Η επέτειος του Ρίμινι

Εδώ και 4 μέρες περίπου, γυρίσαμε απο 10ήμερο ταξείδι στην Ιταλία. Εχουμε πάει πολλές φορές Ιταλία παλιά, όμως ήταν η πρώτη μου εκδρομή στο εξωτερικό μετά το Μάρτιο που έπεσα. Περπατούσα προσεκτικά και με κράταγε συνέχεια ο Β απο το μπράτσο, τα μάτια μου όμως πλημμύριζαν απο χαρά όταν ξανα-αντάμωνα τις γνωστές ομορφιές στα κτίρια, στα συντριβάνια, στα μνημεία και τις περιποιημένες πλατείες, στα καφέ που τέτοιο καπουτσίνο μόνο η Ιταλία έχει (ακριβό αλλά αξίζει), στις γκράπες που ήπιαμε και στις γεύσεις που δοκιμάσαμε.. Το ταξείδι όμως είχε και κάτι άλλο..μία εκδήλωση στο Holiday Inn για την επέτειο της μάχης του Ρίμινι που έγινε στις 21/9/1944 όπου συμμετειχε η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία εναντίον των Γερμανών. Για να μάθετε για τη συγκεκριμμένη ταξιαρχία και τα τότε γεγονότα πατήστε εδώ .

Τόσο εμείς όσο και οι φίλοι μας βέβαια δεν είμασταν μάχιμοι στο Πόλεμο, ήταν όμως οι γονείς μας. Το γεγονός ότι ο Β ακολούθησε στρατιωτικό επάγγελμα μας έφερε κοντά σε τέτοιες επετείους. Η εκδήλωση ήταν υπέροχη. ΄Συγκεντρωθήκαμε στο συμμαχικό κοιμητήριο της πόλης του Ρίμινι όπου κατατέθηκαν στεφάνια υπέρ των πεσόντων και βγάλαν και λόγους, μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο όπου, ήταν πολύ συγκινητικό, είδαμε το γνωστό δημοσιογράφο της εποχής μας Ζάχο Χατζηφωτίου, να συμμετέχει γιατί είχε πολεμήσει στη μάχη εκείνη και οι αναμνήσεις του εξαιρετικές. Μιά χαρά στεκότανε για τα χρονάκια του, με τα παράσημά του και το ύφος του ως ομιλητή. Η παλιά καλή Αθήνα!
Μετά ακολούθησε δεξίωση και ευτυχώς που είχα πάρει ένα ωραίο φόρεμα μαζί μου..ήταν πάρα πολύς κόσμος απο όλους τους Συμμάχους, είχαν έρθει και απο την Αυστραλία για να συμμετέχουν. Περάσαμε θαυμάσια, αξέχαστα.

Μετά το Ρίμινι, μπήκαμε πάλι στο εκδρομικό μας πούλμαν και πήγαμε Φλωρεντία όπου τη γυρίσαμε όλη..καθίσαμε και 4 μέρες.. Εκεί χαλάρωσα τελείως, πήγαμε πολλές βόλτες με αυτοκίνητο κάποιων φίλων μας, όχι τόσο στα μνημεία, αυτά τα έχουμε εξάλλου ήδη δεί, όσο στην ευρύτερη περιοχή με τις εξοχές, τα όμορφα σπίτια, την περιποιημένη ύπαιθρο. Εσβησα τις παλιές εμπειρίες του πόνου και του τρόμου που πέρασα όταν χτύπησα στο κεφάλι και έκανα επαναφόρτωση σε νέα χρώματα, νέο φόντο για τη Λένα.
Επιστρέψαμε τη Παρασκευή αλλά είμασταν πολύ κουρασμένοι που το σαββατοκύριακο κοιμώμασταν-ξηπνούσαμε-τρώγαμε λίγο και ξανα χουζουρεύαμε..χθες κάπως βγήκαμε για ψώνια και λίγη βόλτα οδικώς (μη χάσω τη γραμμή) και απο σήμερα όλα καλά..
Καλό φθινόπωρο με υγεία.

