Γιατί ζώ;

Είμαι πολύ στενοχωρεμένη. Πέθανε ο άντρας μιάς γνωστής μου, στα 60 του χρόνια, πατέρας 3 παιδιών. Πέθανε γρήγορα-γρήγορα, τον Ιούλιο του σηκώθηκε πυρετός, είπανε μήπως έχει τη νεα γρίππη, πήγε νοσοκομείο και εκεί του βρήκανε καρκίνο. Παντού. Σε ζωτικά όργανα, νεφρά, λεμφαδένες, συκώτι, στομάχι, πάγκρεας. ‘Κανόνισε τις υποθέσεις σου, γρήγορα» του είπαν. Κανείς δεν μίλησε για θεραπεία. Εντάξει κάπνιζε 1 πακέτο την εβδομάδα. Εκανε υγιεινή διατροφή, τζόγκινγκ, δεν έτρωγε ζάχαρες και κόκκινα κρέατα, ήταν χαρούμενος και πάντα ελπιδοφόρος. Αύριο είναι η κηδεία θα πάμε μαζί με τον Πέτρο γιατί είχανε κουμπαριά.
Πρίν λίγο καιρό πάλι, καποιος νέος άνθρωπος πέθανε, μιά συμβολαιογράφος γνωστή μου, 40 ετών κοπέλλα. Και εκείνη πρόσεχε τον εαυτό της, τσέκ-απ κάθε τόσο, γυμναστική, χορτοφαγία, καθαρό αέρα γιατί έμενε μακριά απο την πόλη, χόρευε στον ελεύθερο χρόνο της.. άφησε πίσω της ένα ανήλικο. Και ποσοι άλλοι.
Και εγώ πάω στα 83 και συνεχίζω..ούτε υγιεινές διατροφές, ούτε δίαιτες, αντίθετα έχω γίνει σαν ντουλάπα, τρώω, πίνω και λίγο και το τσιγαράκι..όλο και κάτι. Και λέω πώς αυτοί οι άμοιροι που μια ζωή προσέχουνε, γυμνάζονται και μπάμ και κάτω ενώ άλλοι που δεν δίνουμε δεκάρα για εξετάσεις-πριν-πάθουμε, φτάνουμε να ασπρίζουμε και να γερνάμε;
Δεν είναι υπαρξιακή η απορία μου «γιατί να ζώ», είναι πρακτική. Γιατί μας έχουν κάνει το κεφάλι καζάνι με τις δίαιτες για μακροζωϊα, και τελικά εκείνοι είναι που ζούν λιγώτερο.

Πώς θα πάω αυριο στη κηδεία..με τι κότσια. Ηξερα τη μάνα των κοριτσιών, η οποία πέθανε κοντά 100 ετών..απο γηρατειά. Και τώρα ο άντρας της κόρης της..θέε μου, τι να πώ στη κοπέλλα αυτή, θα χρειαστώ κουράγιο. Πολύ. Μόνο την αγκαλιά μου έχω.

Advertisements