Εντυπώσεις

Φεύγουμε απο το νησί αύριο ξημερώματα. Με το αεροπλάνο εμείς, ενώ ο συμπέθερος θα βάλει το αυτοκίνητό μας στο καράβι αργότερα, να το πάρουμε το βράδυ αύριο. Συνοπτικά λέω ότι περάσαμε καλά. Χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα αλλά με γέλια, εμπειρίες και κυρίως σκεψεις.
Οταν μιλάμε με τους κοντινούς συγγενείς, μαθαίνουμε. Αν αφεθείς, αν βάλεις κατά μέρος το τρόπο που εσύ σκέφτεσαι – τον βάλεις στο προσωρινό σου ντουλάπι – και στήσεις αυτί για το τρόπο που σκέφτεται ο συνομιλητής σου, λίγο-λίγο μπορείς να πετύχεις το ακατόρθωτο: να μπείς στα παπούτσια του, να δείς το κόσμο μέσα απο τις δικές του ίριδες. Το κάνω χρόνια αυτό, το έχω μάθει. Ομως κάθε φορά που μπαίνω «στο ίδιο μήκος κύματος» με τον άλλο είναι μία αποκάλυψη.
Διαπιστώνω με λύπη μου ότι η γενιά των παιδιών μου (45+) αλλά και η αμέσως επόμενη (30+) είναι κολλημένη με τον εαυτό τους, τι θα πάρουν, τι θα βγάλουν, όλα να γίνονται βολικά ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ και κυρίως να τους έρχονται όλα στο πιάτο χωρίς να κουνάνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Πώς κάναμε τα παιδιά μας φαταούλες και εγωϊστές ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Ο,τι είχα σαν γονιός τους το έδινα και το υστέρημά μου ακόμη. Γιατί να είναι τόσο ατομιστές; Και αφού είναι ό,τι είναι, διαλέγουν βέβαια ανθρώπους όπως εκείνοι για να τους κυβερνούν. Ο ατομιστής όμως είναι και κακομαθημένος..θα θέλει όλα να του έρχονται βολικά. Και όταν δεν του έρχονται αρπάει με τις πέτρες τα κυβερνητικά συστήματα που εκείνος ή επέλεξε ή άφησε να τον διαφεντεύουν. Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος ούτε αναλήτρια κοινωνικών συστημάτων. Βλέπω και λέω τα δικά μου. Με πικρία. Ακόμη δεν έχω καταλάβει το λάθος μου στο μεγάλωμα των παιδιών μου.
Στο νησί μπήκα στα παπούτσια άλλων ανθρώπων, δικής μου ηλικίας πάνω κάτω 10 χρόνια διαφορά πρός το νεώτερο. Οι παλιοί είμαστε λιγώτερο κακομαθημένοι, επιβιώνουμε ευκολώτερα, συμβιβαζόμαστε γρήγορα, σκύβουμε το κεφάλι και σκάβουμε πολλούς λάκκους απο κάτω και γενικά δείχνουμε χαμηλών τόνων. Βέβαια πάντα κάνουμε τα δικά μας, άσχετο αν σπάζουμε και το κεφάλι μας πότε-πότε. Επειδή είμαστε παπούδες δεν σημαίνει ότι ωριμάσαμε κιόλας.. Απίστευτη η ηλίαση του Β. Είχε αέρα και δροσιά όλες τις μέρες που κάτσαμε, είχε όμως και ηλιοφάνεια. Και το καπέλλο υποχρεωτικό. Εκείνος όμως ήξερε καλύτερα «όταν φυσάει δεν καίει ο ήλιος» το κλασσικό του απόφθεγμα. Το είπε και στο γιατρό που του έγραψε τα αντιβιοτικά. Σήκωσε τα μάτια του απο τη συνταγή ο παθολόγος, κύτταξε τον Β και μετά του προσέθεσε και μερικά Λεξοτανίλ. Τι λέγαμε, ε;

Η εγγονή μου ήταν το ερωτηματικό του καλοκαιριού. Αντί να πηγαίνει ποδήλατο με τις φιλενάδες της, είχε πέσει στην ανάγνωση ενός βιβλίου. «Μου το δάνεισε η θεία, γιαγιά και θέλω να το διαβάσω καλά να μου εντυπωθεί (είδες λέξη!!) γιατί θελει να το συζητήσουμε όταν γυρίσω απο τις διακοπές..γιατί έχει και συνέχεια». Και είναι χοντρό το βιβλίο, πολλές σελίδες για ένα μικρό κοριτσάκι της Ε’ Δημοτικού! . Δεν το παρατάει όμως, εκεί..κάθεται και διαβάζει. Και όταν πέφτει σε άγνωστη λέξη με ρωτάει ή ρωτάει την άλλη της γιαγιά που ήταν δασκάλα παλιά! Και μετά σημειώνει τη νέα λέξη σε ένα τετράδιο..!!

