Καλή Ανάσταση

Ισα που προλαβαίνω να γράψω 2 λόγια. Αύριο θα φύγουμε για την εξοχή, με 2 αυτοκίνητα. Μαζί με τον Πέτρο, στο ένα και εμείς μαζί με την αδελφή μου τη Φοφώ και τον άνδρα της στο άλλο. Εγώ ήθελα να φεύγαμε το Σάββατο, να φέρω και το αρνί, τα παιδιά όμως όχι, μας έκαναν καυγά να πάμε όλοι μαζί απο Τετάρτη!! Πάτησα πόδι, δεν πηγαίνω, δεν πηγαίνω. Θέλω κατ αρχήν να φτιάξω τα μαλλιά μου, να βάψω τα αυγά και μετά να φύγω. Η Φοφώ παίρνει διουρητικά, οπότε η πρωϊνή αναχώρηση αποκλείεται. Ετσι θα φύγουμε αύριο μεσημέρι. Και ό,τι ωρα φτάσουμε.

Μας κλείσανε ξενοδοχείο, όχι μέσα στη κύρια πόλη, σε έναν οικισμό κοντά, όχι ακριβό, έναν ύπνο και ένα μπάνιο θα κάνουμε. Εχει και εκκλησία στο προαύλιο του ξενοδοχείου, ευτυχώς για να πάω για τα Ευαγγέλια. Καλό αυτό. Εχει και ασανσέρ, ας είναι διόροφο.

Μόνο που δεν θα έχω το αρνί μαζί μου. Να το πάρουμε λέει απο εκεί. Τι σκατά αρνί πετσί, ή προβατίνα θα βρούμε δεν ξέρω..ό,τι θέλει ας γίνει. Εχω να φτιάξω γεμιστά απο σήμερα και να πάω σουπερμάρκετ αύριο..τρεχάλα.

Σας εύχομαι ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Χαμός

Οταν ολα διαλύονται κάποιος χρειάζεται να κρατάει τα μπόσικα. Και καλά να είναι αυτός ο κάποιος ο γονιός, τι γίνεται όμως όταν καλούνται οι μικροί..να βάλουν μυαλό στους θεοπάλαβους μεγάλους;

Σήμερα κάνω θράψαλα ξυδάτα για όλους..πήγα στην αγορά νωρίς και πήρα 2-3 κιλά, τα καθάρισα, στο τσουκάλι είναι τώρα. Τα παρακολουθώ και γράφω. Ολοι βέβαια απουσιάζουν. Ο Β μαζί με ένα φίλο του πήγε το μεσημεράκι, για ψάρεμα. Του αρέσει πολύ η ησυχία της θάλασσας και τα τραβήγματα της πετονιάς. Φέρνει και ψαράκια, άλλα τα βράζουμε, άλλα τα τηγανίζουμε. Εχει ψάρια η θάλασσά μας.  Τα σημερινά  θα τα κάνω το βράδυ σούπα για αύριο. Αύριο θα είναι δύσκολη μέρα. Ο Β.κοιμάται τώρα..και εγώ ανοίγω τα φυλλοκάρδια μου.

