγαινα να πάρω τους βαθμούς του, 6 χρόνια σημαιοφόρος ήταν. Φούσκωνα σαν το παγώνι απο περηφάνεια και εκείνος με έκανε ό,τι ήθελε. Ούτε για τη μοτοσυκλέτα είχα αντίρρηση, ούτε για τις σπουδές του. Θα ήθελα να γίνει καθηγητής Πανεπιστημίου, όμως εκείνος γελούσε και έκανε αυτό που είχε στο κεφάλι του. Οσα πτυχία δεν είχα εγώ, είχε εκείνος. Ηθελα να παντρευτεί μιά καλή κοπέλα, όσες όμως του πήγα, τις έδιωχνε. Βρήκε μία κοπέλα μιά φορα, μιά πολύ κατώτερή του, αλλά όμορφη, τον τρέλλανε με την κορμοστασιά της, τάχανε κάποια χρόνια, της πέρασε αρραβώνα και εγώ γονατιστή παρακάλαγα τη Παναγία να τον φωτίσει να τη διώξει, κυττούσε κι άλλους αυτή. Τελικά, τον άφησε για έναν αστυνομικό που ήθελε να την παντρευτεί αμέσως, ενώ ο δικός μου είχε να τελειώνει τα μεταπτυχιακά, στρατό, να βρεί δουλειά..Δεν ανακατευόμουνα, όποτε έλεγα κάτι, με αγριοκύτταγε και σταμάταγα την κουβέντα. Και μετά άρχισε να βγαίνει με μία μεγαλύτερή του γυναίκα, χωρισμένη χωρίς παιδιά. Τρόμαξα, αισθάνθηκα το λώρο να διαλύεται, θα μου φύγει το καμάρι του σπιτιού μου, άλλη θα περηφανεύεται για εκείνον. Κάνανε γάμο και φύγανε. Δεν πήγαν σε άλλη πόλη, όμως δεν πολυπήγαινα σπίτι τους. Η νέα μου νύφη ήταν ευγενική αλλά σε τίποτα δεν μου έμοιαζε, δεν μαγείρευε, δεν έραβε, δεν κουτσομπόλευε, δεν χαρτόπαιζε, δεν ταξίδευε, δεν γκρίνιαζε. Μόνο δουλειά.

Προσπάθησα πολύ να την κάνω να μου μιλάει, μου έλεγε για τους γονείς της, για τη παιδική της ηλικία, πράγματα ανώδυνα, δεν μου έλεγε π.χ. ότι ο μπαμπάς της ήταν μπεκρής – αυτό περίμενα ν’ ακούσω. Εκείνη έλεγε ότι ήταν το ίνδαλμά της, ο καλός της άγγελος και φίλος. Δεν υπήρχε καμμία επαφή. Με τον Β όμως ήταν αλλιώς, λές και γνωριζόντουσαν χρόνια, αμέσως πιάνανε τη κουβέντα για το τίποτα. Αισθανόμουνα απ’ έξω. Ακόμη έτσι αισθάνομαι κατά καιρούς. Τους ζηλεύω όταν μιλάνε με τις ώρες για …κλαδέματα, χώματα, τριανταφυλλιές και πέργκολες. Εκανε η Μ λαχανόκηπο στο μπαλκόνι και τώρα βάζει και ο Β μελιτζάνες και πιπεριές. Οταν όμως της μιλάω για μαγείρευμα, μελιτζάνες ιμάν..φεύγει τρέχοντας. Κι αν της πέσει ένα στρίφωμα, το δίνει έξω σε μοδίστρα. Για να μη με κουράζει, λέει. Για να μην υποχρεώνεται, λέω.

Στην αρχή της έκανα γυμνάσια, κουτσομπολιά, έλεγα διάφορα για τη καταγωγή της, όλοι αυτοί κάτω απο το αυλάκι είναι πολύ πονηροί άνθρωποι. Ευγενικά αλλά γρήγορα με καπέλλωνε που στο τέλος ο Β γελούσε και μου έλεγε να πάψω τις κατινιές, και να γίνω κυρία. Θύμωνε, άστραφτε το μάτι της, με καπέλωνε και μετά..γελώντας τα κουτσοπίναμε μέχρι το πρωϊ. Ετσι σταμάτησα να της μπαίνω, την άφησα να συνεχίζει τη ζωή της, χώρια απο εμένα. Εκείνη όμως δεν με άφησε, όταν έπαθα νευρικό κλονισμό με βοήθησε. Δεν το άξιζα, ήθελα να την ελέγχω ώστε να είμαι κοντά στο γιό μου. Δεν μπόρεσα ποτέ να μπώ στις σκέψεις της. Χώθηκα όμως στην αγκαλιά της, μαζί με όλες τις άστεγες γάτες και σκύλους.  Υπήρχε χώρος και για μένα.

