«Ελεύθερο» θέμα

Είμαι μόνη στο σπίτι και όλοι άφαντοι. Με τρώει το χέρι μου να γράψω χωρίς θέμα. Γιατί να έχω θέμα, πρέπει να έχω θέμα; Οι πιο δύσκολες εκθέσεις ήταν το ελεύθερο θέμα, σαν τη κλειδαρότρυπα φάνταζαν οπου η δασκάλα περίμενε να της ανοιχτούμε στα δικά μας και να μάθει κάτι παραπάνω για εμάς.  Και η λέξη «ελεύθερο» τι ουτοπία! Ελευθερία δεν υπάρχει, ανεξαρτησία ναί, αλλά πλήρης ελευθερία, αδύνατο. Εχει γίνει συνώνυμο της αναρχίας όπου ο καθένας θεωρεί μαγκιά του να πιάσει τη πέτρα και να σπάσει τη μύτη του μπάτσου. Η να μουτζώνει τις κυβερνήσεις που η πλειοψηφία των συμπολιτών του διάλεξαν. Η ακόμη καλύτερα με το σπρέι του να μαυρίσει τη μούρη του Κ. Παλαμά. Πράξεις ανδρείας!

«Είμαι ελεύθερος» λέει ο κάθε φιλόσοφος. Ναί, είσαι. Είσαι γέννημα θρέμα της αστικής τάξης ή και της μεγαλο-αστικής, τρώς καλά και δεν πεινάς, έχεις και ένα επίπεδο ζωής και μετά…σου έρχονται ιδέες. Γιατί άμα πείναγες η μοναδική σου ιδέα θα ήταν να θρέψεις το κενό στη κοιλιά σου. Δεν υπήρχαν πεινάλες φιλόσοφοι, όλοι τους τα βόλευαν. Ακόμη και ο τύπος που ζούσε στο πιθάρι..όλο και κάτι μασούλαγε.  Μπορούμε όμως να πούμε ότι αν δεν έχουμε υλική ελευθερία, διαθέτουμε ελεύθερο πνεύμα. Ναί, αυτό είναι ίσως ελεύθερο. Ισως.

Εβλεπα στη τηλεόραση μία εκπομπή κάποιων συγγραφέων που παρουσίασαν τα βιβλία τους. Πώς καμάρωναν όταν τους τράβαγαν οι κάμερες, τι γύφτικα σκεπάρνια, απο τη μιά η ταπεινότητα του κειμένου και του προφίλ αν θέλετε του δημιουργού και απο την άλλη όλα να πηγαίνουν περίπατο και το κόρδωμα να κυριαρχεί, επειδή βγήκε στο γυαλί. Φαύλοι είμαστε τελικά, για μία δόξα ζούμε;

Ελεύθερο το θέμα, δίχως θέμα. Ολη μου η ζωή αμφισβητήθηκε πολλές φορές. Εχω φάει πολλά χαστούκια και απο τη δουλειά και απο την οικογένειά μου, έχω δώσει επίσης πολλά. Εχω κατηγορηθεί για γλείψιμο, δωροδοκία και μοιχεία. Τα έχω κάνει όλα. Δεν δικαιολογούμαι απλά ήθελα να επιβιώσω και να διασκεδάζω.  Η υποκρισία της εποχής μου ήταν ιδεώδης για μένα, όλοι κάναμε τις μπερμπαντιές μας κάτω απο το τραπέζι και μπροστά μέλι-γάλα. Κράτησα τη θέση στη δουλειά με νύχια και δόντια, γιατί πάντα υπήρχαν οι ευνοούμενοι του κάθε μόδιστρου, κυρίως οι γκόμενοί του, που μας κυττούσαν εμάς τις παλιές καραβάνες αφ’ υψηλού. Την είχα ανάγκη τη δουλειά κυρίως για βιοποριστικούς λόγους αλλά και για τα ταξείδια. Φυγές σε άλλα μέρη όπου άλλοι κόσμοι μπερδεύονταν με το δικό μου. Απέφευγα τα συνδικάτα παρόλλο που ψήφιζα αριστερά, γιατί φοβόμουνα μη το μάθουν τα αφεντικά και χάσω τη δουλειά μου – ναί τότε άμα μάθαιναν ότι είσαι σε κόμμα, ευκαιρία έψαχναν, σε απέλυαν επι τόπου..και μετά τη ρετσινιά, γιατί στο κόσμο της μόδας αυτά μαθαίνονται,..χάθηκες. Εσβησες. Μιλάμε τώρα για τις δεκαετίες των 1950-1960-1970. Πονηρές εποχές για τους εργαζόμενους. Τώρα πιά αμα δεν είσαι σε κόμμα..δεν προχωράς. Το ξέρω απο την κόρη μιάς φίλης μου που έγινε καθηγήτρια Πανεπιστημίου αφού μπήκε σε κάποιο κόμμα..μέχρι τότε για χρόνια γύρω-γύρω γύριζε και δεν το πετύχαινε, όλο και κάποιος «δικός τους » προωθείτο. Εδώ άραγε κολλάει η ελεύθερία που λέγαμε ; Χμμ! ΄

