«Ελεύθερο» θέμα

Είμαι μόνη στο σπίτι και όλοι άφαντοι. Με τρώει το χέρι μου να γράψω χωρίς θέμα. Γιατί να έχω θέμα, πρέπει να έχω θέμα; Οι πιο δύσκολες εκθέσεις ήταν το ελεύθερο θέμα, σαν τη κλειδαρότρυπα φάνταζαν οπου η δασκάλα περίμενε να της ανοιχτούμε στα δικά μας και να μάθει κάτι παραπάνω για εμάς.  Και η λέξη «ελεύθερο» τι ουτοπία! Ελευθερία δεν υπάρχει, ανεξαρτησία ναί, αλλά πλήρης ελευθερία, αδύνατο. Εχει γίνει συνώνυμο της αναρχίας όπου ο καθένας θεωρεί μαγκιά του να πιάσει τη πέτρα και να σπάσει τη μύτη του μπάτσου. Η να μουτζώνει τις κυβερνήσεις που η πλειοψηφία των συμπολιτών του διάλεξαν. Η ακόμη καλύτερα με το σπρέι του να μαυρίσει τη μούρη του Κ. Παλαμά. Πράξεις ανδρείας!

«Είμαι ελεύθερος» λέει ο κάθε φιλόσοφος. Ναί, είσαι. Είσαι γέννημα θρέμα της αστικής τάξης ή και της μεγαλο-αστικής, τρώς καλά και δεν πεινάς, έχεις και ένα επίπεδο ζωής και μετά…σου έρχονται ιδέες. Γιατί άμα πείναγες η μοναδική σου ιδέα θα ήταν να θρέψεις το κενό στη κοιλιά σου. Δεν υπήρχαν πεινάλες φιλόσοφοι, όλοι τους τα βόλευαν. Ακόμη και ο τύπος που ζούσε στο πιθάρι..όλο και κάτι μασούλαγε.  Μπορούμε όμως να πούμε ότι αν δεν έχουμε υλική ελευθερία, διαθέτουμε ελεύθερο πνεύμα. Ναί, αυτό είναι ίσως ελεύθερο. Ισως.

Εβλεπα στη τηλεόραση μία εκπομπή κάποιων συγγραφέων που παρουσίασαν τα βιβλία τους. Πώς καμάρωναν όταν τους τράβαγαν οι κάμερες, τι γύφτικα σκεπάρνια, απο τη μιά η ταπεινότητα του κειμένου και του προφίλ αν θέλετε του δημιουργού και απο την άλλη όλα να πηγαίνουν περίπατο και το κόρδωμα να κυριαρχεί, επειδή βγήκε στο γυαλί. Φαύλοι είμαστε τελικά, για μία δόξα ζούμε;

Ελεύθερο το θέμα, δίχως θέμα. Ολη μου η ζωή αμφισβητήθηκε πολλές φορές. Εχω φάει πολλά χαστούκια και απο τη δουλειά και απο την οικογένειά μου, έχω δώσει επίσης πολλά. Εχω κατηγορηθεί για γλείψιμο, δωροδοκία και μοιχεία. Τα έχω κάνει όλα. Δεν δικαιολογούμαι απλά ήθελα να επιβιώσω και να διασκεδάζω.  Η υποκρισία της εποχής μου ήταν ιδεώδης για μένα, όλοι κάναμε τις μπερμπαντιές μας κάτω απο το τραπέζι και μπροστά μέλι-γάλα. Κράτησα τη θέση στη δουλειά με νύχια και δόντια, γιατί πάντα υπήρχαν οι ευνοούμενοι του κάθε μόδιστρου, κυρίως οι γκόμενοί του, που μας κυττούσαν εμάς τις παλιές καραβάνες αφ’ υψηλού. Την είχα ανάγκη τη δουλειά κυρίως για βιοποριστικούς λόγους αλλά και για τα ταξείδια. Φυγές σε άλλα μέρη όπου άλλοι κόσμοι μπερδεύονταν με το δικό μου. Απέφευγα τα συνδικάτα παρόλλο που ψήφιζα αριστερά, γιατί φοβόμουνα μη το μάθουν τα αφεντικά και χάσω τη δουλειά μου – ναί τότε άμα μάθαιναν ότι είσαι σε κόμμα, ευκαιρία έψαχναν, σε απέλυαν επι τόπου..και μετά τη ρετσινιά, γιατί στο κόσμο της μόδας αυτά μαθαίνονται,..χάθηκες. Εσβησες. Μιλάμε τώρα για τις δεκαετίες των 1950-1960-1970. Πονηρές εποχές για τους εργαζόμενους. Τώρα πιά αμα δεν είσαι σε κόμμα..δεν προχωράς. Το ξέρω απο την κόρη μιάς φίλης μου που έγινε καθηγήτρια Πανεπιστημίου αφού μπήκε σε κάποιο κόμμα..μέχρι τότε για χρόνια γύρω-γύρω γύριζε και δεν το πετύχαινε, όλο και κάποιος «δικός τους » προωθείτο. Εδώ άραγε κολλάει η ελεύθερία που λέγαμε ; Χμμ! ΄

