Μία έως 1000 συγνώμες

Χθές έγινα αιτία να γίνει τρικούβερτος καυγάς.
Είχαμε κανονίσει με τη νύφη μου τη Μ να μας πάει στη Γλυφάδα..να πιάσουμε τις εκπτώσεις. Η θεία της ήθελε να πάει στο Χόντο, η αδελφή μου στον Μαρκς & Σπένσερ, η Μ και εγώ στο Μέγα ΑΒ και η Βάσω οπουδήποτε δεν την ένοιαζε. Μας έχωσε και τις 4 στο αυτοκίνητο και πήγαμε παντού. Ολα ήταν μιά χαρά μέχρι το γυρισμό. Εκεί που βάζαμε τα ψώνια μας στο πορτ μπαγκάζ άρχισε η γκρίνια με την αδελφή μου ότι της πατήκωσε τα πράγματά της η θεία της Μ, τα ξαναβγάλανε όλα ώστε της Φοφώς να είναι επάνω και τα δικά μας απο κάτω και σπάσανε κάτι αυγά και άρχισε να τσιρίζει η θεία ότι τη ρίχνουμε και τότε πέταξα τη μεγάλη μου μπαρούφα «ας σε ρίξουμε και εμείς μιά φορά Π μου, ο φαταουλισμός σου μας έχει πιεί το αίμα» . Με το που το ξεστόμισα, παγώσαμε όλοι. Με τρόμο με κύτταγε η Μ, η Φοφώ ξεράθηκε και τότε έγινε χαμός. Η Π. εξερράγει, δεν έχω δεί ποτέ μου τέτοιο πράγμα. Σαν το λυσσασμένο σκυλί μου ρίχτηκε, με άρπαξε απο τη μπλούζα και με περιέλουσε με βρισιές που δεν είχα ξανακούσει, και μετά άρχισε να ουρλιάζει οτι την αδικούμε, τι φιλάνθρωπος που είναι, ότι την έχουμε υποβαθμίσει στη ζητιανιά, άρπαξε την ανηψιά της και την έβρισε και εκείνη της είπε πόσο τη μισεί που την εξυπηρετεί, έφτυσε την αδελφή μου στα μούτρα, πέταξε τα ψώνια στο πάτωμα και τα πάτησε και μπήκε στο αυτοκίνητο.
Σαν βρεγμένες γάτες μπήκαμε και εμείς πίσω και είπα, πάει τελείωσε, τα είπε και ξεθύμανε. Σε όλη την επιστροφή έκλαιγε και χτυπιόταν πάνω στο τζάμι, με ανοιχτό το παράθυρο φώναζε στους άλλους οδηγούς να τη σώσουν ότι τη σκοτώνουμε, ότι θέλει να φύγει να πάει σε οίκο ευγηρίας οσο πιο μακριά μπορεί απο όλα εμάς τα καθάρματα. Το πάτησε η Μ το γκάζι, σε 10′ είχαμε φθάσει σπίτι.
Της ζήτησα συγνωμη βέβαια, ότι παραφέρθηκα και πήγα σπίτι μου. Μετά φέρανε το γιατρό να της κάνει μία ηρεμιστική ένεση γιατί της ανέβηκε η πίεση στο 25 και κατά το βραδάκι, χτύπησε το κουδούνι και εμφανίσθηκε η θεία της Μ με μία πελώρια ζεστή τυρόπιττα, να ζητήσει συγνώμη που παραφέρθηκε.
Η Μ. λέει ότι παθαίνει μικρά εγκεφαλικά και κάθε 3 μήνες την πιάνει και βρίζει όλους όσους τη συμπαραστέκονται. Δεν το ήξερα αυτό, κανείς ποτέ δεν μου είπε τίποτα. Ισως αν το ήξερα να συγκρατιόμουνα. Ομως είναι τόσο αχαρακτίριστα ανάγωγη που με βγάζει απο τα ρούχα μου. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Το μόνο καλό που βγήκε απ’ όλα αυτά ήταν η Βάσω που πέθανε στο γέλιο, είχε να γελάσει έτσι πάνω απο 3 χρόνια, όπως μου είπε.
Συγνώμη ζήτησα απ’ όλους εν τούτοις δεν ησύχασα.