«Είσαι μιά ανασφαλής πεθερά» μου λεει καμμιά φορά «έπεσες όμως και στην εκκεντρική νύφη, με τις υγείες σου». Εμαθα με τον κακό τρόπο να τους σέβομαι όπως με σέβονται και εμένα. Μου βάζουν τις φωνές βέβαια για τη κοτσάνα που πέταξα εδώ, την απερισκεψία που έκανα εκεί. Ακόμη όμως απορώ, πώς δεν τα κατάφερα να «ρίξω» την εκκεντρική μου νύφη.

Advertisements

10 thoughts on “Τα όνειρά μου για τα παιδιά μου 1

  1. Αχ μωρέ κυρία Λένα μου…
    Δεν ήθελα να σας στεναχωρήσω, μόνο να σας «ταρακουνήσω» ήθελα, (μια που εγώ είμαι τρίτη & δεν έχω λόγο ή συμφέρον να σας πηγαίνω κόντρα) ώστε να καταλάβετε πως δεν έχει νόημα να εναντιώνεστε στα ίδια σας τα παιδιά! Γιατί αυτό ακριβώς κάνετε… Από τη στιγμή που οι γιοί σας είναι πραγματικοί σύντροφοι με τις κοπέλες-νύφες σας, τότε σεις που εναντιώνεστε σε κείνες, αυτομάτως στρέφετε & τα παιδιά σας εναντίον σας! Και ποιό το όφελος από όλες αυτές τις ίντριγκες για σας; Απολύτως κανένα, μονάχα που μειώνεστε στα μάτια των άλλων. Κρίμα δεν είναι;;;
    Ειλικρινά σας το λέω, είμαι πεπεισμένη πως δεν είστε καθόλου κακός άνθρωπος, μονάχα παριστάνετε τη σκληρή μα κατά βάθος είστε ψυχούλα & πολύ-πολύ φιλότιμη!
    Τέλος πάντων, δεν έχει νόημα να στεναχωριέστε, όπως & νά΄χει… Νομίζω πραγματικά πως οι νύφες σας έχουν καταλάβει την καλοσύνη που κρύβετε μέσα σας! Κι όσο για την εκκεντρική σας νυφούλα να είστε σίγουρη πως όντως την έχετε προ πολλού κερδίσει! Απλά ίσως είναι ο χαρακτήρας της τέτοιος που να μην ανοίγεται σε κανέναν (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας), αλλά αυτό είναι δικό της πρόβλημα, όχι δικό σας! Εξάλλου κι εσείς το βλέπετε πως & με το σύζυγό σας μιλάνε για …πέργκολες & λαχανόκηπους, άρα τίποτε ουσίας δε λέει ούτε σ΄εκείνον.
    Μη στεναχωριέστε σας παρακαλώ, απλά προσπαθήστε να περνάτε όσο γίνεται ομορφότερα, σας αξίζει!

  2. θεια Λένα κουλάρησε επιτέλους!

    Αποδέξου την Μ. με τα πτυχία της και την «καταγωγή» της (όποια και να να είναι αυτή) και να σου αρκεί το ότι έκανε τον γιο σου ευτυχισμένο.
    Και μην βαρυγκωμάς για το αν είναι μεγαλύτερη από τον Πέτρο.
    Και η αδελφή μου περνάει τον γαμπρό μου 7 χρόνια αλλά του έστησε σπίτι και εταιρεία και μετά από 26 χρόνια γάμου πίνει νερό στο όνομα της.
    Και άσε και την άλλη σου νύφη να θέλει να γίνει και προφέσορας , και μην τρελαίνεσαι πια.
    Κοίτα τον Β . την ραπτική σου και τα ενδιαφέροντα σου και άσε τους άλλους να πορεύονται κατά βούληση.
    Και για να πω και την πικρή κουβέντα, μάλλον ήθελες να αποδειχθείς κι εσύ μέσα από τα παιδιά σου και σε πονάει που έχασες την μπάλα.
    Κι εγώ σημαιοφόρος ήμουνα για όλα τα σχολικά χρόνια και με υποτροφία τελείωσα σε επώνυμο κολέγιο της πόλης μου, αλλά η μάνα μου ούτε φουστανάκι μου έκανε δώρο και ποτέ δεν καμάρωσε σαν το παγόνι για το σπλάχνο της!
    «Για σένα το κάνεις!» Πάντα έτσι έλεγε η Τασία.
    Και δεν ήταν γκλαμοροζα γυναίκα σαν εσένα. Στραβάδι ήταν. Μέχρι την δευτέρα γυμνασίου πήγε.
    Γι αυτό καλή μου θεία-Λένα (έχεις και την ηλικία της μάμας μου από όσα δήλωσες) άσε τους άλλους να πορεύονται κατά βούληση και ζήσε για σένα πια!!!