Γυρίζω αύριο σπίτι μου. Τα παιδιά μου θα τα βρώ εκεί, δεν θα έχουν φύγει ακόμη. Αλλά δεν ξέρω αν θα έχω κομπιούτερ, με βλέπω πάλι για Νετ καφέ. Δεν θα είναι κάτι καινούργιο. Μία πινελιά διαφορετικού. Θα κάνω εξετάσεις στο τέλος του μήνα. Αξονική, μικροβιολογικές, καρδιογράφημα κλπ. Θα γκρινιάζει ο γιατρός αμα δεί τι μπόγος έγινα.. Ούφ!
Περιμένω τα νέα της πολυκατοικίας.. όσο λείπαμε έγιναν πράγματα..τσακώθηκε ο Πέτρος με τη διαχειρίστρια (αυτό απο μόνο του είναι πρωτοσέλιδο)..
Ελπίζω να μπορεσω να σας κρατήσω ενήμερους.
Φιλιά πολλά!

Advertisements

Κατάλογος

Δεν γράφω γιατί δεν έχω χρόνο για γράψιμο. Ο Υπολογιστής είναι μονίμως κατηλειμμένος και δεν θέλω να τον πλησιάζω για να μη καρφωθώ. Εναλλάξ παίζουν/γράφουν ο άντρας μου και ο εγγονός μου, μία φορά είπα να καθίσω και εγώ και κάθισαν σαν τις Μοίρες απο πάνω μου να «μου δείξουν» το Ιντερνέτ!!! Η πώς να διαβάζω εφημερίδα on line!!! Η άγνοια έχει και τα καλά της. Τους άφησα να μου δείξουν τα καλούδια κάνοντας και χονδροειδή λάθη. Μετά βέβαια δεν ξαναπλησίασα το πληκτρολόγιο, ούτε μέσα στις μαύρες νύχτες. Σήμερα που γράφω εγινε γιατί είναι όλοι φευγάτοι. Τους έστειλα εκδρομή και με τη πρόφαση ότι θα τους μαγειρέψω κατι ιδιαίτερο (που θα το κάνω βέβαια), βρήκα τρόπο να καθίσω και να γράψω.

Λοιπόν γράφω ότι δεν υπάρχει ουδέν νεώτερον απο το ανατολικό μέτωπο. Γιατί σχετικά με την Αθήνα, είμαστε ανατολικά! Μπάνια έκανα ελάχιστα, μόνο 4 γιατί ήταν κρύα η θάλασσα και φύσσαγε. Ροκάνισα όμως μετά μανίας όλα τα θαλασσινά που μου έφερε ο συμπέθερος, καταβρόχθισα τα γλυκά που φτιάξαμε με τη συμπεθέρα και δεν άφησα τραπέζι για τραπέζι. Πάχυνα κι άλλο αλλα δεν με νοιάζει. Ακόμη και τα πρωΪνά που ξυπνάω χάραμα σχεδόν κάθομαι με το καφεδάκι μου και μερικά κουλουράκια της κανέλλας και απολαμβάνω τα χρώματα της θάλασσας μπροστά μου! Μ’ αρέσει το κύμα που πότε χαϊδεύει, πότε χαστουκίζει. Ποτέ δεν είναι σταθερό, πάντοτε με την αλλαγή στη τσέπη δροσερό ώς κρύο, να προσφέρει τη χαρά αυτού που είναι, χωρίς περιαυτολογίες. Νερό.

Επιστρέφουμε αρχές Αυγούστου. Μετά θα φυλάξουμε εμείς τα σπίτια γιατί θα φύγουν τα παιδιά μας. Θα τα αερίζουμε, θα έρχονται οι παραδουλεύτρες να τα καθαρίζουν, ευκαιρία για μία γενική καθαριότητα θα είναι σε ντουλάπες κυρίως, θα φτιάξω καίσι και συκαλάκι γλυκό, θα φάμε κολιούς ξυδάτους και το Σεπτέμβριο αν είμαι καλά …θα πάμε πάλι εκδρομή! Για ..κάπου!

