ΚΑΤΗΓΟΡΩ

Ακούω, βλέπω , σκέφτομαι.  Συμπεραίνω. Δεν είναι τα συμπεράσματα όλα καλά. Με την έννοια της προσαρμογής.

Τα μέτρα δύσκολα, θα στενάξουμε σύσσωμοι. Θα χαθούν δουλειές, θα χάσουμε λεφτά, θα αυξηθεί η εγκληματικότητα.. ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ να  ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ

Μέσα σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο, μιά καραβιά τουρίστες στραβώθηκε και έπιασε Πειραιά. Μέσα στο χαμό που γίνεται..κάποιοι τρελλάθηκαν..και θέλησαν να μας επισκεφθούν και «άκουσον άκουσον» να μας τα ακουμπήσουν. Και οι λεβέντες του ΠΑΜΕ τους διώξανε!

Είμαι μοδίστρα χρόνια. Κάλους έχουν τα χέρια απο τις βελόνες και αργότερα απο τις αναθυμιάσεις έπαθα καρδιακό νόσημα ..γιατί δούλευα κάποια στιγμή σε υφάσματα. Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πίστευα στο ΚΚΕ..άλλοτε με φόβο, (παλιές τρομοκρατημένες στιγμές) άλλοτε φανερά..  

Τώρα καλείτε η Ελλάδα να κάνει θυσίες. Και εσύ  ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ, αντί 1 φορά στη ζωή σου να το βουλώσεις και να κυττάξεις το καλό του ΤΟΠΟΥ μας, το καλό της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας, εμποδίζεις τα λίγα ευρώπουλα που θα άφηναν οι τουρίστες στα εστιατόρια, της Αθήνας, τα μαγαζιά λαϊκής τέχνης στη Πλάκα.

ΣΥΝΕΛΦΕ και κύττα μπροστά, όχι πίσω. Τα έξω απο το ΝΑΤΟ και απο την ΕΕ, χωρίς ΔΝΤ,  ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΥΝ. Ούτε και εσύ στέκεις πιά..πάλιωσες, έμεινες κολλημένη στην ΕΣΣΔ μια χώρα που καρατόμησε το πολίτευμά της. Ξέχασες ότι ο Μάρξ είχε γεμάτο στομάχι, γι’ αυτό και κατέβαζε ιδέες. Ο πεινασμένος δεν  προλαβαίνει να σκέφτεται, δουλεύει για να φάει. Και εσύ βάζεις μπανανόφλουδα στο λιμάνι μας.. Οχι μόνο για το πλοίο..αλλά για το πότε έγινε αυτό..Αντί να σκύψεις μαζί με τους άλλους και να δεχθείς τις λέξεις «ΟΜΟΝΟΙΑ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΜΕΡΙΜΝΑ πρός την εργατιά (που αν φύγουν και οι τουρίστες..θα δείς κάτι πείνες). Το χαβά σου !

Μπήκαμε στην ΕΕ επί Καραμανλή (καλώς ή κακώς , το αποτέλεσμα μετράει ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ) και για πολλά χρόνια ήταν μιά χαρά όλα.. Ενα ατέλειωτο πάρτυ..που το μοιραστήκαμε απλόχερα με τις ορδές των μεταναστών που μας φτιάξανε με τα χεράκια τους τις Ολυμπιακές υποδομές ..δεν είμαστε κακοί άνθρωποι, ψιλομαλάκες ναί..κακοί όμως όχι. Αλλοι προσπάθησαν να μας κάνουν Ευρώπη. Μας έδωσαν δις για να έχουμε δρόμους, υποδομές, ανάπτυξη..Και εμείς αντί να στρώσουμε τα κωλομέρια μας όπως οι άλλοι λαοί στη δουλειά, το παίξαμε ΒΑΛΚΑΝΙΑ. Τα πήραμε και φύγαμε..πάνω στις τζιπούρες μας, στα 4Χ4, τα Χαμερ ΄που τα τελευταια χρόνια όργωναν τη ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ.

