Ολα του γάμου δύσκολα 2

Βλέπω, ακούω και δεν μιλώ. Απέναντί μου μένουν άνθρωποι, στην απέναντι πολυκατοικία στο ίδιο ύψος με τον δικό μας όροφο. Μας χωρίζει ένας στενός δρόμος. Αντρόγυνο με 2 παιδιά του Γυμνασίου. Βλέπω τη γυναίκα τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα.
Παχιά σαν και εμένα, ξεμαλλιασμένη, με κάτι φαρδιές γκελεμπίες και μουτρωμένη μονίμως. Ο σύζυγος ψηλός, ξερακιανός, γυαλάκιας με τη πίπα στο στόμα, μεσα κυρίως στο σπίτι. Κάθε απόγευμα μαλώνουν. Μαλώνουν τα παιδιά μεταξύ τους, το αγόρι στο Γυμνάσιο είναι, το κορίτσι στο Δημοτικό. Δέρνονται, χωρίζουν και ξαναδέρνονται. Συχνά τα πρωίνά ακούω τη μητέρα τους να τα βρίζει, «μαλάκα» ξεφωνίζει στο αγόρι, «που μου θές και ταξί για να πάς στο σχολείο σου, επειδή έχω γρίπη, να πάρεις το λεωφορείο ανεπρόκοπε, γάϊδαρε, που έχεις την απαίτηση να σηκωθώ να σε πάω…» άλλη φορά λέει «καργιόλα (στη κόρη της), τα πέταξες όλα κάτω και περιμένεις απο τη μάνα σου να σε ξεβρωμίσει..ζώο, χαϊβάνι, μαλάκω…». Τις αργίες τσακώνεται με τον άνδρα της «αμάν η πίπα, βρωμάς » και της λέει «σαν φάλαινα έχεις γίνει, χάσε κανένα δράμι».
Απο τον Σεπτέμβριο όμως δεν μαλώνουν τόσο πιά.. ήσυχα φεύγουν τα παιδιά το πρωϊ, και εκείνη σαν πιο αδύνατη να είναι απο πέρυσι. Στις 9.00 έρχεται μία Φιλιπινέζα, κάθε πρώϊ έρχεται. Καθαρίζει, και το μεσημεράκι σιδερώνει.. ..Τις Δευτέρες και Τετάρτες..κατά τις 3.30 εμφανίζεται ο σύζυγος, μαζί με τη πίπα του..που τη πέφτει στη κοπέλλα. Χαίρεται εκείνη που τον βλέπει, πηδάει στην αγκαλιά του και μετά..δεν τους βλέπω γιατί πάνε μέσα.. Ακούω όμως τους αναστεναγμούς και την έκσταση. Μετά η κοπέλλα ντύνεται και φεύγει.
Το ζευγάρι σταμάτησε να μαλώνει. Η γυναίκα δεν βρίζει τα παιδιά, τα αγκαλιάζει και τα χαϊδεύει. Ο άνδρας της όμως χαϊδεύει και την άλλη. Αυτό αντί να σπάσει το ζευγάρι, το βοηθάει να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους. Παράξενο δεν είναι;

Advertisements