  3. Αυτό που οι περισσότερες πεθερές δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι αν αγαπήσουν τις νύφες και τους γαμπρούς τους ΤΟ ΙΔΙΟ όσο αγαπούν τα παιδιά τους, τα παιδιά τους όχι μόνο δεν απομακρύνονται αλλά τους αγαπούν και περισσότερο βλέποντας τους να δείχνουν αγάπη στον άνθρωπο που επέλεξαν να περάσουν τη ζωή τους μαζί του.
    Όταν λέω αγάπη, όμως, εννοώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αγάπη και όχι υποκρισίες και ψεύτικα χαμόγελα στη νύφη και στο γαμπρό απλά και μόνο για να μην τους τσαντίσουμε και πάρουν τα παιδιά μας και εξαφανιστούν!
    Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί οι πεθερές (επαναλαμβάνω, όχι όλες) βλέπουν τους ανθρώπ0υς αυτούς πάντα σαν ξένους και είναι ικανές να δείξουν αγάπη μόνο στο «σπλάχνο» τους.
    Αν φυσικά είναι αυτό αγάπη και όχι κτητικότητα.
    Το παιδί ΔΕΝ σου ανήκει!!!
    Βρες ενδιαφέροντα και άστο να πετάξει!
    Έτσι θα σ’ αγαπάει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ για πάντα!
    Και όχι γιατί πρέπει επειδή είσαι η μάνα του!
    (Θεία Λένα, μιλάω σε τρίτο πρόσωπο. Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε σένα).

  4. Καλησπέρα θεία Λένα μου.
    Στα λόγια σου για τη νύφη σου, διακρίνω μια τρυφερότητα. Μακάρι να είχε και για μένα η μακαρίτισσα η πεθερά μου την ίδια τρυφερότητα. Ήταν πάντα δηλητήριο τα λόγια της.

  5. Κόσκινο με κάνατε παιδιά. Τάθελα και τάπαθα που έκατσα και έβγαλα τα άπλυτά μου στη θέα. Το έκανα για να τα τοποθετήσω μέσα μου, να τα ταχτοποιήσω, να δώ τι γίνεται και μέσω της κάθε γνώμης να αναθεωρήσω.

  6. Ηλιαχτίδα, ευτυχώς λέω που υπάρχουν και οι φίλοι κορίτσι μου, ευτυχώς που με ξεκούνησες και κάθισα και σκέφτηκα. Δεν ξεγίνονται τα κακώς γινομενα, θα μπορούσα να είχα κάνει όλα αυτά τα χρόνια μιά προσπάθεια όχι να πλησιάσω την Α, δεν μου άρεσε και δεν την ήθελα. Πώς γίνεται και μερικούς ανθρώπους χωρίς να σου έχουν κάνει τίποτα, δεν τους θές. Και πόσο μάλλον με τις υπόγειες μπόμπες που έθαβε η μιά για την άλλη. Η Μ λέει ότι την εξολόθρευσα την Α, νίκησα κατά κράτος σε έναν άδικο-ανώφελο για όλους αγώνα. Τα δάκρυα των μαχών τα ακούμπαγε στον ώμο του Μάρκου. Δεν τα ήξερα αυτά τότε, αλλά και τώρα που τα έμαθα τι αλλάζει. Στο θέμα παιδιά, δεν τα πήγα καλά. Τα βγάζω έξω λίγο-λίγο γιατί ντρέπομαι, όμως δεν ντρέπομαι ν’ ακούω και τις γνώμες σας. Σε ευχαριστώ.