Ξύπνα κοπέλλα μου και προσαρμόσου στη κατάσταση, Εχουμε ΕΚΤΑΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.  Αν συνεχίσεις να λές βλακείες και να καθοδηγείς τους ανθρώπους σε αντιστάσεις, ετοιμάσου μετά να τους αγοράσεις εσύ η ίδια το ψωμάκι τους, μιά που θα απολυθούν. Και όχι..δεν τους απέλυσε το κράτος..ο καπιταλισμός..η μαλακία  μέχρι εσχάτων συνετέλεσε. 

Πάνε αυτά τα μαραφέτια περί κομμουνισμού και ιδεολογιών, ή ίδια ΕΣΣΔ μπατίρησε το 1989 και ο κόσμος έφυγε για πλούσιες χώρες να ξεσκατώνει γριές.  Αν μείνεις στις απόψεις εναντίον της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας, θα γίνεις γραφική, σαν το παπαδαριό που έχει μείνει στο Μεσαίωνα. Για το Μουσείο. Για το Μαυσωλείο.

H τέχνη του να ζείς

Ολοι ζούμε μια Χ ζωή που έχουμε διαλέξει ή διαλέγουν οι γονείς για εμάς. Αλλο να ζούμε και άλλο να ξέρουμε να ζούμε. Είναι τέχνη να καταφέρνεις να χαίρεσαι που ζείς, όχι επειδή τώρα αρρώστησες άρα η υγεία και η παλιά ζωή να φαίνονται όμορφο όνειρο. Και όσο περνάνε τα χρόνια και φορτωνόμαστε ευθύνες, χρέη, όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, ασθένεις  και ηλικία..τόσο κατσουφιάζουμε και ξεχνάμε τη τέχνη μας. Εκείνη της ζωής.

Κυττάω γύρω μου κάθε στιγμή. Απο τη βόλτα στους μανάβηδες για τα καθημερινά, μέχρι την ευρύτερη αγορά, του ρούχου, του φαρμάκου, του βιβλίου. Και πιο έξω..τον κόσμο που περπατάει στους δρόμους. Λαθρεπιβάτης ανθρώπινων στιγμών γίνομαι όταν κάθομαι στα λεωφορεία ή στο τράμ. Φοράω τα γυαλιά ηλίου και κρύβομαι πίσω τους ώστε να παρατηρώ με ησυχία. Νέοι άνθρωποι ακόμη παλεύουν για να ζούν καλά. Οσο μεγαλώνουν όμως ξεχνούν τη τέχνη αυτή, κατεβαινουν οι ώμοι, κυρτώνει η ράχη, χοντραίνει η μέση..κατσουφικα πορεύονται..   

Πόσο μάλλον άμα κάποιος φτάσει τα τρίτα -ήντα. Οι νεώτεροι τον θεωρούν γέρο. Μερικοί αισθάνονται γέροι απο τα 30. Ο 70άρης θεωρείται απ όλους «τρίτης ηλικίας», ενώ η επιστήμη υπόσχεται μακροζωία. Υπάρχουν όμως μερικοί ηλικιωμένοι που ενώ έχουν αφήσει προ πολλού πίσω τους τα 70, κάνουν πράγματα που θα τα ζήλευαν οι 35άρηδες. Γιατί θέλουν να συγκαταλέγονται ανάμεσα σε αυτούν που ξέρουν να ζούν και το κάνουν πράξη και όχι ανάμεσα σε εκείνους που ξέχασαν τη τέχνη της ζωής, παραιτήθηκαν και χώθηκαν στο τρυπάκι του θανάτου