Ιδιαίτερα μαθήματα

Ισα που προλαβαίνω να γράψω δύο λόγια. Εχω βάλει φαγητό στο τέτζερη και το κυττάω κιόλας μη κολλήσει. Εχω πάρα πολλές νέες ασχολίες που κρατάνε το ενδιαφέρον μου για πολλές ώρες και δεν μου μένει καιρός να γράφω και να γκρινιάζω για το τούτο και το κείνο που δεν μου κάθεται όπως το θέλω. Ασχολίες που αφορούν άλλους ανθρώπους εννοείτε, γιατί είμαι κοινωνική, μου αρέσει να ανακατεύομαι και να ζώ μέσα στο κόσμο, η μοναχική ζωή με τρελλαίνει αρνητικά, γεμίζω μελαγχολία και καταρρέω.

Τη θυμάστε την αδελφή της Α, τη Βάσω που είχε πέρυσι τάσεις αυτοκτονίας; Είναι καλύτερα και βγήκε απο τη νευρολογική κλινική. Εχει πάρει πολύ βάρος τώρα, έχει γίνει παχουλούλα συγκριτικά με το σκελετό που ήταν όταν μπήκε. Μένει με την αδελφή της, στο ξενώνα – ένα δωμάτιο που το φυλάνε για όποτε έρχονται τα συμπεθέρια εδώ, με κρεββάτι, ντουλάπα, τραπέζι..σαν ένα ξενοδοχείο. Δεν θέλει να γυρίσει στο νησί που είναι ο άντρας της, θέλει να τον χωρίσει. Ούτε να μείνει με το γιό της θέλει, να μη του είναι βάρος. Ετσι το πιο μεγάλο μέρος της ημέρας, όταν όλοι λείπουν στη δουλειά τους το περνάει με εμένα, τη πήγα στα μαγαζιά τροφίμων της περιοχής, την έκανα βόλτα γενικά στο προάστειο, πάμε και στη θάλασσα και ταϊζουμε τα πουλάκια και μιλάμε. Μιλάει πολύ, για τη ζωή της, τις εγνοιες, τα όνειρα, τον άντρα της που τον σιχάθηκε, το γιό της, τη ζωή της πως θα είναι απο δώ και τώρα. Αφησε τη δουλειά της, δεν την απόλυσαν αλλά ειναι σε διαθεσιμότητα. Αν επανέλθει τελείως, αν τη χρειάζονται τότε. Μετά τις βόλτες, έρχεται σπίτι μαγειρεύει εκείνη για την οικογένεια της αδελφής της, φροντίζει τα ανήψια της σαν τρυφερή μάνα, τα ανήψια της που όποτε τη βλέπουν τη τυλίγουν με τα μπρατσάκια τους. Το έχει τόσο ανάγκη.

Μετά τις βόλτες θέλει και κάτι ακόμη. Ετσι της άρχισα ιδιαίτερα μαθήματα στη μοδιστρική. Τα βασικά τα ξέρει, ενα κουμπί να ράψει, ένα κατεβασμένο στρίφωμα να σηκώσει, μιά τρύπα να μπαλώσει. Της έδειξα να φτιάχνει κουμπότρυπες, να κονταίνει σακκάκια με στρογγυλό ή τετράγωνο στρίφωμα, της έδειξα την τέχνη της ραπτομηχανής και τώρα της δείχνω πώς κόβουμε πατρόν. Αγοράσαμε στις εκπτώσεις υφάσματα και θα φτιάξει μόνη της το πρώτο της φόρεμα. Είναι ενθουσιασμένη με αυτή την απασχόληση, της αρέσει η δημιουργία, πετάει το χέρι της με τη βελόνα και χαμογελά στις κλωστές και στα γαζιά. Ηδη μιλάει για ραψίματα κι άλλων ρούχων δικών της, του γιού της και δικό μου, θέλει να μου φτιάξει και εμένα κάτι..τι καλό παιδί, να τα δώσει όλα στους άλλους ανιδιοτελώς.
Ετσι αυτές τις μέρες δεν είμαι μόνη, αφουγκράζομαι τη γιατρειά μιάς πολύ καλής κοπέλλας. Και ελπίζω.

