Τα νέα μου

Καλημέρα σας. Εχω τόσες πολλές δουλειές που ξέχασα να γράφω. Είτε στο μηχάνημα, είτε στο χαρτί. Κατ’ αρχήν πονάω λίγο και έχω ιλίγγους απο το συρίγγιο που αφαίρεσαν οι γιατροί πρίν 20 μέρες απο τη μύτη μου. Πήγα στο νοσοκομείο τρα λα λα, θεωρώντας ότι δεν είναι τίποτα, κατά τα λεγόμενά τους. Ομως μου κάνανε νάρκωση, η ρίζα του σπιριού απεδείχθη πολύ βαθιά, μου μπάλωσαν μετά τη τρύπα που άνοιξαν με ένα κομμάτι δέρμα που πήραν απ’ αλλού και κατέληξα να είμαι πρησμένη και πονεμένη. Το βράδυ με κράτησαν μέσα στο νοσοκομείο και την επομένη πήγα σπίτι μου. Τώρα δεν πονάω πιά και έχει θρέψει σχετικά, έχουν κάνει αρκετές αλλαγές, δεν χρειάζεται πιά να κάνω άλλες. Και όλα αυτά έγιναν γιατί υπήρχε απο χρόνια ένα σπυράκι εκεί και με την ηλικία και τη χρήση των γυαλιών, πιεζόταν και δεν έκλεινε..είπαν..οι γιατροί. Δεν τα πιστεύω αυτά, πώς στα καλά καθούμενα αποκτάς τα 100 προβλήματα, η ηλικία όμως εξηγεί πολλά.

Εχω αρκετά νέα, το καθένα θα μπορούσε να αναλυθεί σε δικό του άρθρο. Ισως να το κάνω. Κατ’ αρχήν βάφτισε η Α το νέο μωρό της Βίκης, το οποίο γεννήθηκε πέρυσι. Υποτίθεται ότι είναι του πρώην άνδρα της που όλο και μπαινοβγαίνει στο σπίτι της. Εν τούτοις η δικιά μας το βάφτισε, «ό μη γένοιτο μητέρα και είναι του Μάρκου, ας έχουμε επαφή» μου είπε. Είπα να της πώ τίποτα, τίποτα χονδρό αλλά τελικά δεν μίλησα. Στη δεκαετία των 70 τα κοινοβια ήταν μόδα, ένα τσούρμο παιδιά συνόδευαν τις μητέρες τους και τους παραλίγο πατεράδες τους..τα βλέπαμε και στο σινεμά. Αλλο όμως το σινεμά και άλλη η πραγματικότητα μέσα στο σπίτι σου. Με ενοχλεί που αβίαστα σπέρνει μωρά ο γιός μου..χωρίς καμμία αίσθηση ευθύνης..και συνεχίζει..και η νύφη μου αντί να του βάλει το δύο πόδια σε ένα παπούτσι..απο κοντά με τα κερατώματα..»τι έγινε βρε μητέρα, αν ξενοκυττάει; Και εγώ ξενοκυττάω!» Μόνο που αυτο το τελευταίο ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ στη πεθερά σου, κόρη μου! Δεν καταλαβαίνει..τι να εξηγώ!! Σηκώνομαι και φέυγω.

Η κόρη της συμπεθέρας, η Βάσω, που παρουσίασε πέρυσι προβλήματα με τον σύζυγό της και τα ψυχολογικά της έγινε καλά. Οχι μόνο τα έφτιαξε με κάποιον άλλο, έκανε αίτηση για διαζύγιο, και βρήκε και δουλειά, πάλι σε κάποιο νοσοκομείο κοντά στο σπίτι μας. Για να μη τρέχει να νοικιάζει σπίτι στη φάση αυτή, της προσφέραμε μία συγκατοίκηση με εμάς. Ετσι κι αλλιώς το σπίτι μας είναι πολύ μεγάλο, οι κρεββατοκάμαρες των παιδιών μου άδειες κάθονται εδώ και χρόνια. Της δώσαμε λοιπόν αυτα τα δύο συνεχόμενα δωμάτια που έχουν και δικό τους μπάνιο να μείνει όσο θέλει. Ηδη μετέφερε τα πράγματά της ευγνομωνόντας μας. Η ψυχολόγος είναι σύμφωνη μαζί μας. Το κορίτσι θα έχει κάπου να βολευτεί προσωρινά ώσπου να αποφασίσει αργότερα για τη ζωή της, να μην είναι μόνη και τη πιάνει μελαγχολία, να έχει κοντά της ανθρώπους που είναι με το μέρος της αλλά διακριτικά, να είναι κοντά στη δουλειά της και στο γιό της αλλά και ανεξάρτητη, έχοντας μία βάση για εξόρμηση. Δεχθήκαμε δριμύτατα πυρά απο τον Πέτρο πυ διαφωνεί με αυτή τη συγκατοίκηση. Θεωρεί ότι μπλέξαμε βάζοντας ξένο ποδάρι μέσα, όσο και συγγενής να είναι..δεν είναι και κόρη μου. Τον καταλαβαίνω το γιό μου, δεν θέλει η Βάσω να ακούει τους πιθανούς μας καυγάδες σαν αντρόγυνο και όλες τις κασκαρίκες της αδελφής της με τον Μάρκο μου, για να μη κάνει κουτσομπολιά.. Εχει ένα δίκιο, όμως η Βάσω ήδη μετέφερε τα πράγματά της και μία εβδομάδα είναι εδώ!. Ο Β είναι ενθουσιασμένος – βρήκε κάτι να ασχοληθεί. Και εγώ έχω ένα έναυσμα να μαγειρεύω περισσότερο, να μιλάω περισσότερο..και να ζώ.

Θα δείξει.

Ενα άλλο θέμα είναι εκείνο της συγκατοίκησης

Advertisements

4 thoughts on “Τα νέα μου

  1. δύσκολη η συγκατοίκηση Λένα μου, δύσκολη.
    εσείς καλά κάνατε, αλλά προετοιμασμένοι να ειστε, ε;

    όπως όλα εξαλλου: εχουν τα καλά, έχουν και τα στραβα τους.

  2. Ως αθεράπευτα αισιόδοξη, είμαι σίγουρη ότι η συγκατοίκηση θα κάνει καλό σε όλους σας. Χώρια που σας δίνει την ευκαιρία να μειώσετε τους τυχόν καυγάδες…

  3. Λένα μου,
    είχα μια φίλη, η οποία με περνούσε 45 χρόνια. Όταν τη γνώρισα ήμουν 20 χρονών (φοιτήτρια ακόμα) και η «γιαγιά Νίτσα» ήταν 65 χρονών. Λοιπόν ζήσαμε αγαπημένες 30 ολόκληρα χρόνια. Ενίοτε κοιμόταν και στο σπίτι μου κι εγώ στο δικό της. Ούτε μάνα μου να ήταν. Σου εύχομαι να περάσεις με τη Βάσω, όπως πέρασα εγώ με τη γιαγιά Νίτσα. Είχαμε τόση οικειότητα, που καμιά φορά δεν δίσταζα να μαλλώνω με τον άντρα μου μπροστά της!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s