Γνώρισα χθές μία κυρία μεγαλύτερή μου, κοντεύει 90. Είχα πάει στη παραλία, παρόλλο τον αέρα και τη ψύχρα, να ταϊσω τα πουλάκια γιατί είχα υπόλοιπο απο ρύζι στο ντουλάπι. Την είδα στη παραλία να βγάζει απο πάνω της τα λουριά που την έδεναν στα σκί. Κάνει αετό, ένα σπόρ που είναι της μόδας, κάτι σαν αλεξίπτωτο της δίνει ώθηση να τρέχουν τα σκί πάνω στη θάλασσα και το αλεξίπτωτο να την πηγαίνει.. Δύσκολο άθλημα. Την είδα που είχε τελειώσει τη βόλτα της και έβγαζε τη στολή στη παραλία. Πιάσαμε τη κουβέντα και μου είπε πόσο χρονων ήταν..παλιά αθλήτρια στη κολύμβηση, δεν μπορεί να σταθεί σε μία πολυθρόνα και να περιμένει να πεθάνει.  Και εγώ παλιά έκανα χειμερινά μπάνια στη λίμνη της Βουλιαγμένης, μετά τη καρδιά σταμάτησα, πάχυνα..τη ζήλεψα. Πήγαμε μαζί στο ταβερνάκι δίπλα για ένα μεζέ, πεινούσε. Φάγαμε σαρδελίτσες, ήπιαμε ένα 25άράκι. Δεν είναι σαν και μένα, είναι μόνη χωρίς τον σύντροφο, τα παιδιά έχουν κτίσει τις δικές τους φωλιές. Ομως αυτή η γυναίκα συμπεριφέρεται όπως και ο κάθε ζωντανός άνθρωπος, ενώ η νοοτροπία του κόσμου για τους ηλικιωμένους είναι να τους θάβουν πρίν την ώρα τους.

Ακολουθώ τα βήματά της όσο μπορώ. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν με νοιάζει πια. Αρνούμαι όμως να με βάλουν στη γυάλα.

Ταράτσες

Τη περασμένη εβδομάδα πήγαμε σε ένα σπίτι που είναι ρετιρέ, σε μία περιοχή της Αθηνας που τώρα αναπτύσσεται. Δηλαδή τώρα χαλάνε τα παλιά ωραία τους σπίτια, που μερικά είχαν και μία αρχιτεκτονική ταυτότητα, μία φινέτσα ας πούμε για να σηκώσουν πολυκατοικίες ώστε να χωράνε όλοι οι νοματαίοι. Καθίσαμε για λίγο στη βεράντα όσο είχε ήλιο και μετά μπήκαμε μέσα. Ηταν ωραιότατη η θέα, δεν λέω..κάτω οι πλαγιές του βουνού, μετά η τσιμεντένια θάλασσα και στο βάθος η πραγματική θάλασσα ίσα που φαινόταν. Ο σύζυγος της φίλης που μας κάλεσε είχε στήσει και ένα πελώριο τηλεσκόπιο σε μία μεριά του μπαλκονιού γιατί έχει χόμπυ να παρατηρεί τ’ αστέρια, τώρα λοιπόν που καλοκαιριάζει μπαίνει στο στοιχείο του.  Ερριξα και εγώ μιά ματιά, όχι στα αστέρια βέβαια αλλά γενικά κάτω..πρός την Αθήνα.. και έμεινα κατάπληκτη απο ..την ασχήμια των κτιρίων της.

Οταν γύρισα σπίτι, πήγα στη ταράτσα για να διαπιστώσω με τα μάτια μου ξανά τα χάλια μας. Φροντίζουμε τα διαμερίσματά μας να είναι ωραία, καθαρά, άλλοι βάζουν γλάστρες, άλλοι έπιπλα, κούνιες ή τίποτα. Οι διαχειριστές κατά  καιρούς αναλαμβάνουν να περιποιούνται τις πολυκατοικίες, τις βάφουν, τις ευπρεπίζουν, φτιαχνουν ωραίες εισόδους με καθρέφτες, φυτά και κανένας δεν ασχολείται με ..τις ταράτσες. Εκεί βρίσκονται οι ηλικιακοί θερμοσίφωνες, οι κεραίες της τηλεόρασης, λογείς καλώδια και πιάτα δορυφορικών..Ολες όμως οι ταράτσες είναι κακάσχημες. Κύτταζα γύρω μου με φρίκη. Θάλασσα ασχήμιας γύρω μου. Μόνο μία ταράτσα ξεχώρισα:  Είχαν βάλει κεραμίδια με γυάλινους φεγγίτες. Αυτή κάπως καλύτερη απο τις άλλες. Οι υπόλοιπες..μία αθλιότητα.

