Τα νέα μου

Χθές πήγα με τον Β και έκανα μία αξονική τομογραφία και τα νέα ήταν πολύ καλά αλλά όχι τέλεια. Εφυγε το αιμάτωμα και το οίδημα που είχα απο το χτύπημα, αλλά δεν κόλλησε τελείως το ένα απο τα τρία κατάγματα στο κεφάλι μου – άρα θα έχω κάποιους ιλίγγους και ζάλες ακόμη.
Κόλλησε η ωμοπλάτη όμως και τα σπασμένα μου πλευρά, άρα μπορώ άνετα να βγαίνω και έξω και να πηγαίνω περιπάτους, υποβασταζόμενη μη ζαλιστώ όμως, κάτι που δεν μου αρέσει αλλά θα το υποστώ. Γέρασα ξάφνου και πρέπει να με κρατάνε.

Το μυαλό μου γέμισε σχέδια για το τι θα κάνω άμα γίνω τελείως καλά. Θέλω να πάω στη Τήνο, ν’ ανάψω ένα κεράκι στη Παναγία που με έσωσε, τόκανα και τάμα το Μάρτιο. Θέλω να πάω στη Νάξο, να φιλήσω το χωματάκι της για άλλη μία φορά. Οσο προλαβαίνω. Θέλω να σφίγγω τα χέρια των ανθρώπων της οικογένειάς μου όσο ακόμη έχω καιρό. Ελπίζω να μη τους κούρασα πολυ.
Δεν ασπάζονται όλοι τις απόψεις μου. Ο Μάρκος με μάλωσε χθές (που του έλεγα τα σχέδιά μου για πολλά ταξείδια) γιατί έκανα λέει τη ζωή της γυναίκας του κόλαση το διάστημα που ήμουνα άρρωστη με τα καπρίτσια μου και μου είπε «αντε να γίνεις καλά μαμά, έφαγες την Α στο κόκκαλο, θα την πάρω να πάμε για κούρα ξεκούρασης τον Ιούλιο». Φαρμακώθηκα.Δάγκωσα τη γλώσσα μου. Φταίω. Ο,τι μου προσάπτει το έκανα. Και αν μου ξαναδινόταν η ευκαιρία πάλι τα ίδια θα έκανα. Δεν ντρέπομαι πιά, αυτή είμαι. Μια παλιόγρια.

Περιμένω τη πλήρη ανάρρωση.

Advertisements