Ευχές και άλλα

Δεν μπόρεσα να ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα και χρόνια πολλά γιατί..κόλλησε η σελίδα μου εδώ με κάποια πράγματα που κιατέβασα και δεν μπορούσα να τη ξεκολλήσω..με αποτέλεσμα να αποτανθώ για βοήθεια..βοήθεια που ήρθε καθυστερημένη, λόγω του φόρτου των ημερών. Ας πρόσεχα. Που ήθελα και πειραματισμούς ηλεκτρονικούς στην ηλικία μου. Νάτα μας! Τέλος καλό, όλα διορθώθηκαν έχασα όμως το Χριστουγεννιάτικο στυλάκι..μου έβαλε καλοκαιρινές ομπρελλίτσες..

Ζουμερές οι φετεινές γιορτές κι ας μη τελείωσαν ακόμη. Εφυγε η Βασούλα για το νησάκι της, να δεί τους γονείς της και άδειασε το σπίτι. Τη συνηθίσαμε αυτούς τους 2 και κάτι μήνες που είναι μαζί μας..σαν φτεράκι να φεύγει το πρωϊ, αφού πάρει το πρωϊνό της (της αφήνω στρωμένο το σερβίτσιο της αποβραδύς) και το απόγευμα που γυρνάει, μας φέρνει πράγματα..φαγώσιμα..τούτο απο τη μία λαϊκή, κάτι απο έναν ψαρά..καμμιά φορά και τίποτα, μόνο ένα μπουκετάκι εποχιακά λουλουδάκια..»μη σκορπάς τα λεφτουδάκια σου για μάς» της λέω, «φύλαξέ τα για σένα», δεν με ακούει..χαίρεται, προσφέροντας. Καλόκαρδη και γενναιόδωρη ψυχούλα. Τρώμε μαζί της και μιλάμε για 1001 θέματα, και για τη δουλειά της. Δέσαμε σαν να ήτανε και εκείνη ένα απο τα παιδιά μας..καμμία σχέση με τη ξιπασιά της αδελφής της..δεν μοιάζουν καθόλου. Εφυγε λοιπόν για τις γιορτές και άδειασε η κάμαρή της..άδειασε και το σπίτι μας. Να περάσει καλά και να γυρίσει..

Δεν μαλώσαμε πολύ στα 3 τραπεζώματα που έγιναν ως τώρα, περίεργο! Πολύ περίεργο! Ανήμερα τα Χριστούγεννα φάγαμε στου γιού μου του Πέτρου, εκεί ποτέ δεν μαλώνουμε..είναι η προσωπικότητα τέτοια της νύφης μου και του γιού μου που κανείς δεν κοτάει να πεί κάτι..μόνο η ανόητη η Ά άρχισε κάτι να λέει για καρκίνους και κολονοσκοπήσεις..αλλά της τόκοψε η Μ «απαγορεύονται θλιβερές κουβέντες με το φαγητό. Μόνο ευχάριστα θέματα» και το βούλωσε.. Με τίποτα δεν μαθαίνει.. Μετά το φαγί βέβαια τσακώθηκε με τον αδελφό μου για τον Εμφύλιο!! Τι βλακείες έλεγαν δεν λέγεται. Ολοι έχουν άποψη, ιδιαίτερα εκείνοι που δεν πολέμησαν. Εξω απο το χορό, πολλά τραγουδια λέμε. Ο Β που πολέμησε τότε δεν εξέφερε γνώμη..σιγά μη κάτσει να σκάζει..με τις ανοησίες που άκουγε..βοηθούσε τη νύφη μου στη κουζίνα και στο σερβίρισμα. Τη χοντράδα βέβαια η κα Π τη πέταξε..μου είπε σε μία στιγμή «καλύτερα να πεθάνει πρώτος ο άντρας σου Λένα μου, γιατί αν φύγεις εσύ..γρήγορα θα σε αντικαταστήσει με καμμιά Ρωσίδα/Ουκρανή/Μολδαβή όπως και ο αδελφός του..είναι το γονίδιο» την αγριοκύτταξα, ειπα να της φέρω τη τούρτα στα μούτρα..αλλά μετά άσε είπα μη λερωσω τον καναπέ των παιδιών, αυτά δεν φταίνε σε τίποτα.. Το σημειώνω στο καρνέ των καρφιών..θα επανέλθω επ’ αυτού!

