Ψίθυροι

Εχω καιρό να γράψω. Δεν έτυχε να θέλω να γράψω, να θέλω να αποτυπώνω στην εικονική κόλλα αναφοράς τις σκέψεις μου αυτό το μήνα. Οχι ότι δεν ήθελα να τις μοιραστώ, απλά ήθελα πρώτα να τις ζήσω. Να ζήσω τις σκέψεις που συνήθως έρχονται μετά τα γεγονότα. Οι δικές μου έρχονται ταυτόχρονα. Είναι της ηλικίας μάλλον που προσπαθούμε να ξεγελάσουμε το χρόνο.
Το μυαλό σαλτάρει σε απίστευτα ύψη, πιο ψηλά απο τις βουνοκορφές. Κύκλους κάνει πάνω απο γνωστά αγαπημένα μέρη, μέρη της χαράς και της πίκρας γιατί και η τελευταία σαν ανάμνηση μένει, μέρη ανάκατα απο αναμνήσεις, μέρη που είδες ή δεν πρόλαβες να δείς αν και υποσχέθηκες να ξαναγυρίσεις και την υπόσχεση την έρριξες κατά μέρος. Σαν τότε στο σχολείο που υποσχέθηκα στον εαυτό μου κάποια στιγμή να διαβάσω την Οδύσσεια. Μου άρεσε τόσο όταν μας διάβαζε η δασκάλα αποσπάσματα, αυτός ο αγώνας για επιβίωση αλλά και η εμπειρία του ταξειδιού με μάγευε. Και πως ήρθε η ζωή και κάθισα να διαβάσω την Οδύσσεια το 2005 όντας γιαγιά, σε ένα κρεββάτι ανάσκελα μετά απο έμφραγμα. Εκρυβα το βιβλίο μέσα απο τα σκεπάσματα, μη το δούν τα παιδιά και με περιγελάσουν, ότι ξεμωράθηκα. Με βοήθησε απίστευτα ο ‘δυσσέας να ξεπεράσω τις Συμπληγάδες μου. Μετά έβαλα κι άλλο στόχο. Να διαβάσω την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Ηταν άπιαστο μέχρι τώρα, το αγόρασα απο τη Καρδίτσα και το χαίρομαι σελίδα-σελίδα όταν μπορώ. Αντίστοιχα το κρύβω απο τους άλλους.

Μετά το νησί, κάτσαμε Αθήνα για 1 εβδομάδα, ίσα να κάνουμε τη μπουγάδα μας. Μετά μπήκαμε στο εξπρές του ΟΣΕ και πήγαμε Καρδίτσα. Εχουμε φίλους εκεί που μας έκλεισαν δωμάτιο σε ένα βολικό και αρκετά φτηνό ξενοδοχείο για πρωϊνό και ύπνο. Ολο τον άλλο καιρό το περάσαμε στο σπίτι τους, μιλώντας, γελώντας, τρώγοντας. Μαγειρέψαμε οι γυναίκες ωραία μεζεδάκια, κάναμε και βύσινο γλυκό – εκεί επέκρινα το μηχανάκι για τα κουκούτσια, αν βάλεις μέσα περισσότερα απο μία χούφτα, κάποιο κουκουτσάκι όλο ξεφεύγει – και κάθε φορά πάει στο πιάτο του πιο γκρινιάρη! Οι άντρες μας γύριζαν στα καφενεία, τον κάνανε σκόνη το Β στη πρέφα, πώς και πώς φαίνεται τον περίμεναν για να τον μαδήσουν, δεν το παραδέχεται, τα βάζει με τη γκίνια του. Το βράδυ βολτούλες στα περίχωρα, πήγαμε και για παγωτό εδώ και εκεί, πήγαμε και μία εκδρομή πρός το Πήλιο. Μπάνιο όμως δεν κάναμε..ήταν κρύο.

Πρέπει να με παίρνουν τα χρόνια γιατί όλο θέλω να ξαναγυρίζω στην ασφάλεια «του χωριού» εκεί που υπάρχουν άνθρωποι μαζεμένοι. Τα μοναχικά ταξείδια και η απομόνωση ποτέ δεν ήταν η δική μου ρότα, όμως είχα μέσα μου το αίσθημα της ανεξαρτησίας. Τώρα θέλω να εξαρτώμαι, σαν τα μωράκια να με κανακεύουν και να μου γλυκο-ψιθυρίζουν προστατευτικά λόγια στο αυτί.
Θα μείνουμε στην Αθήνα ώς το τέλος Αυγούστου. Αρχές Σεπτεμβρίου θα πάω να κάνω την αξονική, να δούν οι γιατροί το κεφάλι μου – το αιμάτωμα αν υπάρχει και τα κόκκαλα αν έδεσαν. Το αν ωρίμασα ή ξεμωράθηκα δεν θα φανεί στην εξέταση, δεν έχει προχωρήσει τόσο η επιστήμη και ευτυχώς. Υπάρχει και η περηφάνεια. Η η ελπίδα ότι πρίν μου πέσουν τα δόντια θα έχω έτοιμη τη μασέλα για να ξεγελάω τον καθρέφτη. Η νιότη μέσα μας είναι, στη σκέψη μας. Η εικόνα βέβαια μπροστά μας κατακεραυνώνει την όραση, «πως έγινα έτσι;» και «που πήγαν τα λακκάκια, τα ροδαλά τα χείλη;»το ατσαλάκωτο δέρμα» και » τι είναι αυτές οι σακούλες, τα χαλαρά μπράτσα, οι ρυτίδες γύρω απο τα μάτια μου» ξέρω γελούσα πολύ ακόμη το κάνω..όμως η φθορά μου κόβει την ανάσα.
Το μυαλό μου πετάει ψηλά, ψηλά μέσα απο τον μαγικό καθρέφτη.. «Φάγε με» λέει το μανιτάρι της Αλίκης. Ισως να αλλάξεις μέγεθος, μορφή και κυρίως σώμα. Ισως να τα καταφέρω να σας γλυκο-ψιθυρίζω για ακόμη μία χρονιά.