Η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Αθήνα..κάντε μία βόλτα στην επαρχία και θα φρίξετε. Εκεί κτίζουν ένα διόροφο ας πούμε και μετά δεν κάνουν ταράτσα, αφήνουν τα σίδερα της οικοδομής να εξέχουν έχοντας κατά νού τη προοπτική να ρίξουν άλλον έναν όροφο..που ποτέ δεν πραγματοποιούν..και μένουν τα φρικτά σίδερα να περιμένουν…και το όλο θέαμα είναι απαίσιο. Δείχνει αδιαφορία και κατάντια.

Με βαριά καρδιά κατέβηκα κάτω. Θα κάνουμε γενική συνέλευση αυτές τις μέρες και θα προτείνω να κάνουμε κάτι για τη ταράτσα μας. Θα μπορούσαμε να βάζαμε γλάστρες, ένα στέγαστρο, κάποια φυτά. Να σπάσουμε τη φρίκη.

Ο κήπος μου

Συχνά με καλούν εδώ και εκεί φίλοι που μένουν εκτός Αθηνών για να πιούμε καφέ/φάμε στον κήπο τους. Πηγαίνουμε και απολαμβάνουμε μυρωδιές και κυρίως σιγαλιά, τους επαινούμε γι’ αυτό που δημιουργησαν ή τουλάχιστον διατήρησαν, ανταλλάσουμε ματιές με τον Β και επιστρέφουμε..στη πόλη. Που μέσα στα τσιμέντα έχουμε δημιουργήσει τον δικό μας παράδεισο.

Ο άντρας μου απο παιδί είχε μανία με τα λουλούδια. Ηξερε κιόλας να κλαδεύει και να σπέρνει. Στη Κατοχή είχε μάθει απο τη μάνα του στο νησί..Απο τη πρώτη στιγμή που μετακομίσαμε σε αυτό το διαμέρισμα..φρόντισε να το κάνει παραδεισένιο καταφύγιο. Εχουμε 2 μεγάλα μπαλκόνια, το ένα σε σχήμα Π μπροστά (το μπροστινό φαρδύ, τα πλαϊνά στενότερα) που είναι δυτικό και έχει πολύ ήλιο και ένα στενότερο πίσω, το μπαλκόνι της μπουγάδας για άλλους, ο κήπος με τις γαρδένιες και τα ρόδα για εμάς. Υπάρχουν άλλα δύο στενά μπαλκονάκια στα πλάγια του διαμερίσματος, εκεί απλώνω τα ρούχα..έτσι ώστε να μεγάλα μου μπαλκόνια να είναι το πράσινο καταφύγιό μας.

Εχω ένα θεματάκι με τους γείτονες. Ενώ μου αρέσει να μιλάω μαζί τους, δεν τους θέλω στον παράδεισό μου. Δεν με ενδιαφέρει να τους βλέπω όταν πίνω Ιούλιο μήνα το καφεδάκι μου στη βεράντα. Δεν με ενδιαφέρει να βλέπω τον κ. Αγησίλαο με το γαριασμένο σώβρακο, ξυπόλητο να βγαίνει να καπνίσει στο μπαλκόνι νωρίς το πρωϊ, το βρωμερό του ποδαρίλος (πουράκι) και όλη η μυρωδιά της σοκολάτας, καρύδας, οτιδήποτε χαρτόνι καπνίζει να έρχεται επάνω μου. Θα ήμουνα επιεικής αν τα τσιγάρα του μύριζαν …τσιγάρο, αυτή η μπασταρδεμένη γλυκουλιάρικη μυρωδιά του light μου φέρνει εμετό.  Ομως με ενοχλούν τα παρελκόμενα που κάνει κανείς όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπουν..ξύνει τα πάντα..μύτες, χέρια, πισινούς κλπ.. αδειάζει τ’αντερά του απο τα αέρια, ρεύεται..κλπ. Ετσι βάλαμε ένα μεγάλο καφασωτό απο τη μεριά του κ. Αγησίλαου και το σκεπάσαμε με αναρριχώμενα γιασεμιά.. Πύκνωσαν γρήγορα και μου κόψανε τη φρικαλέα θέα πρωϊ-πρωϊ. Ας απολαμβάνει άλλος τις ομορφιές του κ. Αγησίλαου…που είναι και παπάς..!!   Και οταν κατεβαίνει καμαρωτός με το ράσο του, θέλει να του φιλάν οι πιτσιρίκοι και το χέρι..Μπλιάχ!