Το πνεύμα μας παραμένει ελεύθερο ακόμη και πίσω απο τα κάγκελα. Αμφισβητώ και αυτό. Το μόνο που θέλει το πνεύμα στη περίπτωση αυτή είναι να φύγει και εξαφανισθεί και να μη ξαναγίνει τσακωτό. Πώς να έχουμε ελεύθερο πνεύμα όταν η τραγική πραγματικότητα των εκατοντάδων απογοητεύσεων, δεσμεύσεων, υποχρεώσεων και επιβολής της καθημερινότητάς μας μας δένει τα χέρια; Εμείς τα επιλέξαμε, λέει κάποιος. Ναί, είδαμε διαφήμιση στη τηλεόραση ότι εφόσον ο γείτονας έχει 4Χ4 πρέπει να βάλουμε γραμμάτια και να πάρουμε και εμείς. Και παίρνουμε τα γραμμάτια. Σαν μέρος της ελευθερίας μας. Για να οργώνουμε τα βοσκοτόπια της πατρίδας μας. Που έτσι κι αλλιώς τα οργώνουμε είτε καβάλα στο μουλάρι του παπού, είτε στο μουλάρι της  αυτοκινητοβιομηχανίας.  Το μουλάρι δεν πάει γρήγορα, ε ναί είναι κι αυτό. Ασε που είναι μπανάλ! Το σημαντικώτερο. Τα δεσμά της ελευθερίας είναι δικά μας χρυσά-επίχρυσα βραχιόλια που μας βολεύουν μιά χαρά. Οχι άλλες γκρίνιες Λένα, ξεκόλα.

Τελείωσα το «ελεύθερο» θέμα Κυρία. Σίγουρα θα σηκώσετε το φρυδάκι σας τώρα και θα μου πείτε ότι δεν το ανέπτυξα αρκετά, ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι περί «γλειψίματος, δωροδοκίας, μοιχείας», τις ζουμερές περιγραφές δεν περιέγραψα. Αίμα και σπερμα πουλάει, ξέρω. Εφθασα όμως τις 2 σελίδες, να το αφήσουμε για την άλλη φορά;

Κάτι τις

Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που ήρθαν ονομαστικές γιορτές και δεν έφτιαξα τίποτα. Ούτε ένα σού, ούτε μία τούρτα. Είναι επίσης η πρώτη φορά που λυπήθηκα αφάνταστα. Γιατί μπαίνοντας στη κουζίνα με έπιασε ζάλη και κάθισα. Ξαναδοκιμάζοντας να κάνω κάτι, να χτυπήσω μία κρέμα=ίλιγγος. Οπότε το παράτησα και γύρισα στη τρύπα μου. Μου έκοψαν τα φάρμακα μάνι-μάνι και νάτα τα αποτελέσματα, οι ζαλάδες ξανάρθαν. Αναστατώθηκαν όλοι και εγώ μαζί τους. Οπως και να έχει θέλω να σας κεράσω..με τα περσινά μεγαλεία που τα σκέφτομαι αλλά δεν κλαίω, ελπίζω να τα καταφέρω ξανά κάποια στιγμή. Γλυκό του κουταλιού για όλους.  Γλυκό απο τα χεράκια μου, κυδώνι, που το έκανα πέρσι το φθινόπωρο, ανυποψίαστη απο τις φουρτούνες που έρχουνταν. Εχει μπόλικο για όλους, μη βιάζεσθε. Καθίστε μιά στάλα να σας δώ λίγο, να τα πούμε.

glykokythoni_170wh

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ενα γιατρό..

