Ενα γιατρό..

Κάτι τρέχει με την αδελφή μου, κάτι δεν πάει καλά και ενώ το προσδιορίζω δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω. Να σας πώ τα συμπτώματα: Απίθανη γκρίνια και αυτολύπηση που καταλήγει σχεδόν πάντοτε σε δάκρυα. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον κάθε 3 μέρες ή όποτε δεν γίνεται το δικό της, για το παραμικρό ας πούμε για το αν της αγόρασα 1 κουλούρι που μου ζήτησε πρίν 4 ώρες ή όχι. Δύσπνοια, λιποθυμία, κατάρρευση. Κατάρες πολλές και μουρμούρα γιατί αυτό έτσι και όχι εκείνο. Είναι απρόσεκτη και τραυματίζεται εύκολα, μετά άμα κοπεί, αργεί να σταματήσει το αίμα. Σκουντουφλάει συνεχώς και δεν περπατάει ίσια, σαν καβούρι πάει. Παραπατάει ενώ δεν πίνει. Παίρνει φάρμακα για κατακράτηση και για καρδιά (εκανε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς πρίν 5 χρόνια). Εδώ και 6 μήνες έχει χειροτερέψει. Της φέραμε ψυχολόγο και τη πέταξε έξω «δεν είμαι τρελλή»  για ψυχίατρο δεν μιλάω.

Η ζωή στο σπίτι είναι κόλαση. Ανακατεύεται παντού και τα κάνει ρόιδο. Ο άντρας της έχει φύγει απο τη πρώτη Μαϊου, έχει πάει στο χωριό του στα Ζαγοροχώρια και θα μείνει εκεί όλο το καλοκαίρι – κάθε χρόνο φεύγει και γυρίζει το Σεπτέμβριο. Παλιά πήγαινε μαζί του, φέτος όμως όχι, να πάρει η ευχή, μας έμεινε εδώ για να με βοηθήσει, λέει, τότε που χτύπησα. Ο,τι ακουμπάει διαλύεται. Τσακώνεται με όλους και δεν αντέχω άλλο.

Χθές ξαπλώθηκε λιποθυμη κάτω. Φέραμε γιατρό, της έπεσε το ζάχαρο, η πίεση, το άγιος ο θεός.. λέει Για να πάει σε νοσοκομείο δεν θέλει. Τσακωνόμαστε καθημερινά. Της ζητάω να μου φτιάξει μακαρόνια και σερβίρει γιουβέτσι. Αν πώ κάτι καυγάς, αν δεν πώ πάλι καυγάς γιατί ..θα γκρινιάξει ο Β που δεν πρέπει να τρώει πολλά κόκκινα κρεατα. Δεν μπορώ ακόμη να μάγειρέψω, ζαλίζομαι όταν στέκομαι πολύ ώρα στη κουζίνα. Εκείνη έχει αναλάβει τη μαγειρική, έχει όμως και το ακαταλόγιστο. Μου μιλάει για ένα πρόγραμμα της τηλεόρασης και μετά μένει ακίνητη σαν να τη χτύπησε αστροπελέκι για 5 λεπτά, μετά συνέρχεται και κάνει κάτι άλλο.

Δεν ξέρουμε τι γιατρό να της φέρουμε.

Advertisements