Να περνατε καλά και να χαίρεσθε που είσθε εσείς.

Μαθαίνω

Παρόλλη την ηλικία μου συνεχίζω και μαθαίνω πράγματα. Κάθομαι και ακούω τι λένε οι άλλοι, είτε αυτοί ειναι 10 ετών είτε 100, όλο και κάτι νέο θα ακούσω και ίσως ακολουθήσω. Χθές ο συμπέθερος μου έδειξε πώς να μπαλώνω τα δίχτυα, ήθελα πάντα να μάθω τις παλιές τεχνικές που ποτέ δεν έτυχε ώς τώρα. Με τη παλιά μέθοδο με ένα ξυλάκι σαν την ανέμη του αργαλειού. Παλιά μου είχαν δείξει κάποιες γιαγιάδες πώς ύφαιναν στον αργαλειό, μάθαινα γρήγρα ό,τι είχε σχέση με ραπτική-ύφανση-κέντημα, το ύφασμα με τραβούσε σαν μαγνήτης. Τα νέα δίχτυα είναι πλαστικά, υπάρχουν όμως ακόμη μερικά απο νήμα. Τέτοια έχει ο συμπεθερος αλλά τα χρησιμοποιεί σπάνια, γιατί δεν πωλούνται πιά στο νησί του. Αντίστοιχα δείχνω στη συμπεθέρα πώς να βελτιώσει τη τεχνική της με τη ραπτομηχανή, σκέφτεται να κάνει φέτος το χειμώνα φασόν, είναι μία καλή απασχόληση και αποδίδει εφόσον μπορεί κανείς να ράβει.

Μαθαίνω να ζώ με τους χαλαρούς ρυθμούς της επαρχίας. Οποτε ξυπνήσω, ξύπνησα, θα φάω όταν πεινάσω. Χαλαρά και ανθρώπινα. Η ώρα 5.00 το απόγευμα μπορώ να πάω επίσκεψη ή και να δεχθώ επισκέψεις. Αυτό σημαίνει μεσημεριανό φαγητό 12.00-13.30, μετά 2ωρος ύπνος γιατί απο τις 4.30 να ντυθούμε να είμαστε έτοιμοι. Βραδυνό φαγητό μετά τη δύση του ηλίου. Το βράδυ βόλτα έξω για παγωτό, σινεμά, σεργιάνι ή και σε κανένα πανηγύρι. Για μπάνιο πάμε το μεσημέρι όταν η θάλασσα είναι ζεστή. Δε καίει τόσο ο ήλιος, το βράδυ θέλουμε κουβερτούλα.

Τώρα που έχω δικό μου κομπιούτερ, δεν κόπτομαι τόσο να καθίσω όπως γίνεται με το της Αθήνας. Πιο πολύ ο Β είναι κολλημένος επάνω του παρά εγώ. Μαθαίνω ότι το ήδη υπάρχον δεν το συνερίζομαι, πάντα φτεροκοπάω για αυτά που δεν έχω. Ανθρώπινο ε; Πέρυσι έξυνα τα νύχια μου πότε να τρέξω στο Ιντερνέτ καφέ, φέτος χαλαρά. Μαθαίνω. Μαθαίνομαι.

Τ σαββατοκύριακο θα φτιάξουμε γλυκό βύσσινο με τη συμπεθέρα, τις αδελφές της και της ξαδέλφες της. Σαν το παλιό καιρό που μαζεύονταν οι φίλες της μάνας μου και με γέλια-κουτσομπολιά-κέφι ξεκουκούτσιαζαν ένα-ένα τα φρούτα με το χέρι, τώρα μάλλον το μηχανάκι θα κάνει τη δουλειά. Μακάρι να μην έχει μηχανή να τα κάνουμε στο χέρι για χάζι. Οι παλιές μέθοδοι είχαν και τα καλά τους. Φέρναν τους ανθρώπους κοντά.
Καλά να περνάτε, να αγαπάτε ό ένας τον άλλο

Διακοπή-Διακοπές

Φύγαμε τελικά για το νησί της συμπεθέρας. Ελπίζουμε να μείνουμε..όσο το δυνατόν περισσότερο..όσο να μας διώξουν. Ισως και ένα μήνα, μακάρι να μείνουμε για ένα μήνα. Να μην έχουν απρόοπτα. Ετσι λέω ότι κάνουμε διακοπές απο τη καθημερινότητα. Κάνω μπάνια αργά το απόγευμα, όταν δεν φυσάει. Και σήμερα φυσάει πολύ. Ετσι έμεινα μέσα και μαγείρεψα μπριάμι. Φάγαμε και ο Β κοιμάται.