Το πνεύμα μας παραμένει ελεύθερο ακόμη και πίσω απο τα κάγκελα. Αμφισβητώ και αυτό. Το μόνο που θέλει το πνεύμα στη περίπτωση αυτή είναι να φύγει και εξαφανισθεί και να μη ξαναγίνει τσακωτό. Πώς να έχουμε ελεύθερο πνεύμα όταν η τραγική πραγματικότητα των εκατοντάδων απογοητεύσεων, δεσμεύσεων, υποχρεώσεων και επιβολής της καθημερινότητάς μας μας δένει τα χέρια; Εμείς τα επιλέξαμε, λέει κάποιος. Ναί, είδαμε διαφήμιση στη τηλεόραση ότι εφόσον ο γείτονας έχει 4Χ4 πρέπει να βάλουμε γραμμάτια και να πάρουμε και εμείς. Και παίρνουμε τα γραμμάτια. Σαν μέρος της ελευθερίας μας. Για να οργώνουμε τα βοσκοτόπια της πατρίδας μας. Που έτσι κι αλλιώς τα οργώνουμε είτε καβάλα στο μουλάρι του παπού, είτε στο μουλάρι της  αυτοκινητοβιομηχανίας.  Το μουλάρι δεν πάει γρήγορα, ε ναί είναι κι αυτό. Ασε που είναι μπανάλ! Το σημαντικώτερο. Τα δεσμά της ελευθερίας είναι δικά μας χρυσά-επίχρυσα βραχιόλια που μας βολεύουν μιά χαρά. Οχι άλλες γκρίνιες Λένα, ξεκόλα.

Τελείωσα το «ελεύθερο» θέμα Κυρία. Σίγουρα θα σηκώσετε το φρυδάκι σας τώρα και θα μου πείτε ότι δεν το ανέπτυξα αρκετά, ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι περί «γλειψίματος, δωροδοκίας, μοιχείας», τις ζουμερές περιγραφές δεν περιέγραψα. Αίμα και σπερμα πουλάει, ξέρω. Εφθασα όμως τις 2 σελίδες, να το αφήσουμε για την άλλη φορά;

Advertisements

6 thoughts on “«Ελεύθερο» θέμα

  1. Διαβάζοντας το όμορφο κείμενο σου, θυμήθηκα κάτι που διάβασα πριν λίγο καιρό για τα προσωπικά δεδομένα και μου άρεσε. Όποιος δεν έχει προσωπικά δεδομένα προς προστασία, δεν έχει ενδιαφέρουσα ζωή. Έτσι κι εσύ Λένα μου. Τα έχεις κάνει, λες, όλα. Έχεις λοιπόν περάσει μια ενδιαφέρουσα ζωή

  2. Που είσαι τόσες μέρες! Άσε πιάσαν κι οι ζέστες! Ερκοντίσον ανοίγεις; Δουλεύει όλη μέρα! Θα ρθει η ΔΕΗ με δάνειο θα την πληρώσω! Δεν έχω τα παιδια να με τα πληρώνουν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s