Τα όνειρά μου για τα παιδιά μου 2

Ο Μάρκος μπήκε στη ζωή μου την πιο ακατάλληλη στιγμή. Οταν γεννήθηκε ήμουνα μόνη, ο άντρας μου είχε πάρει απόσπαση για τη Κύπρο και εγώ έμεινα πίσω γιατί ήμουνα έγκυος. Μετά τη γέννηση του παιδιού θα πηγαίναμε όλοι μαζί. Αυτό βέβαια ποτέ δεν έγινε, αλλά τα σχέδια τα κάναμε. Τα πρώτα συννεφάκια στη δουλειά μου είχαν αρχίσει να προβάλλουν, έψαχνα για καινούργιο αφεντικό. Η προηγούμενη μου είχε πεί «πρόσεξε μη μείνεις έγκυος» υπονοώντας ότι θα με απέλυε μετά. Το είπε και το έκανε. Βρήκα πάλι δουλειά αλλά όχι αμέσως, στα 2 χρόνια, όταν ο Μάρκος είχε ξεπεταχτεί και γυρίσει ο Β απο τη Κύπρο.

Ηταν ένα γλυκό σιωπηλό μωράκι που έκλαιγε μόνο για να φάει. Μετά όλο χαμόγελα. Ο Πέτρος είχε ξετρελλαθεί μαζί του, τον έπαιζε σαν κούκλα, είχαν και 12 χρόνια διαφορά ηλικίας. Εκείνος τον άλλαζα, τον τάΙζε, τον έντυνε, τον χάϊδευε, τον πήγαινε βόλτα όταν εγώ δεν μπορούσα. Είχε μία δεύτερη μάνα και αυτό συνεχίστηκε μέχρι που έφυγε για σπουδές. Αλλά και μετά ο Πέτρος ήταν η μάννα του Μάρκου, μέχρι που ο τελευταίος μεγάλωσε. Αφου έλεγα τόσο αγαπημένα αδέλφια δεν υπάρχουν. Ελεγα.

Τα προβλήματα άρχισαν γρήγορα. Ο μικρός δεν άκουγε. Τον τρέχαμε στους γιατρούς, κανείς δεν του βρήκε τίποτα παθολογικό. Στο σχολείο τον κοροϊδεύανε γιατί δεν ακουγε και έγραφε ορνιθοσκαλίσματα. Τον πήγα στην Αμερική και εκεί του βρήκανε ένα ογκίδιο μέσα στ’ αυτί του, οι δικοί μας γιατροί δεν το εντόπισαν, έκανε εγχείριση και του το αφαίρεσαν. Μετά τ’ αυτιά του έμειναν κολλημένα σε ακουστικά, ως τώρα έχει πάθος με τη μουσική και τους δυνατούς ήχους για να αναπληρώσει ίσως το χαμένο χρόνο.

Ηταν ένας όμορφος έφηβος και τα κορίτσια ξενυχτάγανε αναστενάζοντας έξω απο το σπίτι μας. Πηρε απο τον μπαμπά του το σκέρτσο με τις γυναίκες, πότε έβγαινε με τη μία, πότε με την άλλη. Με το ζόρι μπήκε στο πανεπιστήμιο και βγήκε μετά απο 7 χρόνια μαζί με μία κοπέλλα έγκυο. Δεν τη παντρεύτηκε και εκείνη τόριξε. Τοτε έγινε ο πρώτος μεγάλος καυγάς με τον Πέτρο, σκοτωθήκανε για την έκτρωση, λές και το ήθελε το παιδί για λογαριασμό του. Τα γεγονότα είναι αυτά. Απο εδώ και κάτω μιλάει η Λένα.

Αισθανόμουνα σαν να είχα πάλι ένα μοναχοπαίδι και το τύλιξα με στοργή. Οπως και το άλλο μου παιδί, ήταν και αυτό πολύ τρυφερό μαζί μου, αλλά μου έλεγε και όλα τα προσωπικά του, στην εφηβεία μου εξιστορούσε τι και πώς με το κάθε κοριτσάκι που έβγαινε. Τον συμβούλευα για προφύλαξη, αλλά δεν ξέρω αν με άκουγε, μάλλον όχι. Μετά απο τη κοπέλλα εκείνη, άφησε και άλλες έγκυες αλλά ποτέ δεν ανελάμβανε τις ευθύνες του, δεν παντρεύτηκε καμμία. Και εκείνες τάρριχναν. Τάφτιαξε αργότερα με μία αρραβωνιασμένη με άλλον, μεγαλύτερή του γυναίκα, την Α, ήρθε στα χέρια με τον γκόμενό της, έναν μπράβο κάποιου ανθρώπου της νύχτας και τον κάνανε τόπι στο ξύλο. Λές και ήταν σάκκος του μπόξ, κάθε πή-δη-μα σήμαινε και ένα μαυρισμένο μάτι.  Στο τέλος πήγε ο Β και κατήγγειλε το γκόμενο της Α, του είχαν και κάτι άλλα μαζεμένα και δέχτηκε να αφήσει την Α  ελεύθερη για να γλυτώσει τη φυλακή. Είχε μπέσα γιατί ποτέ δεν μας ξαναενόχλησε. Η Α τον περνάει 5 χρόνια σε ηλικία.