Εχει η εκμετάλλευση όρια; Εχει η ανθρώπινη κουταμάρα αρχή και τέλος;  Πώς αντέχουν μερικοί άνθρωποι και δεν σκοτώνουν αυτούς που τους πιλατεύουν, αλλά κάθονται και κυττάνε να βοηθήσουν; 10 φορές σήμερα μου ήρθε να πιάσω στα χέρια μου τη κα Π πρώτα και μετά τον γιατρό της και τη μια να τη στραγγαλίσω και τον άλλον να του δώσω μία μπούφλα να το βουλώσει. Ξυνό μου έβγαλε το γλυκό μου χθές, η παλιόγρια. Τους κάλεσα όλους παρόλλες τις συστάσεις του άντρα μου, αυτήν να την αφησω έξω γιατί ματιάζει. Δεν τα πολυπιστεύω αυτά, τα θεωρώ συμπτώσεις. Είχα φτιάξει μαζί με τη Βασούλα ένα ξαπλωμένο αρνάκι, με μαύρα ματάκια (απο σοκολατένιες ελιές) και ζωγραφιά το στόμα, όλο σκεπασμένο με κατσαρά σχέδια σαντιγύ . Εννοείτε ότι το σώμα του αρνιού ήταν κέικ, το οποιο σκεπάσαμε μετά με τη σαντιγύ. Τους είχα καλέσει όλους η ανόητη. Ολοι λέγανε ΑΑΑΑΑ! ΩΩΩΩ! ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ και φθάνει κοντά στη πιατέλα και η Π και εκεί.. γούρλωσε τα μάτια της και άρχισε να λέει για ..ακρίδες..σαύρες, για τον ΓΑΠ που θα παντρευτεί τη Μαργαρώ και να γυρίζει σβούρα, γύρω-γύρω.. Την καθίσαμε σε μία καρέκλα, αυτή πεταγόταν επάνω και έλεγε ότι έχει μουγκαθεί..»μα αφού μιλάς» να ης λέμε..όχι να φωνάζει έχω χάσει τη φωνή μου…έκλαιγε και έλεγε ότι θέλει να φωνάξει αυτή τη κοπέλλα που μένει δίπλα της και είναι κάτι σαν συγγενής της, αυτή που έδιωξε το μανάρι πρώτο σύζυγο και παντρεύτηκε ένα μαλάκα! ΄…πώς η λένε, πώς τη λένε και δώστου να κλαίει..γιατί δεν θυμάται πώς τη λένε.. ΚΑΙ φοβηθήκαμε πάρα πολύ μην έπαθε εγκεφαλικό!   Και ήρθε και η Μ και τη συνέφερε μιλώντας της, ρωτώντας την πράγματα και εκείνη ηρέμησε, απαντούσε, κάθισε ήσυχα και συνήλθε.  Εφαγε και γλυκό παρόλλο που δεν ήταν εντελώς καλά..και την πήρανε σπίτι τους ο Πέτρος και η Μ, να κοιμηθεί κοντά τους.

Μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι που έβριζε το γιό μου «μαλάκα», ναι μεγάλος μαλάκας είναι που κάθεται και την ανέχεται τη κωλόγρια να τον βρίζει και να του φέρεται γαϊδουρινά, να της κάνει το σωφέρ, αδιαμαρτύρητα να τη περιμένει τη μεγάλη κερία να βγεί απο τα ιατρεία που παίρνει σβάρνα για τις κατα φαντασίαν ασθένειές της: Αν οι ανεγκεφαλες φίλες της έχουν πονόδοντο-έχει κι εκείνη..να πάμε στον οδοντίατρο..κλείνουμε ραντεβού. Βέβαια δεν πάει στο τέλος για να μη πληρωνει τζάμπα. Αν άλλη φίλη έχει ίκτερο..ουρλιάζει ότι τη πονάει το συκώτι της και με το χέρι δείχνει αριστερά..είναι και αγράμματη απο ανατομία..!  Εγινα πύρ και μανία, με συγκράτησε όμως ο Β, «αστην δεν ξέρει τι λέει, έπαθε εγκεφαλικό».  Δεν ήμουνα όμως καθόλου σίγουρη.

Ετσι σήμερα νωρίς το πρωϊ, τη πήγαμε ΟΛΟΙ μαζί στο γιατρό. Ηταν ο Πέτρος, η Μ, ο Β και εγώ που τη συνοδέψαμε. Ο γιατρός την εξέτασε και έβγαλε και το συμπέρασμα ότι  «έπαθε απώλεια μνήμης» μπλοκάρισε η γλώσσα της απο τη ζήλια που είδε το προβατάκι μου!!!! Πρασίνισε και προσπαθώντας να μου πεί κάτι..ξέχασε ποιά είμαι.. Ο γιατρός είπε ότι δεν είναι σοβαρό, κάτι την τάραξε (δεν ήξερε περί προβάτου) και έγινε αυτό.. της έδωσε βιταμίνες, αγχολυτικά και την έστειλε σπίτι. Οπου πρίν φύγει την έβαλε και τα έγραψε αναλυτικά, ώστε να τα διαβάζει στο τηλέφωνο στις φίλες της και να τους εξιστορεί το πάθημά της !! (Ολη η πολυκατοικία ακούει τις συνομιλίες-είναι κουφή+μιλάει δυνατά).