Υφέσεις

Εχω καιρό να γράψω, δεν είναι ότι δεν γίνονται πράγματα, είναι ότι ωσπου να καταγράψω στη μνήμη το ένα, έρχεται το επόμενο και το σκεπάζει. Αυτές τις μέρες κουβεντιάζουμε πολύ, ο Β και εγώ μεταξύ μας, ο Β με γνωστούς του και με τα παιδιά μας, τα παιδιά μας μεταξύ τους και μερικά ψιχία ακούγονται και σε εμάς. Ολοι μιλούν καθημενοι, αναριωτούνται περιμένωντας. Τι θα γίνει αν;  ΑΝ μας πιάσει κι άλλο η ύφεση, αν αυξήσουνε τους φόρους, αν μειώσουν τους μισθούς, αν αυξηθεί κι άλλο το κόστος ζωής, αν μείνουν άεργα και άλλα παιδιά, αν απολύσουν κόσμο, αν κλείσουν επιχειρήσεις, αν φύγουμε απο το ευρώ. Εκεί που χρόνια ούρλιαζαν ορισμένες παραατάξεις για έξω απο το ένα, έξω απο το άλλο, να δώ τι θα κάνουν αν όντως φτωχύνουμε. Να δουλεύεις σαν το σκυλί για μιά καλύτερη ζωή και μετά τα 55 σου να είσαι μπατίρης.  Οι λογαριασμοί βουνό και εσύ με αβέβαιο μέλλον.

Υφέσεις έχουμε και στα οικογενειακά μας. Ο Μάρκος μου είναι ανάστατος. Η Βίκη έφυγε απο το σπίτι, τα ξανάφτιαξε με τον πρώην σύζυγο και ξαναπήγε να μείνει με εκείνον. Εσπασε και το συμβόλαιο της κυρίας απο κάτω και εκείνη τα έβαλε μαζί μας που την συστήσαμε. Περνάω απο μπροστά της και φτύνει τη σκιά μου – ανοησίες είναι εντούτοις αισθάνομαι άσχημα. Αντε να το νοικιάσει πάλι τώρα χειμωνιάτικα. Πρέπει ξανά να το βάψει – είχε καρφώσει η ευλογημένη η Βίκη του διαόλου τα καδράκια..

Αισθάνομαι ξαλαφρωμένη που τη ξεφορτωθήκαμε τόσο εύκολα. Θα του περάσει του γιού μου ο ντουβρουτζάς που θα πάει. Ας μαζέψει τα μυαλά του και να κυττάξει λίγο το σπίτι του. Δεν ανακατεύομαι ούτε λέω τίποτα σε εκείνους, μόνο με τον Β και τις φιλενάδες μου μιλάω.

Είπαμε ξεί-παμε και χέσαμε τις παρόλες μας. Που είναι οι πορείες και οι πετροπόλεμοι που μας υποσχέθηκαν τα κομματόσκυλα πρό Χριστουγέννων με τις γνωστές σαχλαμάρες «ο αγώνας θα συνεχισθεί μετά τις γιορτές»; Τώρα όλοι μπήκαμε στις τρύπες μας εκεί μέσα να κάτσουμε και να τρέμουμε όχι απο το κρύο αλλά απο το φόβο μη δεν μας δώσει λεφτά η ΕΕ (για να συνεχίσουμε τη πορεία μας πρός φούντο σαν χώρα όπως τώρα) και χάσει ο καθένας μας τη βολή του.  Μη χρειαστεί να βάλουμε τις κεφάλες μέσα και να δουλέψουμε. Μη μειωθούν οι θέσεις στο δημόσιο και πεινάσουμε. Μη χρειαστεί να κάνουμε κάτι άλλο απο ότι έχουμε συνηθίσει. Ντρέπομαι όταν μας αναγκάζουν οι ξένοι να κάνουμε πράγματα για τα οποία απο μόνοι μας θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει, χωρίς τις κλωτσιές.

Και εγώ για κλωτσιές είμαι και τα παιδιά μου και εσείς και όλος ο Ελληνικός κόσμος.