Καλό χειμώνα.

Advertisements

6 thoughts on “Ψίθυροι

  1. Το σώμα μας, και κυρίως το πρόσωπό μας, έχει καταγράψει όλη μας τη ζωή. Κάθε σημάδι, κάθε ρυτίδα, κάθε άσπρη τρίχα (για μένα το λέω αυτό που έχω μάλλον λιγότερες από σένα), όλα είναι θύμησες από στιγμές που πέρασαν και μας άφησαν κάτι για να μην ξεχάσουμε πως τις ζήσαμε!
    Εγώ τα αγαπώ όλα αυτά τα σημάδια. Σημάδια στα γόνατα από απανωτά και επαναλαμβανόμενα πεσίματα, ρυτίδες στο μέτωπο από περιόδους με ζόρια και σκέψεις πολλές, ρυτίδες στο στόμα από χαμόγελα και γέλια ασταμάτητα. Όλα, καλά και κακά είναι πάνω μας! Και δεν το θέλω το μανιτάρι της Αλίκης, άλλωστε κι αυτή όταν το έφαγε, το σώμα της δεν της έκανε…την δυσκόλεψε!
    Δεν ιδίωμα των «γηρατιών» να θες να γυρίζεις στην ασφάλεια «του χωριού», στην ασφάλεια «των γνωστών». Το θέλουμε…στην αρχή «γυρίζουμε τον κόσμο» και βλέπουμε τα καινούρια, αλλά αποζητάμε να κλείνουμε τα ταξίδια μας «γυρίζοντας στον γνωστό μας κόσμο»! Δες και τον μέγα ταξιδευτή, τον Οδυσσέα! Για την Ιθάκη κίνησε να πάει…τον κόσμο γύρισε και ο νους του εκεί…στην Ιθάκη του!
    Καλωσήρθες Λένα, τώρα που εγώ ετοιμάζομαι για το φευγιό!
    υ.γ. Σεντονάκι διπλόφαρδο έφτιαξα…αλλά με ενέπνευσες!

  2. Καλημέρα γλυκό μπαλονάκι των παιδικών χρόνων, τότε που η απόκτηση ενός σήμαινε κάποιο σπουδαίο γεγονός. Ηταν αξιοζήλευτο δώρο γενεθλίων ένα χρωματιστό μπαλόνι. Και το σεντονάκι σου όμορφο, απλό άσπρο με γαζωμένο κοκκινο φυτιλάκι και αχνά ρόδινα μπαλονάκια στη μπορντούρα… Αλλες εποχές που μόνη μου γάζωνα τα σεντόνια των παιδιών.

    Δεν αντιλέγω ότι οι ρυτίδες είναι τα μονοπάτια της ζωής που διανύσαμε και ..μας κυρίευσαν σαν γεγονότα. Το σωστό είναι να μη θέλουμε το μανιτάρι της Αλίκης..να μάθουμε ν’ αγαπάμε αυτό που έχουμε, το σώμα μας δηλαδή με τις όποιες αλλαγές. Ομως το όνειρο ελκύει. Μπορεί το νέο σώμα να δυσκολέψει την Αλίκη, μπορεί να μη τη δυσκολέψει, η κάθε αλλαγή δυσκολία δεν είναι;

  3. Καλημέρα Λένα μου καλή. Εσύ γύρισες, εγώ ετοιμάζομαι να φύγω. Κάθε χρόνο έτσι. Όταν οι άλλοι γυρνάνε, εγώ ετοιμάζομαι να φύγω. Και χαίρομαι την μισοάδεια Αθήνα, όταν λείπουν πολλοί και έχω τη γλυκιά προσμονή του ταξιδιού μέχρι τέλος του καλοκαιριού.
    Καλό Φθινόπωρο σου εύχομαι που λέει και η An Lu.

  4. Θεία Λένα όλη η ζωή μας είναι ένα ωραίο ταξίδι.Αλλά δυστυχώς μέσα από τις καθημερινές επιλογές μας και τα θέλω μας -και πολλά άλλα διαφορετικά για τον καθένα μας- δε μένει χρόνος να σκεφτούμε τη διαδρομή που κάναμε.
    Είμαι όμως σίγουρος πως το ταξίδι μας δε σταματά εδώ!

  5. Μεγάλο θέμα άνοιξες θεία… Ηλικίες ε; Εγώ είμαι μπερδεμένος εδώ, αλλά το αποδίδω στην …ηλικία! Καμιά φορά μιλάω για τον Κο Alois (Alzheimer) που μου μοιάζει να με έχει επισκεφτεί, αλλά δεν το πιστέυω κι εγώ ο ίδιος. Αυτή τη στιγμή ακούω για τη μεγάλη φωτιά στο Γραμματικό και η αισιοδοξία μου δεν βαράει κόκκινο σε τέτοιες περιπτώσεις. Κι όταν σκέφτομαι τις μεγάλες καταστροφές του πλανήτη, με τις φωτιές, τα οικολογικά, τον μελλούμενο εξισλαμισμό της Ευρώπης και της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, (Ναι, θεωρώ καταστροφική μια τέτοια εξέλιξη) παρηγοριέμαι με το ότι τα πολύ χειρότερα δεν θα τα ζήσω! ‘Ισως είναι κι αυτός ένας τρόπος άμυνας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s