Κάτι τρέχει με την αδελφή μου, κάτι δεν πάει καλά και ενώ το προσδιορίζω δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω. Να σας πώ τα συμπτώματα: Απίθανη γκρίνια και αυτολύπηση που καταλήγει σχεδόν πάντοτε σε δάκρυα. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον κάθε 3 μέρες ή όποτε δεν γίνεται το δικό της, για το παραμικρό ας πούμε για το αν της αγόρασα 1 κουλούρι που μου ζήτησε πρίν 4 ώρες ή όχι. Δύσπνοια, λιποθυμία, κατάρρευση. Κατάρες πολλές και μουρμούρα γιατί αυτό έτσι και όχι εκείνο. Είναι απρόσεκτη και τραυματίζεται εύκολα, μετά άμα κοπεί, αργεί να σταματήσει το αίμα. Σκουντουφλάει συνεχώς και δεν περπατάει ίσια, σαν καβούρι πάει. Παραπατάει ενώ δεν πίνει. Παίρνει φάρμακα για κατακράτηση και για καρδιά (εκανε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς πρίν 5 χρόνια). Εδώ και 6 μήνες έχει χειροτερέψει. Της φέραμε ψυχολόγο και τη πέταξε έξω «δεν είμαι τρελλή»  για ψυχίατρο δεν μιλάω.

Η ζωή στο σπίτι είναι κόλαση. Ανακατεύεται παντού και τα κάνει ρόιδο. Ο άντρας της έχει φύγει απο τη πρώτη Μαϊου, έχει πάει στο χωριό του στα Ζαγοροχώρια και θα μείνει εκεί όλο το καλοκαίρι – κάθε χρόνο φεύγει και γυρίζει το Σεπτέμβριο. Παλιά πήγαινε μαζί του, φέτος όμως όχι, να πάρει η ευχή, μας έμεινε εδώ για να με βοηθήσει, λέει, τότε που χτύπησα. Ο,τι ακουμπάει διαλύεται. Τσακώνεται με όλους και δεν αντέχω άλλο.

Χθές ξαπλώθηκε λιποθυμη κάτω. Φέραμε γιατρό, της έπεσε το ζάχαρο, η πίεση, το άγιος ο θεός.. λέει Για να πάει σε νοσοκομείο δεν θέλει. Τσακωνόμαστε καθημερινά. Της ζητάω να μου φτιάξει μακαρόνια και σερβίρει γιουβέτσι. Αν πώ κάτι καυγάς, αν δεν πώ πάλι καυγάς γιατί ..θα γκρινιάξει ο Β που δεν πρέπει να τρώει πολλά κόκκινα κρεατα. Δεν μπορώ ακόμη να μάγειρέψω, ζαλίζομαι όταν στέκομαι πολύ ώρα στη κουζίνα. Εκείνη έχει αναλάβει τη μαγειρική, έχει όμως και το ακαταλόγιστο. Μου μιλάει για ένα πρόγραμμα της τηλεόρασης και μετά μένει ακίνητη σαν να τη χτύπησε αστροπελέκι για 5 λεπτά, μετά συνέρχεται και κάνει κάτι άλλο.

Δεν ξέρουμε τι γιατρό να της φέρουμε.

Γυρίσατε εεεε;