Ε!  λοιπόν δεν μ’αρεσε που απ ολες τις κοπέλλες που έβγαινε όλα αυτά τα χρόνια πήγε ο βλάκας και παντρεύτηκε τη γκόμενα του γκαγκστερ! Και εσείς να λέτε ότι θέλετε, μου τάπατε δα και πρίν!. Εξω απο το χορό όλοι τραγουδάνε.  Μου μπήκε και στο σπίτι σώγαμπρη και μας ερχόταν τρέλλα, δεν καταλαβαίναμε και τι έλεγε..είχε κάτι εκφράσεις! Το ρε και το μωρέ ψωμοτύρι!. Οχι δεν έχω σπουδάσει, αλλά να μιλώ ευγενικά ήξερα! Ο γιός μου το δήλωσε, «αν φύγει αυτή, θα φύγω και εγώ απο το σπίτι», μαζεύτηκα, είχε φύγει ο ένας, ήθελα κάτι να μου μείνει. Εσκυψα το  κεφάλι. Φρόντισα όμως να κάνω τη ζωή της Α, δύσκολη. Υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός. Εκείνη θεωρούσε ότι καλό είναι τώρα που αποκαταστάθηκε και ο άλλος της ο γιός να πάω στα τσακίδια, μου το έλεγε κιόλας «πόσο θα ζήσετε μητέρα με την καρδιά σας;» και όταν έκανα  την εγχείριση στο Ωνάσειο  ήταν καταστενοχωρημένη, κρίμα που δεν πέθανε η κωλόγρια, να ησυχάσουμε. Και όλο μέσα στα πόδια μου ήτανε να παρακολουθεί και να κάνει μετά κουτσομπολιά, στον μαναβη, στο μπακάλη, στη φαρμακοποιό.. «μιά χαρά σας βλέπω σήμερα κα Λένα μου..ξεπεράσατε την έκρηξη δυσκοιλιότητας που μας έλεγε η Α ότι είχατε;» Και ο άλλος ο μα-λά-κας να τη κυττάει στα μάτια. Την φούσκωσε στα γρήγορα, μη ήταν και έγκυος όταν παντρεύτηκε. Δεν έχω παράπονο απο τα εγγόνια μου, έίναι τα γλυκύτερα παιδιά του κόσμου και τα λατρεύω.

Ναί είμαι κτητική. Με πολύ ανασφάλεια. Δεν σας λέω να μπείτε στα παπούτσια μου, δεν μπορείτε γιατί η κάθε μάνα φοράει τα δικά της. Αμα μπλέξει όμως η κόρη σας, δεν θα την αφήσετε να πνιγεί.

Advertisements

14 thoughts on “Τα όνειρά μου για τα παιδιά μου 2

  1. δεν ξέρω τι να πω θεία Λένα. δεν μπορώ να είμαι κάθετη όσο ήταν τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ σας. η ειλικρίνειά σας είναι συγκλονιστική. και η αλήθεια έχει πάντα αυτό το μεγαλείο: είναι απλή και συγκλονιστική. στενοχωρήθηκα με τη στενοχώρια σας και χάρηκα για το θάρρος να βγάζετε εδώ τα σώψυχά σας. προσπαθώ να σας φανταστώ στην πραγματική σας ζωή και δεν μπορώ, μου κάνετε σαν δύο διαφορετικά πλάσματα, που όμως το καθένα έχει την δική του αξία. ανυπομονώ να διαβάσω τα παρακάτω.