Τώρα έχω μπροστά μου 3 ακόμη τραπέζια, το δικό μου τη παραμονή, της κας Π ανήμερα πρωτοχρονιά και της Φοφώς τα θεοφάνεια..Ακονίζουμε τις σπάθες μας.

Να ευχηθώ καλές γιορτές..καλή χρονιά με υγεία

Για γέλια ή..

Σήμερα σηκωθήκαμε νωρίς το πρωϊ για να πάμε για ψώνια. Λόγω των πολλών ονομαστικών εορτών όλο και κάτι μας χρειάζεται. Ετσι ζητήσαμε απο τη Μ να μας πάει με το αυτοκίνητο μέχρι τη Γλυφάδα, σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο με άνετο πάρκινγκ, να τα πάρουμε μεμιάς ολα να τελειώνουμε. Ως εδώ καλά; Καλά! Ηρθε όμως και η θεία της μαζί, η περίφημη κα Π.
«Αμάν», ψιθύρισα στον Β, «ξυνό θα μας το βγάλει» «Ελα τώρα, είσαι προκαταλλειμένη» μου αντιγύρισε..και κάθισε μπροστά. Αφησε εμένα με τη κότα πίσω. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι μάγισσα..
Ξεκινήσαμε στις 8.00 το πρωϊ (για να α) βρούμε θέση παρκαρίσματος και β) να κάτσουμε σε καφενείο με ωραίες τυρόπιτες..και καφέ..και ουζάκια ωσπου να ανοίξουν τα μαγαζιά) με σκοπό να φθάσουμε ως τις 8.30. Μόλις βγήκαμε στη λεωφόρο θυμήθηκε η κα Π., ότι είχε ξεχάσει το γάλα να βράζει στη κουζίνα της..και αρχίζει μιά κλαψούρα, μιά μουρμούρα, ένα νεύρο και «αχ! θα καεί το μπρίκι, αχ! θα καεί η κουζίνα (την έχω απο τη μαμά μου-πολύ παλιά αλλά αντέχει), αχ! θα πιάσουμε φωτιά, αχ! θα καεί το σπίτι, αχ! θα καεί ο γάτος.. Με το που ακούει το τελευταίο η Μ, στρίβει αριστερά και γυρίζουμε πίσω..κολλάμε στην Αμφιθέας τρία τέταρτα, ωσπου να φθάσουμε πάλι σπίτι η κα Π να λέει τα 1001, αχ! τι έκανα και σας ανακάτεψα, αχ! η ιδέα μου μάλλον ήταν, αχ! θα με πείτε ότι ξεμωράθηκα, αχ! πονάει η κοιλιά μου, ΑΧΧ! Γρήγορα Μ..χέζομαι! Εμεις μείναμε στο γκαράζ..κλαίγοντας..απο τα γέλια. Ανηψιά και θεία ανεβήκαν επάνω..και μετά απο 10 λεπτά ξανακατεβήκαν. Ολα καλά. Τίποτα δεν είχε ξεχασει ανοιχτό στη κουζίνα της..και ούτε βέβαια έκανε τα κακά της..
Ξεκινάμε εκ νέου στις 9.15! Μπροστά κάθισα εγώ, πίσω ο Β..να την καλοπιάνει. Μικρή η απόσταση, είχε λίγη κίνηση, όλα καλά… Κάτι μύρισε απο πίσω..πολύ. Γυρνάω απο εδώ για να δώ, γυρνάω απ’ εκεί..ήταν και οι δυό τους σκυμμένοι πρός τα κάτω..Λέω στη Μ, να σταματήσουμε, κάτι δεν πάει καλά.. Κάπου βρήκε δεξιά, στο Blu κοντά στην Αλίμου, σταμάτησε. Πετάγομαι πίσω, ανοίγω τις πόρτες..για να φύγει η μυρωδιά..του κεφτέ. Τηγανητός με σκόρδο. Ο Β ήταν λιωμένος στο γέλιο, κατακόκκινος. Προφανώς, η κα Π αφού ηρέμησε ότι όλα ήταν καλά, πείνασε! Μιά λιγούρα, ένα πράγμα..έβγαλε λοιπόν απο τη τσάντα της ένα σακουλάκι με κεφτεδάκια που είχε ετοιμάσει για τη βόλτα γενικώς.. Σε εμάς δεν πρόσφερε, που να τολμήσει..η Μ θα τα πέταγε απο το παράθυρο, σιχαίνεται το σκόρδο και όσους μυρίζουν σκόρδο..