Δεν άντεξα και της υπενθύμισα τις κακίες που είπε για το γιό μου..φυσικά τις αρνήθηκε..μετά όμως είπε, ότι καλά τον είπε ψιλο-μαλάκα που την ανέχεται, άλλος θα την είχε πετάξει έξω.. εκεί έγινα θηρίο. Της τα είπα ένα χεράκι. Και  γιατρός ο ηλίθιος πήγε να την υπερασπισθεί, λέγοντάς μου πόσο δίκιο έχει η πελάτης του, οπότε τον άρπαξα κι αυτόν και του είπα να κρατάει τις απόψεις του για τη πάρτη του. Μας μάζεψε όλους ο Πέτρος (που με τη Μ είχα λιώσει στα γέλια, βλέποντας τους παπούδες να τσακώνονται) και γυρίσαμε σπίτι..

Ετσι τώρα είμαι έτοιμη να σερβιρω τα θράψαλα, αφού γυρίσουν τα παιδιά απο τις δουλειές τους..και να εξιστορήσω εκ νέου το τι έγινε στην Βάσω και την Α.. Με έπνιξε η αγανάκτηση. Πάντως η παλιόγρια αυτοματιάστηκε, δεν εξηγείτε αλλιώς.

Πασχαλινά

Εχω πολλές ιδέες για το Πάσχα, τι να ετοιμάσω για τα παιδιά και τα εγγόνια μου που παρόλλο που ο ένας είναι στο Γυμνάσιο και η μικρή στην εκτη Δημοτικού, παραμένουν παιδάκια στα μάτια μου.

Λέω να τους κάνω πασχαλινό αρνάκι..γλυκό. Αντί για σούβλες θα βάλουμε κρέμες και ζάχαρες. Μία φίλη μου έδωσε την ιδέα.

Παίρνουμε κατ’ αρχήν μία απλή συνταγή για κέικ και φτιάχνουμε ένα  αρκετά μακρύ. Το ψήνουμε στο φούρνο κανονικά. Πλάθουμε λιωμένη σοκολάτα με τριμμένα μπισκότα Marie  ή και πτι μπέρ. Κάνουμε μία μακρόστενη μπάλα που να μοιάζει με κεφάλι-μουσουδάκι.. Τη βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει.

Οταν το κέικ έχει κρυώσει το βάζουμε σε ένα πιάτο και κολλάμε στο τέλος το κεφάλι-μουσούδι αρνιού. Μετά είναι θέμα επιλογής. Η θα το σκεπάσετε εκ νέου με σοκολάτα και θα γίνει μαύρο αρνάκι, ή με ένα κορνέ θα το γεμίσετε με σαντιγύ κατσαρή.. και θα γίνει ένα άσπρο αρνάκι. Τα αυτιά μας είναι ψεύτικα απο χαρτόνι.. Για να δούμε πώς θα βγεί..θα το κάνουμε αύριο..

Tης Βουλής τα εδρανα

Παρακολουθώ τηλεόραση μέρες που είναι, να μαθαίνω τι γίνεται στο Ελλάς. Ο κόσμος φωνάζει γιατί του κόβουν..λεφτά. Πρώτα του τα έδωσαν, βολεύτηκε, έστρωσε τη ζωή του και τώρα του τα παίρνουν πίσω. Για να καλύψουν τα χρέη της χώρας, λένε. Για να δείξουν ότι κάνουν κάτι για τη Μέρκελ λέω εγώ. Στάχτη στα μάτια..ότι τάχα η Ελλάς δουλεύει, πως να δείς το είπε ο ΓΑΠ «ενάντια στην κερδοσκοπία».  Σε ποιόν τα λές, ρε φίλε. Απο καιρό μαγείρευαν να κόψουν τα επιδόματα απο όλους (ιδιωτικέ τομέα καλομελέτα και σού-ρχεται) ώστε να γίνουμε όπως η υπόλοιπη Ευρώπη που δεν παίρνει 14 μισθούς..  κάτι έπρεπε να κάνει για να συμβαδίσει..έστω και τη 12 ώρα. Αυτό δεν θα το σχολιάσω. Αυτό που θα σχολιάσω είναι οι μισθοί των βουλευτών.