Στην απέναντι πλευρά στήσαμε το νυχτολούλουδο, που το φέρνουμε απο σπίτι σε σπίτι, μέσα σε μία πελώρια γλάστρα. Αυτή τη φορά το βάλαμε σε μία θηριώδη ζαρντινιέρα που μου έφερε ο γεωπόνος της νύφης μου, 1 ,5 μέτρο βάθος έχει και 2 μήκος..και για πότε αναπτύχθηκε και χρειάστηκε και εκείνο ένα καφασωτό για να στηριχθεί.. Ευωδία Κυρίου και έλεος, καταφύγιο ρομάντζας έγινε το μπαλκόνι μας. Γύρω-γύρω βάλαμε μεγάλες γλάστρες με 2 μικρές πορτοκαλιές, μία βουκαμβίλια κόκκινη,  να μπλέκεται με τα γιασεμιά, μερικές αναριχώμενες τριανταφυλιες Μοντεζούμα, διάφορα εποχιακά..και μετά απο αυτά που είδαμε στο κήπο της νύφης μου (ειδικεύεται στο λαχανόκηπο…ναί! Κορόϊδευα στην αρχή, αλλά όταν μου έφερε πιπεριές, πατάτες, γογγύλια, μαρούλια και ένα καρπούζι,  έφαγα το καπέλλο μου)-ηθικό δίδαγμα:  μην απαξιώνετε ποτέ ακόμη και τους πολύ μικρότερους, γιατί δεν ξέρετε τις ικανότητές τους), βάλαμε και εμείς ντομάτες, αγγουριές και πεπόνια. Τα τελευταία 2 φυτρώνουν χαμηλά. Ετσι πήραμε ένα μακρύ και στενό γυάλινο τραπέζι και βαλαμε εκεί τις χαμηλές τους γλάστρες… Στη μέση έχω το τραπέζι μου που κάθομαι και απολαμβάνω το πρωϊνό μου καφεδάκι.. στο Παράδεισο.

Το πίσω μπαλκόνι είναι και της κρεβατοκάμαράς μας. Ξυπνάμε το πρωΪ και βλέπουμε τριαντάφυλλα ολο το χειμώνα και την άνοιξη οι 5 μου γαρδενιες καταστόλιστες σαν νυφούλες. Αισθάνομαι ξανά 18 ετών.

Είπες ξ’είπες ΓΑΠ μου

Οταν ακούω πολιτικούς να λένε «θα» ή «δεν θα κάνουμε αυτό-εκείνο» πιστεύω απο ό,τι έχω δεί γύρω μου ότι θα κάνουν όλα όσα λένε ότι δεν θα τα κάνουν. Ανοίξτε τ’ αυτιά σας και αντιστρέψτε αυτά που μας ανακοινώνουν. Ετσι θα καταλάβετε ΠΟΥ βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, και ΤΙ σκοπεύουν να κάνουν.

Ακούω τον Μπούλη να λέει «Δεν θα κάνουμε χρήση του μηχανισμού στήριξης», εννοώντας ότι βεβαίως θα κάνουμε, και το ΔΝΤ θα μας δώσει και εμείς θα μειώσουμε το χρέος.