με εμένα δεν έχει καλές σχέσεις..οπότε μόνο στον Β προσέφερε.. Και την ώρα που του τόδινε, φρενάρησε η Μ απότομα εξαιτίας μιάς βλαμμένης μπροστά που είδε το κίτρινο και κοκκάλωσε αντί να το σανιδώσει και να περάσει.. και ΤΣΟΥΠ πηδάει το κεφτεδάκι! και που πήγε το άτιμο αλλά κάτω απο το κάθισμα της οδηγού!! και να μυρίζει σκόρδο..Τρέλλα την έπιασε τη Π, σκύβει να το πιάσει και το αυτοκίνητο εκείνη την ώρα ξεχύθηκε μπροστά με αποτέλεσμα το κεφτεδάκι να κυλησει κοντά στα πεντάλ του αυτοκινήτου.. και να γίνει κιμάς..από το γκάζι! Της έβαλε τις φωνές η Μ «αμάν πιά με τα σκόρδα, τον Εξαποδώ θα ξορκίσεις, ρεζίλι έγινες, θα σε κάνει βούκινο..», άρπαξε τους κεφτέδες και το σακκουλάκι και τα πέταξε στα σκουπίδια, και εγώ να αγριοκυττάω τον Β που μπουκωμένος το άλλο κεφτεδάκι γελούσε.. Καθαρίσαμε τους κιμάδες και τις σόλες των παπουτσιών και κατά τις 9.40 ξεκινήσαμε..
Βεβαια παιδευτήκαμε να βρούμε παρκινγκ..στου διαόλου τη μάνα πήγαμε..πάλι καλά. Στο κατάστημα χωρίσαμε, εμείς απεδώ εκείνες απ’ εκεί. Τελειώσαμε πρώτοι και τις βρήκαμε γρήγορα..ακολουθήσαμε τα γελαστά πρόσωπα των άλλων πελατών..φυσικά γινόταν το γέλιο της αρκούδας..όταν η θεία σώνει και καλά προσπαθούσε να πείσει την ανηψιά ότι το μέγεθος «Μικρό για τσιλιβίθρες» ταιριάζει στη χοντρή, το τράβαγε απ’ εδώ, το έσπρωχνε απ’ εκεί, άντερο το έκανε.. αυτό ήθελε να πάρει. Και να της λέει η άλλη «δεν της μπαίνει- πάρ’της μεγαλύτερο νούμερο» και η άλλη να μη θέλει γιατί το μικρό ήταν στις προσφορές! Και να γίνεται..χαμός! Τελικά το πήρε.
Και στο αυτοκίνητο μου το έδειξε! «Δεν είναι ωραίο το φορεματάκι Λένα μου!! » «Πολύ ωραίο θαύμα» της λέω μη ρωτώντας τη για ποιόν το προορίζει, γιατί φοβήθηκα μη μου πεί ότι είναι για μένα. Δυστυχώς όμως ερχόταν η απάντηση..»Για τη Φοφώ το πήρα, την αδελφή σου, που είναι το ίδιο χοντρή με εσένα..αλλά θέλει να αδυνατίσει» . Ανάσανα ήσυχη τώρα..
Φθάνοντας στο σπίτι, προχωρήσαμε μπροστά με τον Β, μετά τις ευχαριστίες βεβαίως για τη βόλτα..και στήσαμε αυτί. «Μα δεν ντρέπεσαι να λές στη Λένα ότι είναι χοντρή!» «Μα χοντρή τόφαλος είναι Μ μου, άμα πεθάνει δεν θα φθάνουν 4 να σηκώνουν το φέρετρο, θα φέρουν ένα λόχο» «Πάψε μωρέ την έφαγες τη γυναίκα πιά, τι σε πειράζει αν τρώει», » Ε! πώς! Αυτή περισυ με κατηγόρησε ότι έκλεβα στη πόκα» «Ενώ δεν έκλεβες, μωρέ τι μας λές» «Φυσικά και έκλεβα, αλλά έπρεπε να μη το πεί – σιγά η κυρία Σουλπικία που κάνει τη κυρία και δεν βλέπει το μπάρμπα δίπλα της..» και πάει λέγοντας..
Λιωμένοι στο γέλιο γυρίσαμε σπίτι.. Τηγάνισα μετά ..κεφτεδάκια, χωρίς σκόρδο. Δεν χρειαζόταν άλλο, βρωμάγαμε και οι δυό αρκετό!