Αν δουλεύεις στο Δημόσιο, πηγαίνεις στη δουλειά σου νωρίς και μερικοί φεύγουν και νωρίς. ΠΑΝΕ όμως. Μετά την ανακοίνωση των μέτρων και τις επιθέσεις Παπουτσή διαπίστωσα ότι τα έδρανα ήταν άδεια. Ελειπαν τα 3/4 των βουλευτών. Σίγουρα για πολύ σοβαρούς λόγους. Συνεχίζω να παρακολουθώ τη Βουλή, τα έδρανα όμως δεν γεμίζουν. Γεμίζουν όμως οι τσέπες των βουλευτών με 10-12 χιλιάρικα.  Αφού δεν πατάνε, ας τους τα κόψουν και εκεινώνε τα πλούτη..ή θα έρθεις ή θα πονέσεις. Δεν βλέπω να κόβεται το επίδομα της κα Ευτέρπης που πλένει σκάλες και του μπαγάσα του βουλευτή που δεν πατάει..όχι.

Να τους κόψετε και αυτών τα  …χμμ……. πόδια!

Εκμεταλλευση

Απο χθές ακούω στη τηλεόραση για τα επεισόδια και τα έκτροπα που γίνανε στην Αθήνα, εξαιτίας των μέτρων περικοπής της Κυβέρνησης. Πεταχτήκανε οι δημόσιοι υπάλληλοι έντρομοι στους δρόμους, μη χάσουν έστω 1 πόντο απο τα κεκτημένα. Δεν τους κατηγορώ. Ομως πάντα ο λαουτζίκος τη πληρώνει, απο ανέκαθεν.  Δεν είδα να μειώνουν τους μισθούς των βουλευτών, των πολιτικάντηδων του κόμματος, των διευθυντών των ΔΕΚΟ, των υπουργών, των στελεχών που παίρνουν απο 8 χιλιάρικα και πάνω. Οχι αυτοί είναι υπεράνω. «Αυτοί μας πληρώνουν τις πολιτικές μας καμπάνιες, κυρά μου ΑΣΤΟΥΣ αυτούς«. ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ του κερατά! ΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΛΗ ΜΟΥ.

Φτάνουμε στον άξιο αγωνιστή Μανώλη Γλέζο. Που κάποιο εξυπνο κόμμα τον έπεισε να συμμετέχει για την ανάρτηση πανώ στη Βουλή! ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ επετράπει η ανάρτηση οποιουδήποτε πανώ στη Βουλή, ε;  Πείτε μου γιατί όσο και να σκαλίζω τη μνήμη μου, δεν το θυμάμαι! Σκέφτηκαν τα τσιπράκια να τον καλέσουν (90 ετών άνθρωπο) ώστε η ανάρτηση να έχει ιστορική αξία – μόνο που ξέχασαν τον παράγοντα άνθρωπο. ΠΟΥ ΤΟΝ ΤΡΕΧΑΝ τον παπού, στην ηλικία που ήταν να χτυπιέται με τα ΜΑΤ;  ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ και των παλιών αγωνιστών που με την αξία τους ανδραγάθησαν…και με κόστος . Του ρίξανε χημικά στο πρόσωπο. Ο λαός χτυπιέται για το έγκλημα. Και δεν σκέφτεται το απλούστερο. Τι στην ευχή έκανε ο παπούς να προκαλεί, τη δική του καταστροφή; Aς πάω και εγώ που έχω κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, υποβασταζόμενη απο τις νύφες μου να πετάω πέτρες στον Αγνωστο Στρατιώτη ή να φτύνω τα μούτρα των ΜΑΤ. Μετά να κατηγορήσω όλο τον κόσμο εκτός απο την βλαμμένη εμένα, για τα σπασμένα μου κόκκαλα. ΑΜΑ ΔΕΝ έχεις τα κότσια (και τα πόδια), δεν βγαίνεις στη μάχη. ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ της ιδέας του Γλέζου απο τον Σύριζα. Δεν είναι συγκρίσιμος ο ηρωισμός του Μ. Γλέζου που κατέβασε τη σημαία των Γερμανών με το χ πανώ του ΣΥΡΙΖΑ. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΑ. Ντροπή σας!  

Κάποτε πρέπει να ξυπνήσουμε. Μετά τις προχθεσινές ανακοινώσεις των μέτρων, όλο το ραδιόφωνο γέμισε με διαφημίσεις φτήνιας. Τα καταστήματα κάνουν προσφορές 50% στα εποχιακά και 20-30 % σε όλα τους τα είδη. Η εταιρεία πετρελαίων SHELL μειώνει τις τιμές της. Οχι δεν τα κάνουν αυτά λόγω κρίσης. Απλά επειδή ο δημόσιος τομέας στη χώρα αποτελεί το 50% της αγοραστικής δύναμης, μειώνουν τα μαγαζιά της τιμές ώστε να συνεχίζετε ο τζίρος τους. Καθώς φαίνεται έχουν τεράστιο περιθώριο ώστε και να κάνουν  εκπτώσεις επί εκπτώσεων και να κερδίζουν. ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ και των γονέων.