  7. Τανίλα, πώ΄! πώ! την έκραξες ήδη κάπου και τσακωθήκαμε. Υπάρχει μιά συνενοχή μεταξύ μας, δεν πατάει εδώ και δεν πατάω στο δικό της μπλόγκ. Δεν θέλει να ξέρει τι γράφω και τι μου απαντάνε, «Εχεις τη ζωή σου, έχω τη δική μου. Ετερες εκάτερες» μου κόβει το βήχα. Αμα όμως μπλέξουμε με κάνει με τα κρεμμυδάκια. Γιατί πατάω τη συμφωνία.

    Γιωταβήτα. Ολα αυτά που μου λές καρδούλα μου καλά είναι. Να κουλάρω και να μην ανακατεύομαι. Και τι θα κάνω μετά; Κηπουρική σαν τον Β, εκκλησία, εκδρομές με τα ΚΑΠΗ και να μαζεύω καρφιά για το φέρετρο;
    Είμαι απο τις τυχερές που ζούνε μέσα σε οικογένεια και όχι ξεχασμένες σε οίκο ευγηρίας. Σπίτι μου κάθομαι και τσούπ! μπαίνει κάθε τόσο η Α με το κλειδί της να ζητήσει ένα λεμόνι, μία συμβουλή για το τι να φορέσει, αν θέλω ψώνια, ή απλά να κάτσει για κουβέντα. Σπίτι μου κάθομαι και τσούπ! έρχονται τα εγγόνια σε καθημερινή βάση, εδώ τρώνε, εδώ διαβάζουνε, στο σπίτι μου γίνονται τα ιδιαίτερα που τους κάνουν, η εγγονούλα μου ανοίγευ φύλλο κρούστας σαν επαγγελματίας.
    Σπίτι μου κάθομαι και τσούπ! Με παίρνει τηλέφωνο η Μ, πάμε μιά βόλτα ;
    Ολα είναι δικαιολογίες, ξέρω. Κρίμα που δεν σου πήρε ένα ωραίο φουστανάκι για τα βραβεία σου. Εγώ του έφτιαχνα τις καλύτερες φορεσιές, μέχρι και μεταξωτό κοστούμι του έρραψα όταν πήρε πτυχίο.

  8. Lilith, καλώς την . Δεν αγαπάς τις πεθερές φαίνεται και καλά κάνεις. Είμαστε κτητικές και εγωϊστριες. Τόσα χρόνια αγκαλιά με τα παιδιά τα θεωρούμε πακέτο επίπλωσης. Ο λώρος ανέπαφος απο τη μεριά μας. Μόνο οι τολμηροί τον κόβουν.
    Δεν βοήθησα καθόλου να αποκοπούν, δίπλα μου τα ήθελα για να δίνουν υπόσταση στη ζωή μου και στα προβλήματά μου. Αποκούμπι εις βάρος τους. Δεν μπόρεσα ν αγαπήσω την Α γιατί θεωρούσα ότι μου πήρε το γιό μου. Σε εκείνη θα εκμυστηρευόταν , εκείνη θα αγκάλιαζε, εγώ πήγα στην άκρη. Ζήλεψα πολύ και δεν κατάλαβα τότε τίποτα . Τώρα που τα καταλαβαίνω είναι αργά, έχασα τη μπάλλα που λέγεται Α. Κέρδισα όμως τη μπάλλα με τη Μ, επειδή εκείνη είναι ψυχολόγος, ήξερε πώς να με φέρει βόλτα. Λυπάμαι πολύ.

    Μερόπη, σαν τη πεθερά σου, δηλητήριο θα με μνημονεύει και η Α. Δεν τις έλεγα άσχημα λόγια, απλά τράβαγα το χαλί κάτω απο τα πόδια της και παρακολουθούσα τις τούμπες. Νάμαι πάλι μπροστά σου. Κρίμα

  9. Ξέρεις, θεία Λένα, από τις πεθερές δεν μπορεί κανείς να περιμένει και πολλά. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που πεθερές αγάπησαν νύφες και γαμπρούς ίσως και περισσότερο από τα ίδιά τους τα παιδιά!
    Αυτό που πληγώνει είναι όταν οι μάνες γίνονται οι κακές ή ακόμα χειρότερα οι αδιάφορες πεθερές προς τον άνθρωπο που αγάπησες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s