Εντυπώσεις

Φεύγουμε απο το νησί αύριο ξημερώματα. Με το αεροπλάνο εμείς, ενώ ο συμπέθερος θα βάλει το αυτοκίνητό μας στο καράβι αργότερα, να το πάρουμε το βράδυ αύριο. Συνοπτικά λέω ότι περάσαμε καλά. Χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα αλλά με γέλια, εμπειρίες και κυρίως σκεψεις.
Οταν μιλάμε με τους κοντινούς συγγενείς, μαθαίνουμε. Αν αφεθείς, αν βάλεις κατά μέρος το τρόπο που εσύ σκέφτεσαι – τον βάλεις στο προσωρινό σου ντουλάπι – και στήσεις αυτί για το τρόπο που σκέφτεται ο συνομιλητής σου, λίγο-λίγο μπορείς να πετύχεις το ακατόρθωτο: να μπείς στα παπούτσια του, να δείς το κόσμο μέσα απο τις δικές του ίριδες. Το κάνω χρόνια αυτό, το έχω μάθει. Ομως κάθε φορά που μπαίνω «στο ίδιο μήκος κύματος» με τον άλλο είναι μία αποκάλυψη.
Διαπιστώνω με λύπη μου ότι η γενιά των παιδιών μου (45+) αλλά και η αμέσως επόμενη (30+) είναι κολλημένη με τον εαυτό τους, τι θα πάρουν, τι θα βγάλουν, όλα να γίνονται βολικά ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ και κυρίως να τους έρχονται όλα στο πιάτο χωρίς να κουνάνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Πώς κάναμε τα παιδιά μας φαταούλες και εγωϊστές ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Ο,τι είχα σαν γονιός τους το έδινα και το υστέρημά μου ακόμη. Γιατί να είναι τόσο ατομιστές; Και αφού είναι ό,τι είναι, διαλέγουν βέβαια ανθρώπους όπως εκείνοι για να τους κυβερνούν. Ο ατομιστής όμως είναι και κακομαθημένος..θα θέλει όλα να του έρχονται βολικά. Και όταν δεν του έρχονται αρπάει με τις πέτρες τα κυβερνητικά συστήματα που εκείνος ή επέλεξε ή άφησε να τον διαφεντεύουν. Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος ούτε αναλήτρια κοινωνικών συστημάτων. Βλέπω και λέω τα δικά μου. Με πικρία. Ακόμη δεν έχω καταλάβει το λάθος μου στο μεγάλωμα των παιδιών μου.
Στο νησί μπήκα στα παπούτσια άλλων ανθρώπων, δικής μου ηλικίας πάνω κάτω 10 χρόνια διαφορά πρός το νεώτερο. Οι παλιοί είμαστε λιγώτερο κακομαθημένοι, επιβιώνουμε ευκολώτερα, συμβιβαζόμαστε γρήγορα, σκύβουμε το κεφάλι και σκάβουμε πολλούς λάκκους απο κάτω και γενικά δείχνουμε χαμηλών τόνων. Βέβαια πάντα κάνουμε τα δικά μας, άσχετο αν σπάζουμε και το κεφάλι μας πότε-πότε. Επειδή είμαστε παπούδες δεν σημαίνει ότι ωριμάσαμε κιόλας.. Απίστευτη η ηλίαση του Β. Είχε αέρα και δροσιά όλες τις μέρες που κάτσαμε, είχε όμως και ηλιοφάνεια. Και το καπέλλο υποχρεωτικό. Εκείνος όμως ήξερε καλύτερα «όταν φυσάει δεν καίει ο ήλιος» το κλασσικό του απόφθεγμα. Το είπε και στο γιατρό που του έγραψε τα αντιβιοτικά. Σήκωσε τα μάτια του απο τη συνταγή ο παθολόγος, κύτταξε τον Β και μετά του προσέθεσε και μερικά Λεξοτανίλ. Τι λέγαμε, ε;

Η εγγονή μου ήταν το ερωτηματικό του καλοκαιριού. Αντί να πηγαίνει ποδήλατο με τις φιλενάδες της, είχε πέσει στην ανάγνωση ενός βιβλίου. «Μου το δάνεισε η θεία, γιαγιά και θέλω να το διαβάσω καλά να μου εντυπωθεί (είδες λέξη!!) γιατί θελει να το συζητήσουμε όταν γυρίσω απο τις διακοπές..γιατί έχει και συνέχεια». Και είναι χοντρό το βιβλίο, πολλές σελίδες για ένα μικρό κοριτσάκι της Ε’ Δημοτικού! . Δεν το παρατάει όμως, εκεί..κάθεται και διαβάζει. Και όταν πέφτει σε άγνωστη λέξη με ρωτάει ή ρωτάει την άλλη της γιαγιά που ήταν δασκάλα παλιά! Και μετά σημειώνει τη νέα λέξη σε ένα τετράδιο..!!

Γυρίζω αύριο σπίτι μου. Τα παιδιά μου θα τα βρώ εκεί, δεν θα έχουν φύγει ακόμη. Αλλά δεν ξέρω αν θα έχω κομπιούτερ, με βλέπω πάλι για Νετ καφέ. Δεν θα είναι κάτι καινούργιο. Μία πινελιά διαφορετικού. Θα κάνω εξετάσεις στο τέλος του μήνα. Αξονική, μικροβιολογικές, καρδιογράφημα κλπ. Θα γκρινιάζει ο γιατρός αμα δεί τι μπόγος έγινα.. Ούφ!
Περιμένω τα νέα της πολυκατοικίας.. όσο λείπαμε έγιναν πράγματα..τσακώθηκε ο Πέτρος με τη διαχειρίστρια (αυτό απο μόνο του είναι πρωτοσέλιδο)..
Ελπίζω να μπορεσω να σας κρατήσω ενήμερους.
Φιλιά πολλά!

Advertisements

3 thoughts on “Εντυπώσεις

  1. καλή επιστροφή!

    για το ερώτημα σου νομίζω δίνεις μόνη σου την απάντηση: «Πώς κάναμε τα παιδιά μας φαταούλες και εγωϊστές ποτέ μου δεν το κατάλαβα.» η απάντηση είναι: «Ο,τι είχα σαν γονιός τους το έδινα και το υστέρημά μου ακόμη.»

    δηλαδή έμαθαν τα παιδιά και μετά τα παιδιά τους να παίρνουν και όχι να δίνουν. ό,τι σπείρεις αυτό θερίζεις δε λένε;

    δεν το λέω για να σε κατηγορήσω αλλά οι νέες γενιές πορευόμαστε με ό,τι βρήκαμε μπροστά μας. κι αυτά δεν ήταν δυσκολίες, στερήσεις, προβλήματα για να μας δυναμώσουν το χαρακτήρα, να κάνουν τη θέληση ατσαλένια. αλλά ήταν ένα συνεχές πάρε-πάρε-παρε-πάρε κι ας μη θες. γίνεσαι μετά ατομικιστής και κακομαθημένος; προφανώς γίνεσαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s