Οραση, ακοή, γεύση, σκέψη ναί. Αφή όχι

Γράφω με ένα χέρι το άλλο είναι σε νάρθηκα. Τη περασμένη εβδομάδα με έπιασε ένας πόνος πάνω στο αριστερό μπράτσο, με τρύπαγε το κόκκαλο σαν σουβλιές. Εβαλα βολταρέν, ο πόνος-πόνος. Πήγα στο γιατρό, μάλλον ρευματικά είναι και πιάσιμο γιατί ζύμωσα ψωμί. Με κατσάδιασε για το ζύμωμα, «αφού έχεις πολυμίξερ για το ζύμωμα Ελένη μου, τι κάνεις εκεί;» τι να του εξηγώ τώρα, δεν μίλησα. Τα φάρμακα για ρευματισμούς όμως είναι δυνατά και παίρνω και κάτι άλλα για την καρδιά, οπότε το αριστερό μου χέρι μπήκε σε νάρθηκα για να ξεκουραστεί είπαν. Για να μη μπορώ να κάνω δουλειές συγχρονισμένες, ράψιμο, ζύμωμα, οδήγημα, στρώσιμο χαλιών, γενικά οικοκυρικά. Για το κομπιουτερ δεν μίλησε κανείς, κανεις δεν το ξέρει αυτό μου το χόμπυ. Ο γιατρός όμως μου το τύλιξε σε επίδεσμο για 10 μέρες και βλέπουμε.

Τώρα γράφω με 3 δάχτυλα και αργά. Κάθισα σπίτι και βαριέμαι. Ο Β βέβαια παίρνει το καπελάκι του και φεύγει κάθε πρωί για δουλειές. Α! Και τελικά η γυναίκα που θα κρατούσε τα εγγόνια μου δίπλα δεν θα έρθει. Αποφάσισε ο Μάρκος και η Α να μη την πάρουν, τα παιδιά τους δεν είναι μωρά, μπορούν να κάθονται λίγο μόνα τους. Η μικρή θα έρχεται σε μένα όταν σχολάει ή στην αδελφή μου, ή στην άλλη μου νύφη ή στη θεία της..οικογενειακή πολυκατοικία είμαστε, κάποιος θα τα μαζεύει. Οι σπουδές της μάνας τους πάνω απ’ όλα. Σήμερα κάνω φακές. Για εμάς, εκείνα θα φάνε πίτσα που θα πάρουν απ’ έξω.

Δεν έχω τι να γράψω άλλο, περιμένω την αιματολογική εξέταση που θα δείξει απο τι πιάστηκε το χέρι μου.

Advertisements