Το κόστος ενός συμβιβασμού

Πόσους χρειάζεται να κάνει κανείς στη ζωή του; Πολλούς, αυτό να λέγεται. Ολοι το ξέρουν εκτός απο τα πιτσιρίκια..που κι αυτά στη πορεία μαθαίνουν με μεγάλο ή μικρό κόστος. Δεν είναι ωραίο να σκύβεις το κεφάλι και να καταπίνεις, το κάνουμε όμως για να επιβιώσουμε. Για τους συμβιβασμούς, όλοι μιλάνε για το κόστος όμως κανείς. Ωραία, έκλεισες το στόμα σου, έκλεισες μάτια και αυτιά και έκανες αυτό που θέλει ο άλλος. Τι γίνεται όμως αμα αρρωστήσεις σαν απόρροια του συμβιβασμού σου;

Είχανε πάει σε ένα πάρτυ ο Πέτρος και η Μ το Σάββατο. Σε ένα πάρτυ που βαριόντουσαν να πάνε αλλά είχαν επαγγελματική υποχρέωση. Ενα πάρτυ όπου κανείς δεν ασχολείται με τους άλλους, μόνο για το θεαθείναι, μόνο για ότι φαίνεται ωραίο. Ο γιός δεν μπορεί να στέκεται πολλές ώρες, λόγω του ποδιού του και η νύφη μου έχει τη μέση της. Εντούτοις στάθηκαν για 5 ώρες όρθιοι ή ακουμπισμένοι στον τοίχο. Δεν υπήρχε μία καρέκλα, οι καναπέδες ήταν μονίμως κατηλειμμένοι απο τα νέα παιδιά της Ελλάδος που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο ενώ κανένα δεν γκρεμοτσακίστηκε να σηκωθεί να δώσει τη θέση του στο γιό μου που είναι με πατερίτσες. Ξέρω έχουν αλλάξει οι αξίες, ο καθένας τη πάρτη του να έχει καλυμμένη και οι υπόλοιποι στον αγύριστο. Οχι γιατί είναι παιδί μου αλλά και ναί ΕΠΕΙΔΗ είναι παιδί μου, θύμωσα πάρα πολύ. Θύμωσα με τους οικοδεσπότες που άνευρα-ανούσια-αδιάφορα πορεύονται, να δείξουν στο κόσμο τα υλικά τους πλούτη γιατί απο ηθικά μάλλον δεν υπάρχει τίποτα…ούτε μία καρέκλα. Και σου λέει, το ήξερε ότι είναι όρθιο πάρτυ, ας μην ερχόταν. Θα ζήσουμε και χωρίς αναπήρους. Οποιοι μας μοιάζουν θα πορεύονται. Οι άλλοι στα τσακίδια.

Πιο πολύ όμως θύμωσα με τα παιδιά μου που ξέροντας τι τους περίμενε, πήγαν, κουράστηκαν, πονεμένα γύρισαν πίσω και η Κυριακή τους βρήκε στο κρεββάτι. Ο Πέτρος καλύτερα η Μ όχι. Να συμβιβάζονται λοιπόν χωρίς διαμαρτυρία και να υπομένουν τις επιλογές τους. Είναι μιά μορφή ωριμότητας. Αλλά να πονάνε και απο πάνω, είναι μία αφορμή για μένα για να γίνω θηρίο. Τους τάψαλλα χθές για τα καλά Τάψαλλα και στη θεία της Μ που τους μαγείρεψε το πλέον ακατάλληλο φαγητό και τους έπιασε η κοιλιά τους απο πάνω. Να πονάς και ξαπλωμένος αλλά να πρέπει να σηκωθείς (και να πονάς χειρότερα) για να πάς και στη τουαλέττα για τη διάρροια. Ε! Οχι.

Η γκρίνια μου όμως δεν με ηρέμησε. Αυτή η αποδοχή της ευθύνης με θύμα τον ίδιο τον άνθρωπο δεν με λυτρώνει. Αντίθετα βγαίνω εκτός εαυτού.