Advertisements

Ρήματα

Αρχισε η νέα σχολική χρονιά και καιρός είναι να θυμηθώ και εγώ η γιαγιά πώς κλίνετε το ρήμα

ΟΔΗΓΩ. Πήραμε το νέο αμάξι εδώ και 3 εβδομάδες και ειμαι στο τιμόνι σχεδόν καθημερινά. Αργά βέβαια το πάω, αλλά το καταφέρνω.

ΟΔΗΓΕΙΣ. Για την ώρα αγαπημένε μου σύζυγε «δεν το οδηγείς», το φοβάσαι. Μη το ξύσεις (κάτι θα ξέρεις εσύ) , μη το πατήσεις πολύ, μη το λερώσεις, μη εκείνο, μη ετούτο

ΟΔΗΓΕΙ. Ακόμη και η Μ το οδηγεί, τσάκα-τσάκα το άρπαξε μιά μέρα που είχε πάει το δικό της στο συνεργείο και το πήγε μία βολτούλα..

ΟΔΗΓΟΥΜΕ, το νέο μας αμάξι σε γνωστά μονοπάτια, που ξέρουμε καλά. Γεροί νάμαστε να το χαιρόμαστε

ΟΔΗΓΕΙΤΕ, όλοι σας με προσοχή..ιδιαίτερα στους άλλους και στα οδικά δίκτυα που στην Ελλάδα είναι αρες μάρες κουκουνάρες

ΟΔΗΓΟΥΝ.. αντε μπάρμπα Β, δεν βαρέθηκες να σε οδηγούν στο ίδιο σου το αμάξι, σαν τη κότα συνοδηγός κάθεσαι και ιδρωκοπάς.

Κι αν το ξύσεις δεν πειράζει, καλά νάσαι να του πάρεις τον αέρα..

Επιδείξεις

Ανάστατη ήρθε η νύφη μου χθές το βράδυ, καταφοβισμένη κιολας.. γιατί λέει μέσα στο κήπο της πολυκατοικίας εμφανίσθηκε μπροστά της ένας άντρας με μακρύ αδιάβροχο (χθές που έβραζε ο τζίτζικας)  και ύφος βλαμμένο.. ώσπου να βρεί τα κλειδιά της ν’ ανοίξει τη πόρτα η Α και να μπεί μέσα, είχε ανοίξει τα φύλλα απο το αδιάβροχό του και της είχε δείξει το ..όργανό του σε πλήρη προσοχή και εξοπλισμό.. Αρχισε η δικιά μας να τσιρίζει, βοήθεια και βοήθεια.. και αυτός εκεί.. με το πουλί στο χέρι…σαλιάριζε..

Την ακούσαμε όλοι, παράθυρα άνοιξαν, έτρεξε κάτω ο Β, μαζί με τον άντρας της το Μάρκο να τη βοηθήσουν.. Αλλά με το που τους είδε ο επιδειξίας απο το τζάμι το έβαλε στα πόδια.. Η Α ράκος έκλαιγε και έτρεμε ολόκληρη.. εντάξει δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει και ευτυχώς που έτυχε σε εκείνη και όχι στην εγγονούλα μου.. όμως δεν την έφαγε ο επιδειξίας..θα μπορούσε κάτι να πεί..κάτι να κάνει απο το να τσιρίζει..

..όπως τότε που είχε τύχει με την αδελφή μου ένας παρόμοιος στη πυλωτή ένα απόγευμα..που για κακή του τύχη η Φοφώ βάσταγε μία τσάντα με μήλα και άρχισε να του τα πετάει..στοχεύοντας βέβαια τα «γυμνά» σημεία του..δεν ξέρω πόσες φορές τον πέτυχε, έίχε γίνει φοβερός σαματάς θυμάμαι, τρέξαμε μάλλον να σώσουμε τον ανώμαλο απο τη λύσσα της αδεφής μου..και τα μήλα βεβαια..  όσα ήταν ακόμη σε καλή κατάσταση..

η Α όμως κοτζάμ γυναίκα, τέτοια τσιρίδα και τρόμο, δεν το κατάλαβα. Ακακος ήταν ο ανώμαλος, απλά τ’αδειχνε.. όμως δεν έχουμε όλοι την ίδια ετοιμότητα αντίδρασης. Βρήκα αυτό το βίντεο.. για να γελάσουμε λίγο.

http://www.youtube.com/watch?v=VmYT_OY1HSM&feature=related