Η απο πέσιμο..ή..

Ακριβώς πρίν τρεις εβδομάδες, ο Β και εγώ είχαμε σκοπό να πάμε 5ημερη εκδρομή στην Πορτογαλλία. Είχαμε πληρώσει τα εισιτήρια, είχαμε βρεί παρέα άλλο ένα ζευγαρι, είχαμε μαζέψει τα ρούχα και τις αποσκευές μας, όλα τα είχαμε συμπεριλάβει, εκτός απο το απρόβλεπτο. Το απρόβλεπτο ήρθε την ώρα που κατεβαινα απο το πούλμαν στο αεροδρόμιο. Εμπλεξε το τακούνι μου στο σκαλοπάτι και βρέθηκα στο πάτωμα. Λιποθύμησα.

Ξύπνησα σε ένα ξένο περιβάλλον, με δένδρα έξω απο τα παράθυρα, οικεία πρόσωπα να σκύβουν απο πάνω μου και σε ένα ξένο κρεββάτι. Ετρεμα απο το κρύο και όλο με σκέπαζαν. Δεν καταλάβαινα που είμαι. Τα χέρια μου ακίνητα, στο ένα είχαν βάλει ορό, το άλλο σαν άψυχο δίπλα μου. Μου μιλούν, τους απαντάω, βλέπω τον Μάρκο μου να κλαίει και τη Μ να με σκεπάζει με κουβέρτες, βλέπω τον Β με κόκκινα μάτια και κάποιους ανθρώπους με άσπρες μπλούζες να με πηγαίνουν εδώ και εκεί, τα φώτα στα ταβάνια τρεμοπαίζουν, μα πού είμαι; τι ώρα είναι; τι μέρα είναι; τι έτος είναι; ποιά είμαι; Νυστάζω και κοιμάμαι χωρίς όνειρα. Κάθε τόσο με σκουντάνε, μου μιλούν-απαντάω, με ταϊζουν-τρώω και ξανακοιμάμαι. Απορώ με το χρόνο, θυμάμαι να κυττάω το ρολόϊ μου, έλεγε 05.49 όταν φθάσαμε στο αεροδρόμιο και μετά έλεγε 19.00, πρέπει να χάλασε, κόλλησαν οι δείκτες, δεν περνούν τόσο γρήγορα οι ώρες. Που είμαι και γιατί πονάω τόσο;  

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, σαν τσόφλι αυγού το αισθάνομαι, θέλω να το πιάσω να δώ τι έχει, ένα φουσκωμένο μπαλόνι που πάλλεται. Το ένα μου χέρι ανάπηρο απο τους ορούς το άλλο δεν κουνιέται. «Εσπασες τον ώμο σου» μου λέει ο Πέτρος. Απορώ, που, πώς, πότε, γιατί; οι ερωτήσεις μου πνίγουν το στόμα. Ηχος δεν βγαίνει. Μου εξηγούν ότι έπεσα και χτύπησα στο κεφάλι και το έσπασα σε 3 σημεία. Αίμα λέει βγήκε απο τ’ αυτιά μου. Με πήγαν στα επείγοντα στο Νοσοκομείο. Εκεί βρίσκομαι απο χθές. Σαν να μου λένε παραμύθι. Δεν συμβαίνει αυτό σε μένα. Εγώ είμαι αλλού. Κλείνω τα μάτια. Αφείστε με. Δάκρυα ποτάμια. «Μη κλαίς, σε αγαπάμε» ψίθυροι γύρω μου. Θέλω να φύγω, αφείστε με. Με κρατούν υποχρεωτικά. Παλεύω, κλαίω, φωνάζω. Και μετά έρχεται η βελόνα. Και πέφτει σκοτάδι.   

Ξυπνάω και είναι πάλι μέρα. Με σηκώνουν μισή στο κρεββάτι, αισθάνομαι φυγή, να ντυθώ να πεταχτω έξω. Οχί, περιμενε λίγο, φάε, δεν θέλω-το φτύνω, φάε. Που είμαι, μου εξηγούν, το καταλαβαίνω, θυμάμαι τον εαυτό μου να πέφτει και να χτυπάω σε κάτι σκληρό. Αχ γιατί! Η κακιά η ώρα που έπεσα. Μας φάγανε πιά να μη πάμε. Ο γέρος ή απο πέσιμο ή απο χέσιμο πάει. Λές να είναι αυτό το τέλος; Απορώ, πίστευα ότι θα έτρεμα απο το φόβο μου. Μια γλυκιά μέθη-βάλανε πάλι φάρμακο-γλαρώνω. Ναί πάρε με στο άλογό σου νεαρέ μου πάμε για να κατακτήσουμε άλλους ορίζοντες.  

…………………………………………..

Το κείμενο αυτό το γράφω σε λιγκουαφόν, δεν μπορώ να γράψω με μολύβι έχω γύψο στο ένα μου χέρι και μου έχουν ακινητοποιήσει το άλλο, έχω σπάσει τη κλείδα. Ζαλίζομαι απο τα κατάγματα του κεφαλιού, παίρνω κορτιζόνη έχω αιμάτωμα. Είμαι σπίτι τώρα και παρόλλους τους πόνους περπατάω κάπως. Με σηκώνουν, με ντύνουν, με ταϊζουν, με φροντίζουν 10 άτομα – όλη η οικογένεια στο πόδι είναι. Κλαίω πολύ συχνά και όλοι με αγκαλιάζουν. Δεν ξέρω γιατί δεν είμαι καλά, απορώ πώς μπόρεσα και έπεσα, πώς γίνομαι βάρος. Ντρέπομαι. Και κλαίω.