Απόψεις

Αλλάζουν οι απόψεις μας ακόμη και εκείνες που πιστεύουμε ότι είναι βράχοι ηθικής/παιδείας επάνω μας. Ναί, όσο πιστεύουμε περί ακλόνητων βράχων, τόσο..τσαααακ! πέφτουν και μας πλακώνουν οι ίδιες μας οι πίστεις.

Βλέπουμε πράγματα στους άλλους λόγω εμπειρίας. Οι άλλοι δεν τα βλέπουν στον εαυτό τους, απορούν κιόλας πως τα είδε η γιαγιά, γιατί άπαξ και οι ηλικίες περάσουν το όριο της 20αετίας μεταξύ των παιδιών, χαρακτηριζόμαστε αυτόματα «εκτός» και μπαίνουμε στο ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ περιθώριο. Λυπηρό. Αληθινό. Δύσκολο να το καταπιώ, ο καθρέφτης μου είναι εναντίον. Θα τον σπάσω. 7 χρόνια ατυχία βρε Λένα, έλα τώρα οι παλιοί τα λέγανε αυτά επειδή οι καθρέφτες ήταν ακριβό είδος. Οπως λέγαμε και για τους θερμοσίφωνες..ότι θα εκραγούν αν τους αφήνεις αναμένους ενώ πλένεσαι..και ξεβγαζόμασταν με παγωμένο γιατί η χωρητικότητα ήταν μικρή.

Αρλούμπες γράφεις. Πώς συνδέονται αυτά τα δυό; Γύρω μου μία μεγάλη οικογένεια ζεί μαλλώνοντας. Το τι ακούω κάθε μέρα είναι απίστευτο. Χθές στο ασανσέρ ο άντρας μιάς ανηψιάς μου αγόρευε πόσο τον ενοχλεί η ουρά του σκύλου τους που τη κουνάει χτυπώντας ντακ-ντούκ τους τοίχους, τις πόρτες και αυτό τον ταράζει απο την ηρεμία του..θέλει να κόψει την ουρά του σκύλου. Η γυναίκα του δεν δίνει σημασία, ο σκύλος είναι δικός της, κανείς δεν θα τον πειράξει. Τις βλακείες όμως τις ακούει. Το ίδιο και τα παιδιά τους.
Τα παιδιά μου τσακώνονται συνεχώς πότε με τον ένα λόγο πότε με τον άλλον. Μετά απορούν γιατί τα παιδιά τους είναι καυγατζήδες. Τσακώνεται η Α με τον Μάρκο μου για το εμβόλιο της γρίππης. Εκείνος θέλει να εμβολιάσει τα παιδιά και τον εαυτό του, εκείνη δεν θέλει να εμβολιασθούν τα παιδιά. Για τον Μάρκο, χεσ..με το συμπάθειο. Την ώρα των καυγάδων τα παιδιά παίζουν..playstation και απομονώνονται στο εικονικό νιρβάνα. Τι άλλο μπορούν να κάνουν όταν οι μεγάλοι δεν έχουν μυαλό; Σοφά παιδάκια.
Η Α μου έκανε δριμύτατη παρατήρηση που πήρα την αδελφή της συγκάτοικο. Δεν τη θέλει, όχι γιατί έχει ψυχολογικά προβλήματα, αλλά γιατί φοβάται μη της φορτώνεται..για δουλειές και εξυπηρετήσεις όπως γινόταν παλιά. Τι σε νοιαζει κοπέλλα μου τι κάνει η πεθερά στο σπίτι της; Κύττα εσύ το δικό σου και άσε με. Η αδελφή της είναι όμορφη, παρόλλες τις φαρμακευτικές αγωγές. Φοβάται μη της την πέσει ο Μάρκος. Καλά κρασιά. Ευτυχώς εμφανίσθηκε η Μ, την ώρα των επιπλήξεων και η άλλη μαζεύτηκε. Τη φοβάται τη Μ γιατί ξηγιέται σπαθί..ότι είναι να στο πεί στο λέει εκείνη την ώρα τσουβαλάτα. Σ’ αρέσει, τέλεια. Δεν σ’ αρέσει, έχασες. Σηκώθηκε και έφυγε μουρμουρίζοντας..θα κάνει κουτσομπολιά τώρα στη γειτονιά.. Ε! Καλά! Τα έχουμε σπουδάσει αυτά!