Πώς όμως;  πολύ απλό κι ας μη σας αρέσει. Μειώνοντας το πλεόνασμα στο δημόσιο τομέα. Δηλαδή, θα χρειαστεί να κάνει ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ. Θα απολύσουν τους ψηφοφόρους τους..Σκεφτείτε λίγο πώς και έχουν τόσους ψηφοφόρους τα κόμματα. Ολοι όσοι έφαγαν ψωμάκι απο αυτούς τους ψηφίζουν. Κι όταν διογκώνεται το δημόσιο, τελειώνουν τα λεφτά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξυπνάδα.

Ο ΓΑΠ πρέπει να κλείσει το στόμα του ότι «βγαίνουμε απο τη κρίση» γιατί εννοεί «μπαίνουμε» και τα ξένα πρακτορεία που νομίζουν ότι εννοεί τις αρλούμπες που λέει, σώνει και καλά να τον διορθώνουν ότι «μπαίνουμε στη κρίση».. άρα να υποθέσω ότι οι ΒΒ Cάδες αυτά που λένε τα εννοούν. Αρα είμαστε φούλ μέσα στη κρίση.

Κάποιος να μαζέψει τον Μπούλη, γιατί λέει μπούρδες. Κι αντιστρέφοντας αυτά που λέει, τρομάζουμε. Με πήρε τηλέφωνο μία γνωστή μου ότι πάει στη τράπεζα να σηκώσει τις καταθέσεις της μη και χρεωκοπήσουμε και της τα πάρει το Κράτος.. ενώ άμα τα κάνει μασούρια και τα κρύψει κάτω απο το στρώμα..δεν κινδυνεύουν καθόλου..ιδιαίτερα αμα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή και τα 6 αυγά που κοστίζουν 3 ευρώ Χ 300 δρχ (περίπου) = 1000 δραχμές!  Φαίνονται πολλά, ε!! Σιγά, εσύ που εχεις τα μασούρια καταχωνιασμένα..θα δείς. Κι αν όλοι μας αρχίσουμε να σηκώνουμε τις καταθέσεις μας είτε για μασουροποίηση είτε για να καταχωνιάζουμε τα χαρτονομίσματα στις θυρίδες (όσοι έχουν εννοείτε), τότε με τι ρευστό θα κάνουν επενδύσεις οι τράπεζες, ε;  Α! ρε φτωχέ και άμυαλε μερικανόφωνε λαέ, ξύλο που σου χρειάζεται. Ιδού τι μόστραρε η εφημερίδα Γουόλ στρίτ υπονοόντας ότι οι αστυνομικοί προστατεύουν τις τράπεζες απο

τον όχλο που πανικόβλητος πάει να σηκώσει τα …πάντα…  ΝΤΡΟΠΗ. Αυτοί κατευθύνουν τη κοινή γνώμη εναντίον της Ελλάδος. Ωστε να μπατίρουμε.

  Οι κερδοσκόποι καιροφυλακτούν..αγοράζουν τώρα φτηνά.. Ετσι λοιπόν σαν καλός κερδοσκόπος πήγα σήμερα σε μαγαζιά που κλείνουν και τα πουλάνε όλα κόστος και ψώνισα ένα σωρό πραγματάκια για το σπίτι.. Μη πιστεύετε ΠΟΤΕ ότι τα πουλάνε κόστος. Πάντα κάτι κερδίζουν.

Χαχα χαχα χαχα!

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη.

Με αφορμή το Πάσχα και την παραδοσιακή πια επίσκεψή μας στην Αργολίδα  οι εντυπώσεις μας θα είναι σε μορφή διαλόγου. Απο τη μία η Θεία Λένα (ΘΛ) δηλαδή εγώ και απο την άλλη η συνείδησή μου που προσπαθεί (μάταια) να με συνεφέρει 