Γυρίσαμε προχθές. Αξέχαστη είναι η Καρέζη στη ταινία «Δεσποινίς-διευθυντής» μιάς πρώτης εποχής χειραφέτησης γυναίκας που ναί μέν σπουδάσαμε αλλά φοβόμαστε λιγουλάκι μη δε βρούμε γαμπρό, μη τα πτυχία διώξουν τα αγόρια…τότε που οι άντρες κυνηγούσαν ακόμη τις γυναίκες..ενώ τώρα είναι το αντίθετο. Οι πάλαι ποτέ κυνηγοί αραχτοί μπροστά στη Θεά Τηλεόραση κατεβάζουν πίτσες-μπύρες-σουβλάκια ηδονικά παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές (πρώην τσόντες) ομάδες..οι μορφωμένες γυναίκες ψάχνουν, ψάχνουν, ψάχνουν. Κατακρήμνιση.
Μετά τη καλή αξονική είπαμε να μη το αναβάλλουμε, τώρα θα πάμε Τήνο όχι όποτε. Τριάντα/4 φύγαμε αεροπορικώς και γυρίσαμε προχθές το βραδάκι. Ο καιρός μας έπαιζε κρυφτούλι, ποτε ψύχρα, πότε αεράκι, πότε ήλιο. Νησί είναι με τις αλλαγές του και τις γκρίνιες του. Το πρωϊνό της πρωτομαγιάς το περάσαμε στο κρεββάτι της πανσιόν, ο δίσκος με τα σπιτικά καλούδια στόλισε τις κουβερτούλες μας, το παράθυρο απέναντι έβλεπε λευκά πεζούλια και βουκαμβίλιες. Λές και δεν είχα ξαπλώσει αρκετά στο σπίτι μου αλλά έπρεπε να χουχουλιάζω και στο Αιγαίο.
Πήγαμε βόλτες και με τα πόδια για φαγητό, κυρίως όμως με ένα ταξί που είχαμε «κλείσει» εκ των προτέρων. Πολύ καλός κύριος, μας φρόντισε, με το γέλιο και την ελπίδα. Φυσικά τα βραδάκια του κάναμε το τραπέζι όποτε εκείνος ήθελε, πρίν φύγουμε καλέσαμε και τη γυναίκα του. Ο ώμος μου δεν πόνεσε καθόλου και το ηθικό μου αναπτερώθηκε. Αλλαξα παραστάσεις.

Οταν γυρίσαμε τα βρήκαμε άνω-κάτω. Συνηθισμένα πράγματα. Οι νυφες μου είχαν καθαρίσει όλες τις σκάλες του ορόφου μου γιατί λέει μύριζαν. Η διαχειρίστρια (μία στρίγγλα που βάζει το σκύλο να κατουράει το υπόγειο γκαράζ, τα πρωϊνά με τη ρόμπα και τα μπικουτί γιατί βαριέται να ντυθεί-τσόκαρο) είχε αφήσει σημείωμα πάνω στη πόρτα μου ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ρητά τα σκόρδα και τα χαϊμαλιά στους κοινόχρηστους χώρους (ενώ οι κουράδες και τα ούρα του σκύλου επιτρέπονται) και όλα αυτά επειδή, είχα κρεμάσει μία πλεξίδα σκόρδο και κάτι χάντρες με ματάκια στις σκάλες. Ελεος πιά, πάω να προστατευτώ απο τα ζηλιάρικα «μάτια» τους που μας ρίξανε με τη νύφη μου στα νύχια της αρρώστειας και δεν μ’ αφήνουν.
Εκανα ένα καυγα με τη διαχειρίστρια με το που μπήκαμε, η σκορδίλα τη μάρανε, της τάχα μαζεμένα, ήταν και κάτι άλλα. Μετά τον καυγά ήπιαμε καφεδάκι και της πήγα και το δώρο της απο τη Τήνο, ένα μεγάλο βάζο κάππαρη μαζί με παχουλά φυλλαράκια. Ενθουσιάστηκε γιατί της αρέσουν τα μεζεδάκια.
Ολους τους βρήκα καλά. Με τις δουλειές τους να τους τρέχουν, λίγο τρομαγμένους απο αυτά που οικογενειακώς περάσαμε αλλά καλά. Χάρισα τη ψηφιακή μου φωτογραφική μηχανή στον εγγονό μου για τα γενέθλιά του, μια που αυτό το Πάσχα δεν μπόρεσα ούτε ένα σοκολατένιο κουνέλι να του πάρω. Ηταν σχεδόν αμεταχείριστη, βαριόμουνα να τη πάρω μαζί μου, όταν την έπαιρνα ξέχναγα να τραβήξω φωτογραφίες και την έτρωγε το ντουλάπι. Το παιδί ενθουσιάστηκε γιατί έχει κομπιούτερ, είναι 12 ετών, πάει εκδρομές, βλέπει πράγματα και έχει την ηλικία που μαθαίνει γρήγορα τα τεχνολογικά σούξουμούξου που εγώ θα έκανα καιρό να τα αποστηθίσω. Επιασε τόπο η μηχανή, επιτέλους.

Ετοιμαζόμαστε να πάμε στη λαϊκή, μόλις βγεί ο ήλιος. Πρώτα θα πάμε στη Γλυφάδα για βόλτα και καφέ, μετά θα περάσουμε απο τη τοπική λαϊκή. Πρόσχημα είναι η λαϊκή, για βόλτα πάμε. Για αλλαγή παραστάσεων.
Σας φιλώ πολύ και καλό μήνα