Πολιτικά

Για τα πολιτικά σκοτώνονται ζευγάρια και χωρίζουν οικογένειες. Ανήμερα των Θεοφανείων που πήγαμε να φάμε στην αδελφή μου, περίμενα να αρπαζόμασταν για το οτιδήποτε. Και όλα πήγαν ρολόι μέχρι την ώρα του γλυκού, που ήταν χειροποιητο τιραμισού, η αδελφή μου είναι μανούλα στη ζαχαροπλαστική, μου βάζει τα γυαλιά. Και εκεί που τρώγαμε και μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων λέει ο άνδρας της Φοφώς σχετικά με το πόλεμο στη Γάζα , «ο Χίτλερ δεν έκανε παστρική δουλειά, εκεί που καθάρισε 6 εκατ εβραίους, ας περίμεναν λίγο να καθαρίσει και τους υπόλοιπους να ησυχάζαμε». Δεν το πρόλαβα . Δεν πρόλαβα να πατήσω το πόδι του Β απο κάτω και να τον συγκρατήσω κάπως να μη του αντιμηλήσει » ε βέβαια εκ των υστέρων, να μύριζε ο κόσμος τα νύχια του 60 χρόνια πρίν για να κάνει τις εκκαθαρίσεις του, φασίστα..σε ήξερα εγώ απο παλιά, που ήθελες και την αδελφή μου, δοσίλογος ο πατέρας σου, βρέθηκε με λεφτά μετά την κατοχή, αρμέγατε τον κοσμάκη, μαυραγορίτη..» τούπε, τούπε όλο χολή και ο άλλος μιά φούσκωνε μιά κιτρίνιζε «Ενώ εσύ ΄καραβανά της δεκάρας που δεν είχες αφήσει κώλο για κώλο να μη τον γλείψεις ή νομίζεις ότι δεν ξέραμε πως έπαιρνες εκείνες τις καλές μεταθέσεις» αλλά το βάρος των πράξεων του μπαμπά του και της μάνας του , έλεγε ο Β » η μάνα σου πηδ  με όποιον της έδινε λούσα και η δική μου η μάνα ξεβρώμιζε τις τουαλέττες σας για να ζήσουμε»..ώσπου δεν άντεξε, άρπαξε το πιάτο του με το τιραμισού και το πέταξε στη μούρη του Β, ο οποίος σκαρφάλωσε στο τραπέζι πάτησε πιάτα-ποτήρια και χύμηξε να τον σκοτώσει.

Του χωρίσαμε αλλά είμασταν όλοι μπουκωμένοι όχι απο τις βρισιές, μπάαα! Συνηθισμένα τα βουνά απο τ α χιόνια, τώρα τον μάθαμε τον Β ή τον άλλον, τον ξέραμε χρόνια. Για την απίστευτη ηλιθιότητά του συννεφιάσαμε, γιατί ναι μεν διαφωνούμε με τη γενοκτονία που εφαρμόζουν οι Εβραίοι στους Παλαιστίνιους, όμως και οι τελευταίοι το προκαλούν. Οπότε και οι δυό πλευρές φταίνε. Οχι όμως να ξεκλήριζε ο Χίτλερ εντελώς ενα λαό για τα πιθανά εγκλήματα του μέλλοντος – όχι για όνομα του Θεού!

Κατόπιν εορτών

Πέρασαν αυτές οι γιορτές και έφυγαν. Αύριο το τελευταίο γεύμα, στην αδελφή μου που δεν την λένε Φανή αλλά που πάντα μετά τα φώτα μας τραπεζώνει γιατί..θα μπορούσαν να την έλεγαν και Φανή. Μετά τα προπέρσινα Χριστούγεννα που παραλίγο να πάθουμε όλοι μας γαστρορραγία απο τη βαρυστομαχιά, το ορκιστήκαμε ποτέ ξανά σε απανωτά γεύματα. Ετσι φέτος μοιράστηκαν σε 2 την εβδομάδα, με 2-3 μέρες ανάμεσα να μασουλίζουμε ειρηνικά τα χορταρικά μας.

Ευτράπελα έγιναν και ευτυχώς δηλαδή γιατί χωρίς αυτά δεν μένει τίποτα απο τις πλανεύτρες συναθροίσεις, τα φαγητά τρώγονται και τελικά εξέρχονται του συστήματος αλλά οι ατραξιόν μένουν και μας συντροφεύουν μέχρι τις επόμενες οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Δεν θα μακρυγορήσω