  2. Καλημέρα θεία Λένα.
    Δυνατός σπορέας ο Μάρκος βλέπω. Μπράβο! Από τη μια σε νιώθω που είχες άλλα όνειρα γι’ αυτόν, αλλά από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι τα παιδιά μας έχουν ξεχωριστές ζωές και πρέπει να να τα αφήνουμε να τις ζούνε απερίσπαστοι. Η πιο πειστική εμπειρία είναι η δική τους. Όσο και αν τους συμβουλεύουμε εμείς δεν τους πείθουμε, αν δεν πειστούν από τη δική τους εμπειρία. Η κόρη μου ένα χαρισματικό πλάσμα με πτυχία και μεταπτυχιακά τώρα, είχε κάνει δεσμό από τα 19 της χρόνια με ένα συνομήλικο της, θεωρώντας ότι είχε συναντήσει τον άντρα της ζωής της και κάνοντας από τότε σχέδια για γάμους και παιδιά. Έμπλεξε με το σόι του άντρα της και συμπεριφερόταν σαν νύφη. Όσο και να της έλεγα ότι να μη βιαστεί και ότι η ζωή της είχε ακόμη εκπλήξεις και εμπειρίες, δεν με άκουγε. Μέχρι που πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές και τότε κατάλαβε ότι είχα δίκιο. Ότι δηλαδή είχε βιαστεί να παριστάνει τη σχεδόν παντρεμένη από τα 19 της χρόνια και ότι κακώς είχε συνάψει στενότατες σχέσεις με «πεθερικά» κλπ, τα οποία ας σημειωθεί τώρα δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι ο δεσμός τελείωσε. Μου είπε ότι πείστηκε μόνο από τη δική της εμπειρία, δεν την έπειθαν τα λόγια μου τότε στα 19 της χρόνια. Με ευχαρίστησε μάλιστα που δεν ήμουν πολύ πιεστική και την άφησα να το καταλάβει μόνη της. Τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή. Υποψιάζομαι το ίδιο θα πάθει και η ίδια με την κόρη της.
    Με συγχωρείς αν σε ζάλισα θεία Λένα μου.

  3. Συμφωνώ με τη Μερόπη, τα παθήματα γίνονται μαθήματα.
    Δεν είμαι καθόλου κτητική σα μάνα κι έτσι δεν μπορώ να σε καταλάβω θεία Λένα.
    Για να καταλάβεις όταν ο γιός μου τά ‘φτιαξε με μια κοπέλα κάμποσα χρόνια μεγαλύτερή του, το μόνο που του είπα ήταν να μη τον νοιάζει η γνώμη του κόσμου αν εκείνος την αγαπά και περνά καλά μαζί της. Και το εννοούσα!

  4. Σ’ αυτό σου το post φαίνονται και κάποια άλλα στοιχεία που έχουν σίγουρα σημασία.
    Σίγουρα, όποιος είναι έξω από το χορό…
    Καταλαβαίνω ότι σου ήταν δύσκολο.
    Ξέρεις, καμιά φορά οι άνθρωποι είναι απλά… ασύμβατοι.
    Ίσως να ήταν πιο εύκολο και για τις δύο αν δεν ζούσατε εκείνο το διάστημα μαζί.
    Και τότε ίσως – όταν απλά θα αγνοούσατε η μια την άλλη – θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.
    Σίγουρα δεν έφταιγες μόνο εσύ.
    Το πρόβλημα είναι ότι πάντα πιστεύουμε ότι η καλή πεθερά είναι αυτή που δε μιλάει ποτέ και ανέχεται τα πάντα.
    Πολλές φορές, βέβαια, αυτή η συμπεριφορά είναι προσποιητή (για χάρην της ειρήνης).
    Ποιός ξέρει…
    Ίσως από το να προσποιείσαι, είναι καλύτερο να είσαι αυτός που είσαι και όταν κάποιος σού προσφέρει αγκάθια να του δίνεις τσουκνίδες.

  5. Παράθεμα: 100 TOP POST WORDPRESS 30/11/2008 « Kopanakinews’s Weblog

  6. Κοκκινοσκουφίτσα, ε΄σύ συγκλονίζεσαι που τα διαβάζεις. Και εγώ που τόλμησα και τα ακούμπησα σε φύλλο πορείας. Αναφορά στον εαυτό μου κάνω, το παρελθόν με στοιχειώνει. Δίκιο έχεις, είμαι 2 άνθρωποι, αυτή που βλέπεται εδώ είναι μέρος του εαυτού μου, είναι η σκέψη μου, η πίκρα μου, τα όνειρά μου. Και είμαι η άλλη προσωπικότητα, αυτή που βγάζω στον κόσμο, ατσαλάκωτη, ευχάριστη, περιποιητική, ευγενική αλλά και στρίγκλα. Είμαι 2 άνθρωποι που ζούμε παράλληλες ζωές, κατακρίνοντας ο ένας τον άλλο.