Ξυπνείστε παιδιά μου. Η Αμερική οργάνωσε τη κρίση για να χτυπήση το Ευρώ. Και χρησιμοποιεί τη ψωροκώσταινα σαν πολιορκητικό κριό.

στη Σιβιτανίδειο..μιά φορά

Χθές ήταν μία δύσκολη αλλά όμορφη μέρα Ακολούθησα τα βήματα της νύφης μου που είχε μία δουλειά στη Καλλιθέα..τι στην ευχή λέω..τόσες φορές μου είχε πεί να έρθω μαζί για βόλτα..θα πάω. Να περπατήσω και λίγο.

Στη Καλλιθέα μένανε οι γονείς μου απο τότε που δεν ήταν δήμος αλλά ανήκε στην Αθήνα. Απο τότε που είχε όμορφα σπιτάκια με λαχανόκηπους. Απο τότε που ο δρόμος μπροστά στο σπίτι ήταν χωματόδρομος και ανήκε σε εμάς, τα παιδιά. Οταν παντρεύτηκα μείναμε λίγο με τους γονείς μου, αλλά ο Β δεν τα πήγε ποτέ καλά με τον μπαμπά μου (τσακωνόντουσαν κυρίως για το αυτοκίνητο – ο μπαμπάς δεν του το έδινε) έτσι όταν κάπως πήγαν καλύτερα τα οικονομικά μας μετακομίσαμε σε άλλη γειτονιά.. κοντά στη Σιβιτανίδειο. Είχε γίνει καυγάς τρικούβερτος στο σπίτι, ο πατέρας μου κάκκισε τον Β ότι πήρε τη κόρη του  και την έβαλε σε σπίτι δίπλα στις γραμμές του τραίνου (τότε εκεί μένανε συνήθως γυναίκες ελευθερίων ηθών ή  οι πολύ φτωχοί ) είχαν ανταλλάξει βαριές κουβέντες. 

Πήραμε τη οδό Σιβιτανίδου απο τη Συγγρού, μέχρι κάτω τέρμα, στρίψαμε αριστερά και μετά πάλι δεξιά σε ένα δρόμο..και πώς έτυχε και παρκάραμε στη οδό Θεσσαλονίκης μπροστά απο το παλιό μου σπίτι..που είναι ακόμη εκεί. Δεν έγινε πολυκατοικία, ρίξανε 2 ορόφους, αλλά το ισόγειο που μέναμε παρουσιάστηκε μπροστά στα μάτια μου και με άφησε κατάπληκτη. Ποτέ δεν είχε τύχει να βρεθώ στη περιοχή αυτή. Ποτέ δεν είχα μιλήσει στη νύφη μου για αυτή τη περίοδο της ζωής μου. Εκεί βρήκε πάρκινγκ, εκεί πάρκαρε..γιατί είχε μιά δουλειά εκεί κοντά.

Κάναμε τη δουλειά μας, σε ένα δημόσιο ταμείο εκεί κοντά και σε μία τράπεζα. Οσο καθόμουνα σκεφτόμουνα τις παλιές στιγμές. Νέα νοικοκυρά χωρίς ακόμη δουλειά στρωμένη, έραβα φασόν. Και έψαχνα να βρώ κάτι μόνιμο. Είχα φιλενάδα τη σπιτονοικοκυρά,  μας νοίκιαζε το μπροστινό ισόγειο και εκείνη έμενε με τον άνδρα της (ναυτικός) σε 2 κάμαρες πίσω. Απο το Ικόνιο ήταν η Τζένη, μοδίστρα και εκείνη πέταγε στο κέντημα. Δεν φτάνανε τα λεφτά και δεν ήθελε να χάσει το σπίτι «είναι για τα παιδιά» έλεγε. Τρία παιδάκια είχε που τρέχανε παντού. Πίσω είχε κότες και κουνέλια..ο κήπος με κοτετσόσυρμα για να προστατεύει. Πολλές γάτες. Πιανόμασταν αγκαζέ και πηγαίναμε βόλτα στη Σιβιτανίδειο λίγο πιο κάτω. Στεκόμασταν στη γέφυρα και βλέπαμε τα ξύλινα τραίνα του ΕΗΣ (ηλεκτρικού) να περνάνε απο κάτω. Μετα σεργιανουσαμε το χώρο γύρω απο το σχολείο αυτό, πώς τα είχε φέρει η ζωή, μιά φορά είχα μπεί και μέσα. Ο αδελφός μου παρακολουθούσε εκεί μαθήματα μηχανικών.

