Η χώρα της αδικίας

Χθές έγινε ένας τρομερός καυγάς στο σπίτι του Πέτρου. Ασυνήθιστο μέρος για τέτοια ξεσπάσματα, ίσως εγώ να μην ήμουνα ποτέ παρούσα όταν γίνονταν, ίσως να ήταν η πρώτη ή η νιοστή φορά αλλά που ποτε δεν υποψιαζόμουνα. Το ζευγάρι τσακώνεται. Και δεν ξέρω το λόγο γιατί μοιάζουν αγαπημένοι, προσγειωμένοι και «μαζί». Το ζευγάρι έγινε μαλλιά-κουβάρια και σαν πήγα να πώ κάτι, μου πάτησε ο Β το πόδι απο κάτω και δεν μίλησα. Και όταν πήγα στη κουζίνα τάχα να μαζέψω και ήρθε και η νύφη μου, τη κύτταγα απορημένη και μου είπε «άστα μητέρα μη ταράζεσαι, μία απο τα ίδια είναι, θα περάσει. Μία απο τα ίδια στη χώρα της αδικίας που έχουμε μέσα μας».

Και εγώ που έχω περάσει φουρτούνες και σκαμπανεβάσματα, ναυάγια και ήττες, που έχω δεί οικογενειακούς καυγάδες με φωνές, βρισιές και ξύλο, αυτή η πολιτισμένη μορφή καυγά που όλα λέγονται παγωμένα αλλά με καυτή οργή, ο ένας πετάει τη μπάλλα η άλλη την γυρίζει πίσω με την ίδια ορμή αλλά που στο τέλος την αφήνει να πέσει όπου νάναι και δεν την αντιγυρίζει, αλλά που τα μαζεύει για να τα αδειάσει όλα τσουβαλάτα κάποια στιγμή είναι χαρακτηριστικό του γιού μου. Πάντα έτσι ήταν, μαζευε-μάζευε και στο τέλος είχαμε έκρηξη με πολύ φασαρία. Τούτο εδώ το παγωμένο είναι πιο τρομακτικό.

Ερείπιο γύρισα σπίτι μου χθές και κοιμήθηκα άσχημα. Τώρα που τα γράφω αυτά τα παιδιά έχουν φύγει για τις δουλειές τους. Κανείς δεν είπε τίποτα, κανείς δεν θα μου πεί κάτι. Το ξέρω. Το περιμένω. Δεν κατάλαβα τι έγινε έτσι κι αλλιώς. Ο Πέτρος είχε κάπου ακουμπήσει τα κλειδιά του. Μιά αρμαθιά. Και δεν τα εύρισκε. Ψάξανε τσέπες και συρτάρια, τίποτα. Μετά κατεβήκαμε όλοι να ψάξουμε στο αυτοκίνητο. Εκεί σκοτωθήκανε. Πήγε να σκύψει η Μ με ένα φακό να δεί κάτω απο τα καθίσματα και εκείνος της έβαλε τις φωνές, μέσα σε ένα λεπτό είχαν γίνει μαλλιά κουβάρια ενώ εμείς στεκόμασταν κόκκαλο. Για κάτι αστείο σκοτωθήκανε και συνέχισαν τον καυγά μέχρι το σπίτι τους. Με λύσσα χτυπιόντουσαν, με λύσσα ανταλλάσανε λέξεις. Και μετά ο ένας κλείστηκε στο μπάνιο γκρινιάζοντας και η άλλη στη κουζίνα σιωπηλή σαν ταφόπλακα.

Και εμείς φύγαμε αναστατωμένοι. Η χώρα της αδικίας δεν είναι αλλού, συχνά βρίσκεται μέσα μας.

Advertisements