Απώλειες

«Χειμώνιασε το κρύο μας περόνιασε» βελάζαμε σαν τα αρνάκια στο Δημοτικό. Δεν κρυώναμε τόσο, θυμάμαι. Και δεν είχαμε καλοριφέρ, μία μεγάλη σόμπα είχαν οι γονείς μου σε κεντρικό σημείο του σπιτιού και μετά άλλες μικρές στα δωμάτια. Οσο όμως αυξάνεται η τεχνολογία τόσο κρυώνουμε.. Η καλομάθαμε στη ζεστούλα και με το παραμικρό τουρτουρίζουμε.
Χειμώνιασε επιτέλους ήρθε ο καιρός να κάτσω λίγο μέσα, να συμμαζεφτώ, να κόψω τις βόλτες, να πιάσω λίγο το πλέξιμο, να κάνω αχλάδια κομπόστα και μαρμελάδα πορτοκάλι.
Τα Χριστούγεννα φέτος περασαν σαν όνειρο. Χωρίς καυγάδες και μεγάλες έχθρες, ούτε που τα θυμάμαι όλα. Κακό που δεν μαλώσαμε, θα είχαμε και κάτι να λέμε για να γελάμε τους υστερους μήνες. Ο καθένας φέτος κράτησε τη γλώσσα του, τη κόλλησε στον ουρανίσκο με ψαρόκολλα.
Γύρισε και η Βάσω απο το νησάκι της, άνοιξε πάλι το σπίτι μας. Καλό κορίτσι, μακάρι να βρεί μιά καλή τύχη γιατί προκοπή απο τον πρώτο της άνδρα δεν είδε ακόμη, αυτός χαμπάρι δεν παίρνει για τίποτα. Τόσο ξύλο έφαγε απο «κάποιους» δεν χαλαλίσθηκε..πέρα βρέχει. Γομάρι.
Απο τα Χριστούγεννα και ύστερα έχουμε πάει με τον Β σε 2 κηδείες φίλων μας. Ο ένας πέθανε, ο άλλος έχασε τη γυναίκα του. Είναι τρομερό να πεθαίνουν οι φίλοι σου οι άνθρωποι που μοιράστηκες είτε στιγμές της επαγγελματικής σου ζωής, είτε χαρούμενες ώρες όταν είχε σχόλη. Ο Β καταστενοχωρέθηκε που έχασε το φίλο του, ήταν μαζί απο τα πρώτα χρόνια στο Στρατό..δίπλα-δίπλα στο ίδιο όπλο. Και η γυναίκα του άλλου που πέθανε..ήταν μάλλον απο κούραση, στενοχώρια, ο άνδρας της είχε άνοια, δεν καταλάβαινε τίποτα πιά, τον είχε δεί λίγο-λίγο να χώνεται στους κρυμμενους κόσμους του Αλζχάιμερ, να γίνεται ραμολιμέντο που λέγαμε παλιά. Δεν είναι εύκολη αυτή η εξελιξη ενός γάμου, ειδικά στα γεράματα που θές να ξαποστάσεις και να περνάς γλυκά.
Και οι δύο φίλοι έφυγαν και οι σύντροφοί τους μείνανε πίσω, να μαζέψουν τα κομμάτια. Η μοναξιά της τρίτης ηλικίας είναι ένας βασανιστικός θάνατος. Σε τρώει λίγο-λίγο. Κανείς νέος δεν το καταλαβαίνει αυτό, έχει λένε τα παιδιά της, τα εγγόνια της, τα αδέλφια της..ποιά μοναξιά. Λές και οι συγγενείς έχουν την όρεξη του παπού που χήρεψε, της γιαγιάς που έχασε το στήριγμά της. Δεν αντικακαθίσταται ο χαμένος σύντροφος. Τουλάχιστον στην αρχή.
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που μετά το πένθος..πάει ο μπάρμπας στο κοντινώτερο μπάρ να ξεδίνει και να παίρνει μάτι και τις στριπτιζούδες / τις τραγουδίστριες. Μερικοί τον έχουν μέσα τους τον ποδόγυρο. Αμεσα τα φτιάχνουν με μιά αλλοδαπή. Εκείνες πάνε για τα λεφτά, τη σιγουριά, τη πράσινη κάρτα (άμα τις παντρευτεί), εκείνοι πάνε για λίγη παρέα. Δύο κόσμοι σφιχταγκαλιασμένοι.
Αλλοι όμως δεν φτιάχνουν νέες σχέσεις, μένουν εκεί με τις χίμαιρες και τις φιγούρες των φαντασμάτων.

Απώλειες όπως και να το πάρεις

Advertisements