Το μπουκέτο

Κυριακή πρωϊ και δεν πήγα στην εκκλησία. Εστειλα τον Β μόνο του, προφασιζόμενη ότι δεν μπορώ, δεν κάνω. Αλλο που δεν ήθελε να απαγκιστρωθεί, σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε τον έχω απο το Μάρτιο που έπεσα. Εφυγε χαρούμενος και..ακόμη δεν γύρισε, όπως αναμενότανε. Με πήρε τηλέφωνο να μου πεί ότι μετά τη λειτουργία και τα γνωστά σε όλους πηγαδάκια, θα πήγαιναν με τον παπά και κάτι φίλους για ουζάκια..σε παρακείμενο σεπτό τσιπουράδικο..μιά χαρά! Ευκαιρία για εκείνον να χαλαρώσει, να κάνει κάτι άλλο απο το να με νταντεύει. Θα τα κοπανήσει βέβαια, αλλά δεν έχει να οδηγήσει, αν χαθεί στα 3 τετράγωνα απο το σπίτι..όλο και κάποιος θα τον φέρει. Ευκαιρία και για μένα να ξεστρατίσω..πρός το κομπιούτερ των παιδιών. Οταν έχω το Β μέσα στα πόδια μου, δεν μπορώ να κουνήσω ρούπι..ενώ σήμερα, φτού ξελεφτερία.
Τα παιδιά κοιμούνται, ξενύχτησαν χθές ήρθαν ξημερώματα. Εφτιαξα καφέ με μπόλικη ζάχαρη. Απαγορευμένος. Δεν πάνε να λένε οι γιατροί, θα τον πιώ. Θα φτιάξω και δεύτερο. Τρίτο όμως όχι. Τώρα τρώω μιά πάστα. Απο αύριο πάλι δίαιτα. Ασε με όμως σήμερα, έτσι;

Μ’ αρέσει να με υπολογίζουν. Οχι πως μου λείπει η αυτοπεποίθηση αλλά να, μία αναγνώριση, μία αναφορά πρός το πρόσωπό μου με σεβασμό, με στέλνει στα ουράνια. Οπως και το πλούσιο μπουκέτο που παρέλαβα χθές το απόγευμα. Νοικιάσθηκε τη περασμένη εβδομάδα διαμέρισμα στη πολυκατοικία μας σε ένα αντρόγυνο ηλικιωμένων. Τα παιδιά τους μένουν στη διπλανή πολυκατοικία, έκανε η νύφη τους δίδυμα πρίν 4-5 μήνες..εύλογα κατέπλευσαν τα πεθερικά να βοηθήσουν. Με μεγάλη τους χαρά έφυγαν απο το σπίτι τους στη Κυψέλη και ήρθαν σε εμάς. Κοτσωνάτοι Κωνσταντινοπολίτες. Επιτέλους και λίγος πολιτισμός στη πολυκατοκία με τις Κατίνες. Μου χτύπησαν χθές το απόγευμα το κουδούνι οι νέοι γείτονες, για επίσκεψη ήρθαν, για να γνωρίσουν τη διαχειρίστρια!!!
Αφού τους πέρασα στο σαλόνι και τους έβγαλα γλυκό του κουταλιού..μου έδωσαν το μπουκέτο. Με τριαντάφυλλα, γαρύφαλλα και φούλια. Μπουκέτο χειροποίητο απο τις δικές τους γλάστρες.. πολύτιμο μπουκέτο. Τέτοια δεν βρίσκονται συχνά..όλοι τρέχουν στα ανθοπωλεία και κλείνουν τις υποχρεώσεις τους απλά πληρώνοντας..κανείς δεν σκέφτεται να δώσει λίγο απο το δικό του κήπο στους άλλους…τι λές βρέ Λένα, πού ζείς..εδώ δεν έχουν κήπο, όλοι προφασίζονται ότι δεν χωράνε 5 γλαστρούλες στο μπαλκόνι..σηκώνω τα μάτια και βλέπω τα περισσότερα μπαλκόνια γυμνά απο πράσινο, μόνο τις σφουγγαρίστρες και τα κακοσημαδεμένα μεταλλικά ντουλάπια βάζουν στα μπαλκόνια τους για να μη πώ για τα γαριασμένα εσώρουχα που κρέμονται απο τα μπαλκόνια..γιατί άραγε δεν βάζουν τα ρόύχα σε κανονικές απλώστρες μέσα στο μπαλκόνι ; Δικαιολογίες άπειρες για να μην έχουμε τίποτα, χωρίς κόπο να θέλουμε τα πάντα. Τί κοστίζει μία γλάστρα σε μιά γωνιά; Απλά δεν θέλουμε τελεία και παύλα. Να το δεχθω. Δεν το δέχομαι, θυμώνω. Αμα τις ακούω και κλαψουρίζουν που δεν έχουν γλάστρες και πόσο θα ήθελαν να έχουν..τις μαλώνω. Και μετά με λένε παλιόγρια. Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς, μου λέει ο Β. Δεν το βάζω κάτω.
Το μπουκέτο ήταν τυλιγμένο σε λευκό γκοφρέ χαρτί με κορδέλλα δεμένη. Μ’ αρεσε πολύ αλλά είπα ότι δεν μπορώ να το δεχθώ γιατί ΔΕΝ είμαι η διαχειρίστρια, είναι η Χ, πλέον. Και ο νέος νοικάρης, ο κ. Γεράσιμος μου ειπε ότι όλη η πολυκατοικία τον Β και εμένα θεωρεί διαχειριστές, ό,τι πούμε εμείς γίνεται και τις συμβουλές μας τις ακούνε πάντα. Κατ’ όνομα είναι διαχειρίστρια η άλλη, έτσι για να αλλάζουμε..Βέβαια και σε εκείνη πήρανε ένα μπουκέτο..απο το ανθοπωλείο της γειτονιάς. Σε εμάς δώσανε εκείνο απο τις γλαστρούλες τους, απο τη καρδιά τους.
Πολύ τους συμπαθησα αυτούς τους νέους γείτονες. Γνήσιοι άνθρωποι.

Advertisements