α) παραμονή Χριστουγέννων πήγαμε σε ένα τσάι που οργάνωνε μία φιλανθρωπική οργάνωση, τσάι στον Πάριο. Δεχθήκαμε σφοδρά πυρά για την επιλογή μας να πάμε στον πα-Πάριο, όπως τον λέει ο γιός μου, εμάς όμως μας αρέσει σαν τραγουδιστής. Εκεί έχασε ο Β το πορτοφόλι του, μάλλον κάπου του έπεσε. Δεν βρέθηκε.Είχε μέσα λίγα ευρώ αλλά και την ταυτότητά του δυστυχώς επ αυτού υπήρχε τρέξιμο. Πάλι καλά που δεν είχε πολλά μέσα γιατί το Φεβρουάριο του 2007 μία επιδέξια τσιγγάνα του είχε αρπάξει το πορτοφόλι αμέσως όταν είχε βγεί απο την τράπεζα μαζί με τη σύνταξή του. Του κόλλησε «δώστε κάτι στο ανάπηρο παιδάκι μου», ο δικός μου της έδωσε κάτι ψιλά και μετά το πορτοφόλι του..είχε κάνει φτερά. Και δεν πήρε είδηση πώς του το πήρε. Εκτοτε όμως δεν ξαναέβαλε πολλά λεφτά μέσα.

β)   Παραμονή Πρωτοχρονιάς, μας είχε καλέσει τραπέζι η θεία της Μ, βαριόμουνα να πάω γιατί όλο για τον εαυτό της μιλάει, για τα μεγαλεία της όταν ζούσε ο άντρας της, ενώ τώρα που πέθανε δεν έχει πιά να δείξει τίποτα πέρα απο μαχαιροπήρουνα  αλλά που κι αυτά αν πεί κάποιος κάτι τον αποπαίρνει «που ξέρεις εσύ απο τέτοια..στο χωριό σου με τα χέρια τρώγατε». Μία απαίσια κατάσταση δημιουργεί και με βγάζει απο τα ρούχα μου και παραφέρομαι. Κάθε φορά που τη βάζω στη θέση της, με μαλώνει ο Β στα ιδιαίτερα, ο Πέτρος την ώρα εκείνη και η Μ με αγριοκυττάει γιατί είναι γριά και δεν το ελέγχει λένε, τις κακουργίες όμως ξέρει πότε να τις πετάει, λέω. Φέτος όμως την έπαθε και της άξιζε. Γιατί μας είχε κάνει πρώτο πιάτο κρέπες με σπανάκι και αγέρωχα αρνήθηκε τη βοήθεια της Μ που είπε να τη βοηθήσει στο σερβίρισμα. Ετσι καθώς έβγαζε το πυρέξ απο το φούρνο της ήρθε ζάλη. Ακούστηκε το κράτςςςςς μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας και όλοι και πεταχτήκαμε επάνω, της ξέφυγε το πυρέξ απο τα χέρια και διαλύθηκε σε πολλά μικρά κρυσταλλάκια, ευτυχώς  η Π είχε απλά γονατίσει δίπλα στο φούρνο ενώ τα γυαλιά σέρνανε δίπλα της χορό, αλλά δεν έπαθε τίποτα, ούτε γρατζουνιά. Τη σηκώσαμε και τη πήγαμε να ξαπλώσει με λίγο κονιάκ και ζεστές κουβέρτες, ενώ οι δύο μου νύφες μαζέψανε τα γυαλιά και τις ΄κρέπες απο το πάτωμα και μετά σφουγγάρισαν με ζεστό νερό πολλές φορές. Ο καινούργιος χρόνος μας βρήκε.,,σκορποχώρι: Ο Πέτρος ο Μάρκος και εγώ μαζί με τα εγγόνια μου παίζαμε 31 στο χαλί γιατί δεν θέλαμε να χαλάσουμε το ωραία στρωμένο τραπέζι. Οι νύφες πότε σκουπίζανε, πότε σφουγγαρίζανε και στο ενδιάμεσο ώσπου να στεγνώσει, γελάγανε και τα κουτσοπίνανε. Ο Β ήταν στο προσκεφάλι της θείας Π, να τη βοηθήσει και να τη ψιλοφλερτάρει για να ανανήψει γρήγορα. Κάτσαμε να φάμε χλιαρό κατσίκι με πετσιασμένες ψητές πατάτες μία ώρα μετά την άφιξη του νέου χρόνου, αλλά χαλάλι γιατί γελάσαμε παρόλλη τη τρομάρα που πήραμε. Κι άλλη φορά αμα μου ξαναπεί για τα μεγαλεία της θα της πώ «είδες τις κρέπες Π, μου; Εκείνες πήγαν γι’ άλλα». Αλλά μπορεί και να μη το πώ γιατί κακιά δεν είμαι.

Αύριο θα πάμε στις αδελφής μου. Ελπίζω να μη γίνουμε μαλλιά κουβάρια όπως πέρυσι.