Ιδιαίτερα μαθήματα

Ισα που προλαβαίνω να γράψω δύο λόγια. Εχω βάλει φαγητό στο τέτζερη και το κυττάω κιόλας μη κολλήσει. Εχω πάρα πολλές νέες ασχολίες που κρατάνε το ενδιαφέρον μου για πολλές ώρες και δεν μου μένει καιρός να γράφω και να γκρινιάζω για το τούτο και το κείνο που δεν μου κάθεται όπως το θέλω. Ασχολίες που αφορούν άλλους ανθρώπους εννοείτε, γιατί είμαι κοινωνική, μου αρέσει να ανακατεύομαι και να ζώ μέσα στο κόσμο, η μοναχική ζωή με τρελλαίνει αρνητικά, γεμίζω μελαγχολία και καταρρέω.

Τη θυμάστε την αδελφή της Α, τη Βάσω που είχε πέρυσι τάσεις αυτοκτονίας; Είναι καλύτερα και βγήκε απο τη νευρολογική κλινική. Εχει πάρει πολύ βάρος τώρα, έχει γίνει παχουλούλα συγκριτικά με το σκελετό που ήταν όταν μπήκε. Μένει με την αδελφή της, στο ξενώνα – ένα δωμάτιο που το φυλάνε για όποτε έρχονται τα συμπεθέρια εδώ, με κρεββάτι, ντουλάπα, τραπέζι..σαν ένα ξενοδοχείο. Δεν θέλει να γυρίσει στο νησί που είναι ο άντρας της, θέλει να τον χωρίσει. Ούτε να μείνει με το γιό της θέλει, να μη του είναι βάρος. Ετσι το πιο μεγάλο μέρος της ημέρας, όταν όλοι λείπουν στη δουλειά τους το περνάει με εμένα, τη πήγα στα μαγαζιά τροφίμων της περιοχής, την έκανα βόλτα γενικά στο προάστειο, πάμε και στη θάλασσα και ταϊζουμε τα πουλάκια και μιλάμε. Μιλάει πολύ, για τη ζωή της, τις εγνοιες, τα όνειρα, τον άντρα της που τον σιχάθηκε, το γιό της, τη ζωή της πως θα είναι απο δώ και τώρα. Αφησε τη δουλειά της, δεν την απόλυσαν αλλά ειναι σε διαθεσιμότητα. Αν επανέλθει τελείως, αν τη χρειάζονται τότε. Μετά τις βόλτες, έρχεται σπίτι μαγειρεύει εκείνη για την οικογένεια της αδελφής της, φροντίζει τα ανήψια της σαν τρυφερή μάνα, τα ανήψια της που όποτε τη βλέπουν τη τυλίγουν με τα μπρατσάκια τους. Το έχει τόσο ανάγκη.

Μετά τις βόλτες θέλει και κάτι ακόμη. Ετσι της άρχισα ιδιαίτερα μαθήματα στη μοδιστρική. Τα βασικά τα ξέρει, ενα κουμπί να ράψει, ένα κατεβασμένο στρίφωμα να σηκώσει, μιά τρύπα να μπαλώσει. Της έδειξα να φτιάχνει κουμπότρυπες, να κονταίνει σακκάκια με στρογγυλό ή τετράγωνο στρίφωμα, της έδειξα την τέχνη της ραπτομηχανής και τώρα της δείχνω πώς κόβουμε πατρόν. Αγοράσαμε στις εκπτώσεις υφάσματα και θα φτιάξει μόνη της το πρώτο της φόρεμα. Είναι ενθουσιασμένη με αυτή την απασχόληση, της αρέσει η δημιουργία, πετάει το χέρι της με τη βελόνα και χαμογελά στις κλωστές και στα γαζιά. Ηδη μιλάει για ραψίματα κι άλλων ρούχων δικών της, του γιού της και δικό μου, θέλει να μου φτιάξει και εμένα κάτι..τι καλό παιδί, να τα δώσει όλα στους άλλους ανιδιοτελώς.
Ετσι αυτές τις μέρες δεν είμαι μόνη, αφουγκράζομαι τη γιατρειά μιάς πολύ καλής κοπέλλας. Και ελπίζω.

Advertisements