Το κόστος ενός συμβιβασμού

Πόσους χρειάζεται να κάνει κανείς στη ζωή του; Πολλούς, αυτό να λέγεται. Ολοι το ξέρουν εκτός απο τα πιτσιρίκια..που κι αυτά στη πορεία μαθαίνουν με μεγάλο ή μικρό κόστος. Δεν είναι ωραίο να σκύβεις το κεφάλι και να καταπίνεις, το κάνουμε όμως για να επιβιώσουμε. Για τους συμβιβασμούς, όλοι μιλάνε για το κόστος όμως κανείς. Ωραία, έκλεισες το στόμα σου, έκλεισες μάτια και αυτιά και έκανες αυτό που θέλει ο άλλος. Τι γίνεται όμως αμα αρρωστήσεις σαν απόρροια του συμβιβασμού σου;

Είχανε πάει σε ένα πάρτυ ο Πέτρος και η Μ το Σάββατο. Σε ένα πάρτυ που βαριόντουσαν να πάνε αλλά είχαν επαγγελματική υποχρέωση. Ενα πάρτυ όπου κανείς δεν ασχολείται με τους άλλους, μόνο για το θεαθείναι, μόνο για ότι φαίνεται ωραίο. Ο γιός δεν μπορεί να στέκεται πολλές ώρες, λόγω του ποδιού του και η νύφη μου έχει τη μέση της. Εντούτοις στάθηκαν για 5 ώρες όρθιοι ή ακουμπισμένοι στον τοίχο. Δεν υπήρχε μία καρέκλα, οι καναπέδες ήταν μονίμως κατηλειμμένοι απο τα νέα παιδιά της Ελλάδος που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο ενώ κανένα δεν γκρεμοτσακίστηκε να σηκωθεί να δώσει τη θέση του στο γιό μου που είναι με πατερίτσες. Ξέρω έχουν αλλάξει οι αξίες, ο καθένας τη πάρτη του να έχει καλυμμένη και οι υπόλοιποι στον αγύριστο. Οχι γιατί είναι παιδί μου αλλά και ναί ΕΠΕΙΔΗ είναι παιδί μου, θύμωσα πάρα πολύ. Θύμωσα με τους οικοδεσπότες που άνευρα-ανούσια-αδιάφορα πορεύονται, να δείξουν στο κόσμο τα υλικά τους πλούτη γιατί απο ηθικά μάλλον δεν υπάρχει τίποτα…ούτε μία καρέκλα. Και σου λέει, το ήξερε ότι είναι όρθιο πάρτυ, ας μην ερχόταν. Θα ζήσουμε και χωρίς αναπήρους. Οποιοι μας μοιάζουν θα πορεύονται. Οι άλλοι στα τσακίδια.

Πιο πολύ όμως θύμωσα με τα παιδιά μου που ξέροντας τι τους περίμενε, πήγαν, κουράστηκαν, πονεμένα γύρισαν πίσω και η Κυριακή τους βρήκε στο κρεββάτι. Ο Πέτρος καλύτερα η Μ όχι. Να συμβιβάζονται λοιπόν χωρίς διαμαρτυρία και να υπομένουν τις επιλογές τους. Είναι μιά μορφή ωριμότητας. Αλλά να πονάνε και απο πάνω, είναι μία αφορμή για μένα για να γίνω θηρίο. Τους τάψαλλα χθές για τα καλά Τάψαλλα και στη θεία της Μ που τους μαγείρεψε το πλέον ακατάλληλο φαγητό και τους έπιασε η κοιλιά τους απο πάνω. Να πονάς και ξαπλωμένος αλλά να πρέπει να σηκωθείς (και να πονάς χειρότερα) για να πάς και στη τουαλέττα για τη διάρροια. Ε! Οχι.

Η γκρίνια μου όμως δεν με ηρέμησε. Αυτή η αποδοχή της ευθύνης με θύμα τον ίδιο τον άνθρωπο δεν με λυτρώνει. Αντίθετα βγαίνω εκτός εαυτού.

Advertisements