  7. Τα παιδιά Μερόπη μου δεν ακούνε τους μεγάλους, όπως δεν τους άκουσες και εσύ, όπως δεν τους άκουγα και εγώ γιατί θέλουν να ζήσουν τις δικές τους εμπειρίες. Η κόρη σου ήταν πιο ώριμη απο το γιό μου, τουλάχιστον δεν παντρεύτηκε τον λεγάμενο πρίν κάνει το μεταπτυχιακό της. Ο άντρας μου όμως το έφερνε βαρέως που έσπερνε παιδιά ο γιός του και δεν ανελάμβανε τις ευθύνες του. Ντρεπόταν γι αυτόν και τσακωνόντουσαν. Τίποτα δεν άλλαζε βέβαια. Ο μικρός συνέζιχε να πορεύεται στην ανοχή. Με θλίβει που δεν με άκουσε ποτέ. Με θλίβει όμως περισσότερο που δεν ωρίμασε ποτέ.

  8. Νιόβη, μακάρι τα παθήματα να του γίνουν μαθήματα. Οι νέες μητέρες είσαστε πιο ξύπνιες απο εμένα, δεν τα σπρώχνετε τα παιδιά σας, δεν τα βιαζετε όπως εγώ να φέρνονται σωστά, μη τούτο, μη κείνο, τι θα πεί ο κόσμος. Είσαστε πιο αποτελεσματικές.

  9. Σωτήρη, ναί αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα που αραδιάζω τις συμπεριφορές εδώ. Ντρέπομαι με τον εαυτό μου και συνάμα θυμώνω με τον εαυτό μου. Δεν ξέρω τι πάω να πετύχω, σιγουρα δεν είναι η συγχώρεση, μάλλον η απογραφή μιάς επαίσχυντης συμπεριφοράς. Κυττώντας τη κατα πρόσωπο ίσως αλλάξω πορεία.
    Η Lilith πιο κάτω το είπε σωστά. Η καλή πεθερά είναι εκείνη που δεν μιλάει και ανέχεται τα πάντα. Μιά πεθερά απο ζυμάρι που πλάθεται με τις περιστασεις. Οχι απο αλύγιστο σίδερο όπως εγώ.

  10. Μπαίνω με το δεξί κι εντυπωσιάζομαι βαθύτατα παό τα γραπτά σου! Είναι ένα group therapy τελικά η μπλογκόσφαιρα και μάλιστα άκρως αποτελεσματικό – και δωρεάν! Το γεγονός ότι δεν γνωριζόμαστε καλά, ακόμα, δε μου επιτρέπει να καταθέσω την επιστημονική μου άποψη για τα γραφόμενά σου. Θα σου πω λοιπόν μόνο πως ο γιος σου είναι δικό σας δημιούργημα, αυτό να θυμάσαι. Δημιούργημα ναι, ιδιοκτησία όχι. Αν κάτι δεν πήγε καλά με αυτό το παιδί, αν κάτι τώρα σου φταίει για την επιπολαιότητά του, την ανευθυνότητά του και τις επιλογές μου, τότε καλή μου κάτι δεν έκανες καλά. Μην το κατηγορείς για τίποτα, αγάπα τον κι αγάπα μαζί και τις επιλογές του. Αν αποδειχτεί ότι έκανε λάθος, θα σε χρειάζεται εκεί, δίπλα του, σύμμαχο κι όχι εχθρό. Αυτά προς το παρόν κι ελπίζω ότι θα τα λέμε συχνά…. Καλό σου μήνα!

  11. Καλημέρα και καλό μήνα..
    Όταν το διάβασα προσπάθησα να δω τι θα έκανα εγώ στη θέση σου, αλλά δεν τα κατάφερα.. Είναι μία περίεργη κατάσταση αυτή..και σίγουρα δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός όταν εισαι έξω από το χορό…
    Το κακό είναι ότι στην Ελλάδα επικρατεί το στερεότυπο «κακιά πεθερά», όμως σπάνια μνημονεύει κανεις τις «κακές νύφες»…
    Τέλοσπαντων…
    Από τη μεριά μου, αφηνω πάντα τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου να κάνουν τις επιλογές τους και είμαι εκεί για να τους στηρίξω – δεν τους βάζω ποτέ σε καλούπια..
    Η κτητικότητα είναι απόρροια της ανασφάλειας, που όλοι κρύβουμε μέσα μας, άλλος σε μεγαλύτερο βαθμό, άλλος σε μικρότερο.. Δεν θα σου πω να την αποβάλεις, εσύ ξέρεις καλύτερα τον τρόπο για να ξεπεράσεις όλες τις καταστάσεις.. Αρκεί να βρεις τη δύναμη, να τις κοιτάξεις κατάματα!
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s