Πάρνηθα

Ο καιρός το πρωί που σηκωθηκα προμηνούσε κάτι ανάμεσα να μας παγώσει ή να μας κάνει μούσκεμα ή και τα δύο.. Αντί λοιπόν να κάτσουμε σπίτι μας, να εξαερώσουμε τα σώματα του καλοριφέρ, να χουχουλιάσουμε με ζεστά κάστανα και κανένα τσιπουράκι, κοψιδάκι, γλυκάκι..πηραμε τα βουνά. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο του Πέτρου και ανεβήκαμε στη Πάρνηθα..μέχρι το κτίριο της Αεροπορίας και τους πυλώνες φθάσαμε.
Μου αρέσουν αυτές οι εκδρομές της αυτοκινητάδας, που δεν βγαίνεις πολύ έξω λόγω ψύχους ή κακοκαιρίας κυρίως αλλά που μέσα υπάρχει ζωή. Κάθισε μπαμπάς και γιός μπροστά, ο γιός βεβαίως οδηγούσε, σαν τα παλιά φιλαράκια μιλάγανε, έπεφτε που και που καμμιά κατσάδα «αμάν βρε μπαμπά βγάλε το έρημο το καβουράκι που φοράς, στο αυτοκίνητο είμαστε» λέει ο Πέτρος και απαντάει ο Β «συνήθεια γιέ μου απο το στρατό»..και τσούπ! Ετοιμη την έχει τη χ ιστορία να μας διηγηθεί.. τότε που έχασε το καβουράκι (μπερές) ή κάτι άλλο. Η για το καινούργιο ζωνάρι που του πήρε ο νονός του! Που ακόμη το έχει. Και κάθονται μπροστά τ’ αγόρια και κυλιούνται στις θύμησες! Ενώ πίσω κάθομαι με τη νύφη μου. Μιλάμε συνέχεια ή τουλάχιστον μιλάμε όταν δεν βγάζει φωτογραφίες με μία πελώρια φωτογραφική μηχανή που έχει..μιλάμε ενώ ξεβιδώνει και βιδώνει φακούς..σαν επαγγελματίας τσάκ..τσάκ βγάζει πολλές φωτογραφίες του ιδίου θέματος..Μιλάω, λέω, εκμυστηρεύομαι. Δεν τα λέω και όλα γιατί καμμιά φορά με αγριοκυττάει, σαν να είπα κάτι μη πρέπον, δεν θέλει να ξέρει τα προσωπικά μας με το Β, είναι ψηλό το ράφι που μας έχει βάλει, οι ιστορίες μου της το χαλάνε.. ξεψαχνίζω τα θέματα και λέω τα μισά. Ξανανοιωνω με τις βόλτες αυτές.
Δεν είδα τα καμμένα δένδρα, ούτε άκουσα τους θρήνους της ρημαγμένης γής που αδιάντροπα παραδόθηκε στις φλόγες. Ακουγα τη φωνή μας να σπάει τη σιγαλιά, γελάσαμε. Και όταν φθάσαμε στο ξενοδοχείο Regency δίπλα στο καζίνο, είδαμε το χάλι του. Για τις κουκουβάγιες ήταν όχι να πάνε άνθρωποι να μείνουν. που άλλες εποχες που ανεβαίναμε χαρούμενες παρέες με το Τελεφερίκ διπλωμένες σε χοντρά παλτά..να μείνουμε ένα βράδυ εκεί, ν’ αλλάξουμε απο χιονάνθρωποι που είμασταν σε ωραίες τουαλέτες και σμόκιν για να παίξουμε κάτι λίγα..στο Black Jack ή στους κουλοχέρηδες για το καλό..μετά ωραίο φαγητό και έρωτα..όσο μπορούσε ο καθένας μας. Είμασταν νέοι τότε και η Πάρνηθα αγαπημένη. Γλυκές φυγές.
Δεν μιλάω πολύ, πάρα πολύ μιλάω και διηγούμε με λεπτομέρειες. Ακούνε τα παιδιά με προσοχή. Τους αρέσουν τα λεγόμενά μας.
Τους αρέσουμε κι εμείς.
Μεγάλο πράγμα αυτό.

Advertisements

6 thoughts on “Πάρνηθα

  1. Αχ θεία, αυτά είναι που σου μένουν μετά. Κι εγώ γελάω καμιά φορά μόνη μου όταν θυμάμαι οικογενειακές συζητήσεις και σκηνικά, σαν βγαλμένα από ελληνική ταινία. Αυτά μας συντροφεύουν.

  2. ωραία είναι να κατεβαίνεις και λίγο στις βόλτες. εγώ τις βαριέμαι πάρα πολύ αυτές που είναι ουσιαστικά αυτοκινητάδες 🙂
    φυσικά αν σου αρέσουν αυτές οι βόλτες πάω πάσο.. ε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s