Στο σπίτι βρήκαμε έναν ωραίο υπολογιστή που ανήκει στα παιδιά, συνδεδεμένο με το Ιντερνετ και αρκετά γρήγορο. Οχι σαν της Αθήνας, αλλά καλό. Ηδη στρώθηκε ο Β τα βράδυα και σεργιανίζει παλιά στέκια. Καλό κάνει, ξεδίνει. Το πρωί που κοιμάται ή το μεσημέρι κάθομαι εγώ. Αρα, δεν τίθεται θέμα επίσκεψης σε Νετ καφέ όπως πέρυσι. Δεν θα υπάρχει διακοπή σε αυτό το τομέα.

Δεν έγινε η γενική συνέλευση γιατί δεν υπήρχε απαρτία. Η διαχειρίστρια δεν ήθελε να τη κάνει, απο εδώ το πήγαινε, απο εκεί το πήγαινε..ολο μα μου! Λαδωμένη η φωλιά της. Θα τα πούμε μανδάμ το Σεπτέμβριο. Οσο για τη μήνυση που είπε κάποιος Ανώνυμος ότι μπορεί να μας κάνει για τις βιντεοσκοπήσεις, να πάρει τα μούτρα της και να μας τραβήξει σε όποιο δικαστήριο.. και μετά να δούμε ποιός θα πληρώσει ποιόν αποζημίωση για τη χαμένη αλληλογραφία. Αιντε απο εδώ, τα θυμάμαι και συγχίζομαι! Που θα μου πάει όμως..το χειμώνα θα της φτιάξω εγώ τα ρούχα που κρεμάει απέξω, σαν τσαντίρι είναι η πρόσοψη της πολυκατοικίας με τα γαριασμένα σώβρακα του γιού της, το καθένα 2 μέτρα διάμετρο…και βέβαια δεν παντρεύεται ο γιός σου κυρά μου..όσα λεφτά να έχεις.. ποιός αρραβωνιάζεται βουβάλι με εσένα πεθερά.. η μονογαμία έχει και τα καλά της. Προσωρινή διακοπή τα των αθηναικών γεγονότων.

Τα βράδυα πάμε στη συμπεθέρα  για χαρτάκι, λίγη ξερή, μπιρίμπα, πασιέντζες.. Μου λέει τα δικά της, των παιδιών, της Βάσως. Ο άντρας της Βάσως ξυλοκοπήθηκε απο αγνώστους το χειμώνα..κανείς δεν κατηγόρησε το γιό της, το παιδί ήταν Αθήνα και δούλευε στο κατάστημα, εξάλλου είχε ατράνταχτο άλλοθι. Τον κάνανε λιώμα στο ξύλο, δεν ξέρω πόσα κατάγματα.  Και η γκόμενα είχε πρόβλημα, τάμαθε και ο σύζυγος και την έδειρε μετά. Ο αντρας της Βασως ζήτησε μετάθεση απο τη τράπεζα που δουλεύει για άλλο νησί.. να πάει στα τσακίδια ο άχρηστος. Λέω και εγώ τα δικά μας..ανταλλάσουμε εμπειρίες και πολλά γέλια.. Και δεν έχουμε αρχίσει να πηγαίνουμε επισκέψεις ακόμη σε λοιπούς συγγενείς..

Ο Β και ο συμπέθερος ψαρεύουν. Γόπες, κεφαλόπουλα, σαργούς, λιθρίνια, σβελτάνες, πιπίλοβες, ό,τι βρούν το πιάνουν..άμα μπορούν το πιάνουν γιατί μερικά τους ξεφεύγουν.  Παίρνουν όμως τις προφυλάξεις τους για να μην έχουμε πάλι τα περσινά αφροδίσια.. Διακοπές για όλους .

Πάω τώρα να ξαπλώσω..γιατί πυρώνει..

Θα τα λέμε συχνά.