Ανήμερα Μεγ. Πέμτη φύγαμε κατά τις 12.00 το μεσημέρι παρά τις αντιρρήσεις του γιού μου που ήθελε να φεύγαμε ξημερώματα. Για να το πετύχουμε βέβαια σκαρφίστηκα ένα σωρό αρλούμπες όπως ότι λόγω διουρητικού δεν μπορώ να φύγω νωρίς γιατί κατουριέμαι (αλλά που θα μπορούσα να το πάρω αργότερα), ότι έχω να βάψω αυγά (τα πήραμε έτοιμα βαμμένα φέτος για να πρωτοτυπήσουμε-αλλά δεν το αποκαλύψαμε στα παιδιά), και να πάω στο κομμωτήριο που όντως πήγα αφού είχα το πρωϊνό ελεύθερο.  Και παρόλλη τη γκρίνια του γιού μου ΔΕΝ πέσαμε σε κίνηση, πηγαίναμε και με 120 χλμ, στο όριο δηλαδή. Οδηγούσε ο Β και πήγαινε καλά (!!!!!!!!!!!!!!). Συνοδηγός ήταν ο ανδρας της Φοφώς και οι δύο γυναίκες καθόμασταν πίσω, με τη σακκούλα του αρνιού ανάμεσά μας, και διάφορα άλλα, μεταξύ των οποίων ένα ταψί γεμιστά που θα τρώγαμε τη Πέμτη το βράδυ.    Δεν είχε κόσμο, μάλλον ακρίβhνε πολύ η βενζίνη και κάτσανε σπίτι τους οι συμπατριώτες μας. Κρίση! Φθάσαμε σε 2 ώρες, ούτε που είχε σκοτεινιάσει. Ξεφορτώσαμε τα πράγματα, φάγαμε και κατά το βραδάκι πήγαμε στο ξενοδοχείο μας. Απο λάθος τα δωμάτια ήταν δίπλα-δίπλα. Πρόβλημα. Πάλι θα μείνουμε ξάγρυπνοι. Οχι δεν είναι απο τις χαρές του σέξ που θα κρυφακούμε, (μακάρι να ήταν τέτοιο) αλλά απο τη ξινίλα της αδελφής μου που το ένα θα της βρωμάει,  το άλλο θα της μυρίζει και όλη τη νύχτα θα γκρινιάζει. Απορώ μερικές φορές με τον άνδρα της..πως αντέχει. Μετά όμως βρήκανε ότι είναι βαρήκοος. Ελεγα κι εγώ!  

Το αρνί κόντεψε να γίνει ανατολικό ζήτημα. Γιατί δεν το φέραμε μαζί μας όπως κάθε χρόνο. Είπαμε να πάρουμε κομμάτια του απο εκεί. Μας υπέδειξαν διάφορα κρεοπωλεία..αλλά εμείς ακολουθήσαμε τη γραμμή της καρδιά μας, της μύτης μας δηλαδή και εντοπίσαμε έναν καλοντυμένο κύριο να βαστάει ολόκληρη τη συκωταριά, οπότε τον ρωτήσαμε και μας έστειλες στο χασάπικο του γνωστού του..όπου πήραμε παϊδάκια και συκωταριές και όταν τα βγάλαμε το πάσχα ήταν λουκούμι. Ετσι λύθηκε το θέμα αρνί γιατί μας ταλάνιζε. Ενα άλλο θέμα ήταν τα πρώτα. Ειχα κάνει τυροπιττάκια και κρεατοπιτάκια, τα είχα φέρει μαζί μου αλλά δεν κατάφερα να κάνω γλυκό γιατί ..ξέχασα. Ξέχασα κι άλλα πράγματα να φερω, όπως τα τραπεζομάντηλά μου τα κεντητά απο τη γιαγιά μου τη Σμυρνιά. Τα θυμήθηκα όταν είδα το πασχαλινό τραπεζομάντηλο της νύφης μου, με κότες και λαγούς επάνω..θυμήθηκα το λινό της γιαγιάς με τα μιγκέ και τη λεπτή δαντέλλα. Αντε να τα συγκρίνεις. 2 διαφορετικοί κόσμοι. Τύψεις και αναμνήσεις.