Το κείμενο το έγραψε η Μ. στον υπολογιστή αλλά το είδα πρίν βγεί στον αέρα .

Λένα

Advertisements

23 thoughts on “Η απο πέσιμο..ή..

  1. Περαστικά σου θεία Λένα και να μη στενοχωριέσαι, όλα για τους ανθρώπους είναι…έτσι δεν λένε;..
    Πολλά πολλά φιλιά!
    υγ.. και νά’σαι σίγουρη πως θα πας άλλο ταξίδι και θα περάσεις τέλεια, θα δεις!

  2. Αχ βρε Λένα μου … Τι να πω; περαστικά να είναι και να κάνεις κουράγιο, μη νιώθεις άσχημα που σε περιποιούνται, άσε τους ανθρώπους σου να σου δείξουν την αγάπη τους.

    Σε φιλώ γλυκά.

  3. περαστικά ! πολύ στεναχωρέθηκα με την περιπέτειά σου! όλα θα πάνε καλά μην ανησυχείς είσαι δυνατή και θα το ξεπεράσεις γρήγορα! γράφε μας νέα σου!

  4. Περαστικά θεία Λένα! Ταξίδια θα’ρθουν κι άλλα, όσα θες όταν γίνεις καλά. Αφού δεν μπορείς να το αποφύγεις, αφέσου στις περιποιήσεις των δικών σου που θα σε βοηθήσουν να αναρρώσεις μια ώρα αρχύτερα. Η σκέψη μας είναι μαζί σου.

  5. Μην στενοχωριέσαι Θεία Λένα. Είσαι τυχερή που έχεις τόσους ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε φροντίζουν. Ολα θα πάνε καλά. Σκεψου και ποσοι άγνωστοι σε σκεφτονται και σε παρακολουθούν μέσα από το διαδίκτυο. Περαστικά και γρήγορα να είσαι πάλι καλά. Με την αγάπη μου, Μαρία

  6. Είδα το ποστ σου και σε ενιωσα..
    μέσασε δυο μήνες..έπεσα από σκάλα….
    και γλίστρησα και στο δρόμο…και είμαι όλο μωλωπές…στη μ’έση και στο γόνατο!
    Σε ρίχνει πολύ ψυχολογικά σου αλλάζει..τα φωτα…Πονάς…
    αλλά μη κολλάς..
    όλα περνουν!!
    περαστικά!

  7. Εσύ θα γούσταρες να σε πετάξουν τα παιδιά σου σ’ένα ύποπτο (όλα είναι ύποπτα)γηροκομείο ;;;
    Στο έλεος του κάθε νοσοκόμου που θα σε ναρκώνει ή δένει για να μην τον ενοχλείς;
    Ειδικά όταν δεν είσαι κατάκοιτος.
    Ακόμα.

  8. Περαστικά, σιδερένια και ανθρώπινα ευάλωτη, συνεπώς πάντα ευαίσθητη! Γιατί έτσι βγαίνουν κείμενα ζεστά και όμορφα!
    Άλλωστε η Πορτογαλία μπορεί να περιμένει!

    Σας φιλώ, Καλή Ανάσταση!

  9. Ευχαριστώ πολύ για τις θερμές ευχές και την υποστήριξη όλους

    glaykidarling, τότε θα ένοιωσες και εσύ αυτό το ξάφνιασμα, είσαι 1 χαρά και ξαφνικά αιωρείσαι και πέφτεις. Ολα πονάνε αλλά περισσότερο το απρόσμενο σε διακατέχει.

    Tanila, αχ βρε λεξοτανίλα, πόσο με παρηγορούν τα λόγια σου. Υπήρξα σκληρή μαζί σου και μετανοιώνω. Εσύ όμως είσαι γλυκιά σε εμένα. Με κάνεις να ντρέπομαι. Αλλά σε αγαπώ.

    dsquared, καλώς ήρθες στο εικονικό μου σπιτι, για τους νεοφερμένους πάντα υπάρχει καφές και μουστοκούλουρο. Δεν είμαι ωραία γυναίκα πλέον παιδί μου στα 80+ μου χρόνια. Υπήρξα μία ευτραφής νοστιμούλα παλιά, πάνε αυτά τώρα. Η ομορφιά συχνά γίνεται στόχος για αρνητικές απο άλλους σκέψεις, όχι όμως πάντα η ομορφιά. Με προβλημάτισαν τα λόγια σου περί ματιάσματος – κάθισα και σκέφτηκα μερικά πράγματα απο άλλη γωνία, έτσι έγραψα και κείμενο. Σε ευχαριστώ πολύ

  10. θεία Λένα γεια……
    Να μην σε ανησυχούν ατυχήματα περαστικά αυτά που δεν είναι περαστικά να φοβάσαι ..
    Εδώ και 2 χρόνια σκέφτομαι να πάω Πορτογαλία αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Μην ρωτάς γιατί….. άστο ίσως σου πω μαι άλλη φορά . Γιατί λοιπόν να πας πρώτη εσύ;;;;; χε ….χε….είμαι κακιά … Σου εύχομαι καλή ανάρρωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s