Αυτό με τον αδελφό μου, πικρή ιστορία. Ηταν κόπανος στο σχολείο, με κλωτσιές απο τον μπαμπά μου πήρε το απολυτήριό του αφού έμεινε στην ίδια τάξη 3 φορές. Ηθελε ο μπαμπάς να τον κάνει μηχανικό, να τον στείλει στο Πολυτεχνείο, ενώ εκείνος ήθελε να γίνει ζιγκολό. Ηταν όμορφος είχε πάρει τα ανοιχτά χρώματα της μάνας, τα γαλανά της μάτια που ζάλιζαν τον θηλυκόκοσμο. Απο τα 12 του χρόνια τον κυνηγούσαν μεγαλύτερές του και αυτός κορδωνόταν. Που μυαλό για βιβλία!  Κάθε που κόλλαγε αφροδίσια, τον πήγαινε η μάνα στο γιατρό γιατί ο πατέρας μου έλεγε ότι αυτές οι μολύνσεις μόνο με βρεγμένη σανίδα θεραπεύονται! Φυσικά δεν πήγε πολυτεχνείο, και κατέληξε στη Σιβιτανίδειο να παρακολουθήσει μία σχολή για μηχανικούς. Τελείωσε τη σχολή στα 5 χρόνια (με ξύλο πάντα) και μετά είχε τη φαεινή ιδέα ο πατέρας μου να πτωχεύσει. Τον έστειλε στη Γερμανία (του έκανε γερμανικά απο τα 10 του χρόνια με γερμανίδα δασκάλα) για μεταπτυχιακά. Εκεί διαπιστώθηκε ότι δεν ήξερε γερμανικά, γρί.  Τη γερμανίδα την είχε γκόμενα και είχε μάθει τα βασικά που μαθαίνουν συνήθως με μία μέθοδο Λιγκουαφόν οι όποιοι τουρίστες.  Στη Γερμανία έκατσε 15 χρόνια για να πάρει ένα πτυχίο σαν αυτό που παίρνουν τώρα απο το Πολυτεχνείο. Γύρισε θριαμβευτής με το πτυχίο, μία σύζυγο και ένα παιδί. Ο πατέρας μου τον πέταξε έξω. Τη σύζυγό του (ελληνίδα κόρη μεταναστών) τη σιχάθηκε απο την αρχή γιατί κάπνιζε και κουνούσε πέρα-δώθε τους γοφούς της..τη θεώρησε που.. . Τα χρόνια όμως που ο αδελφός μου πήγαινε στη Σιβιτανίδειο, έφερνε σε εμάς τις γκομενίτσες του και τις κουτούπωνε στο σαλονάκι μας. Γιατί στο σπίτι του πατέρα του, αυτά δεν περνάγανε.

Πώς περνάνε τα χρόνια. Το σπιτάκι εκεί. Είπα να μπώ μέσα. Ντράπηκα. Θα με λέγανε ξεμωραμένη. Η Τζένη πέθανε, η καλή μου φίλη. Οταν βρήκα δουλειά στην Αντωνοπούλου, τη πήρα μαζί μου. Μετά έφυγα απο εκεί και πήγα αλλού η Τζένη έμεινε μέχρι το θάνατο της Αντωνοπούλου, παρόλλο που θα μπορούσε να βγεί στη σύνταξη νωρίτερα. Ηταν σκληρός ο χώρος της δουλειάς της. Αλλά τον αγαπούσε. Εδινε χαρά στα κοριτάκια που ντυνόντουσαν νυφούλες, όλες οι ελπίδες και οι έρωτες ξέχυλα μέσα στα τούλια της χαράς. Αξιζε.

Σήμερα δεν βγήκα έξω. Αναπολούσα. Τάγραψα και γυρνάω σελίδα. Το αύριο κάτι θα φέρει.