Μεγάλο Σάββατο και να έχω ετοιμάσει βραστό μοσχάρι για την Ανάσταση. Οχι μαγειρίτσα, δεν τη τρώνε. Σούπα απο ζωμό θα έβγαζα, αγγουροσαλάτα, το κρέας και πιλάφι. Και κατά τις 9 να μας πιάσει μία νύστα, ένα πράγμα και να κουτουλάμε. Οπότε είπα να φάμε, και όντως στρώσαμε τραπέζι και φάγαμε πρίν το Χριστός Ανέστη, έτσι όταν το είπανε εμείς τσουγκρίσαμε τα αυγά. Τα ετοιματζίδικα αυγά που με πρόδωσαν γιατί ήταν μπαγιάτικα. Εσπασε εκείνο του Β και το ξεφλούδισε να το φάει και μία αηδέστατη μυρωδιά γέμισε το δωμάτιο, ενώ το κόκκινο αυγό είχε ένα μουχλιασμένο χρώμα μέσα. Πάλι ρεζίλι γίνηκα.

 Και μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο μας να κοιμηθούμε, αλλά τσακώθηκε η Φοφώ δίπλα και έγινε καυγάς με φωνές και τσιρίδες και μετά τις πέρασε γιατί όταν θυμώνει ο άλλος τη θέλει περισσότερο και μετά γελάγαμε και στοιχιματίζαμε ..τωρα θα πεί «το 9 Ναίιιι» ή θα βογγήξει «κι άλλο» και τελικά τα μάζεψε ο Β. Και παρόλλο που ξέρω πόσο προβλέψιμη είναι η αδελφή μου, ακόμη δεν μπορώ να προ πω με σιγουριά τα ξεφωνητά της την ώρα που ο Ερως τη χτυπά.

Κυριακή του Πασχα ψήσαμε το σκοπιανό αρνί στα κάρβουνα τα παϊδάκια μόνο και το υπόλοιπο το έκανα «εξοχικό» τυλιγμένο στη λαδόκολλα και στο φούρνο. Η αδελφη μου ετοίμασε πιάτα με μεζεδάκια  και  διάφορα ψιλολοίδια για ορντέβρ..ξέχασα όμως τα τραπεζομάντηλα και τον καφέ μου και τσακώθηκα με τον Πέτρο που έλεγε ότι μόνο ο Σκλαβενίτης έχει καφέ που θενά αλλού δεν έχει..

 Και μετά κάθε βράδυυ έαπιζα μπιριίμπα με την αδελφή μου και τη κα Π και όλο μου μπααίναναε ότι παίρνω τα φύλλα απο κάτω κοροιδίστικα και κάνανε υπομονή επειδή έσπασα τα μούτρα μου πέρυσι και εγώ έκανα όλες τις παρατυπίες..μετά όμως πονηρεύτηκε η Φοφώ και μου πέταξε τα χαρτιά κάτω και είπε διάφορα για την εξυπνάδα μου. Και έσκυβε η κα Πόπη κάτω να μαζεύει τα φύλλα και έμενε εκεί..και αναρωτιώμασταν τι κάνει..και βγαίνει καμμιά φορά κατακόκκινη απο τα γέλια και όταν τη ρωτήσαμε που είναι το αστείο, είπε ότι φορούσε η Φοφώ τη κυλόττα της πάνω απο το καλσόν!! «Σήκω μωρή Φοφώ να δώ και εγώ» της λέω αλλά η Φοφώ είχε γίνει σαν το παντζάρι απο τη μανία και της τα έψαλλε της Πόπης ένα χεράκι για το ότι, κυττάει τα βρακιά των γυναικών..αλλά δεν είπε αν όντως έτσι ήταν και έμεινα με την απορία. Τις κέρδισα  στη μπιρίμπα και τις άφησα μετά να τσακωθούν με την ησυχία τους.

 ΄Κυριακή του Πάσχα, ψήσαμε τα παϊδάκια και τα κάναμε να… Μετά φάγαμε μιλφέιγ που έφερε η νύφη μου και μετά πέσαμε ξεροί γιατί είμασταν πτώματα.

Αντε και του χρόνου