Ξεκινάς με το γάμο σου Τζένη και όλα είναι όμορφα, στα μάτια σε κυττάει. Και μετά με τα χρόνια όλα αλλάζουν..μεγαλώνεις, φορτώνεσαι ευθύνες παιδιών και εργασίας, κούραση, απαιτήσεις για καλύτερη ζωή παρά το κόστος των παιδιών. ο άλλοτε γλυκούλης σύζυγος δουλεύει πολύ, κουράζεται και γυρίζοντας σπίτι βλέπει τη πεσμένη σου μούρη. Πατσίζει με τη δική του, όλα σας φαίνονται δύσκολα. Αλλαζεται συνεχώς παιδιά μου, μόνο που δεν το καταλαβαίνετε έχετε μείνει στην νεραϊδόσκονη των πρώτων ανέμελων χρόνων. Ξεκολείστε λίγο γιατί ο γάμος σας κινδυνεύει να σωριαστεί. Βάλτε μπόλικο νερό στο κρασί σας και θάφτε το παρελθόν. Κτίστε ένα νέο μέλλον βασισμένο στην εκτίμηση και στο σεβασμό του ενός για τους μόχθους του άλλου. Σου τα είπα χθές την ώρα που γυρίζαμε απο το φούρνο..με κυττούσες δακρυσμένη. «Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις, Λενάκι μου» και έλεγα ότι πάλι έχασα τα λόγια μου..γιατί απο κλάψες άλλο τίποτα κορίτσι μου, θέλει δουλειά ο γάμος.

Ο καιρός σήμερα μουχρωμένος, θα βρέξει. Ομως θέλω να πάω στη λαϊκή. Μόνο εγώ θέλω, οι άλλοι το απαγορεύουν..μη το ένα, μη η καρδίά σου μη η γρίππη..μη θα πέσεις. Με προσέχουν αλλά νευριάζω. Γκρινιάζω σαν τα μωρά. Το πουλάκι της ψυχής μου θελει να αλλάξω παραστάσεις, να δώ νέα πράγματα, να χαιρετίσω το φούρναρη, τη ψιλικατζού, που ξεκίνησε τη καριέρα της μαντάροντας καλσόν με την ηλεκτρική βελόνα, πρίν 40 χρόνια, τον μπακαλόγατο που τώρα έχει κατάστημα ξηρών καρπών, τον νέο Αλβανό μανάβη της γειτονιάς που έχει καταπληκτικά πράγματα, μέχρι και φασόλια απο τις Πρέσπες βρήκα στο μαγαζί του!! και το χαμόγελο στο στόμα. Επιτέλους, μία γλυκιά καλημέρα