Χαχα χαχα χαχα!

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη.

Με αφορμή το Πάσχα και την παραδοσιακή πια επίσκεψή μας στην Αργολίδα  οι εντυπώσεις μας θα είναι σε μορφή διαλόγου. Απο τη μία η Θεία Λένα (ΘΛ) δηλαδή εγώ και απο την άλλη η συνείδησή μου που προσπαθεί (μάταια) να με συνεφέρει 

Ανήμερα Μεγ. Πέμτη φύγαμε κατά τις 12.00 το μεσημέρι παρά τις αντιρρήσεις του γιού μου που ήθελε να φεύγαμε ξημερώματα. Για να το πετύχουμε βέβαια σκαρφίστηκα ένα σωρό αρλούμπες όπως ότι λόγω διουρητικού δεν μπορώ να φύγω νωρίς γιατί κατουριέμαι (αλλά που θα μπορούσα να το πάρω αργότερα), ότι έχω να βάψω αυγά (τα πήραμε έτοιμα βαμμένα φέτος για να πρωτοτυπήσουμε-αλλά δεν το αποκαλύψαμε στα παιδιά), και να πάω στο κομμωτήριο που όντως πήγα αφού είχα το πρωϊνό ελεύθερο.  Και παρόλλη τη γκρίνια του γιού μου ΔΕΝ πέσαμε σε κίνηση, πηγαίναμε και με 120 χλμ, στο όριο δηλαδή. Οδηγούσε ο Β και πήγαινε καλά (!!!!!!!!!!!!!!). Συνοδηγός ήταν ο ανδρας της Φοφώς και οι δύο γυναίκες καθόμασταν πίσω, με τη σακκούλα του αρνιού ανάμεσά μας, και διάφορα άλλα, μεταξύ των οποίων ένα ταψί γεμιστά που θα τρώγαμε τη Πέμτη το βράδυ.    Δεν είχε κόσμο, μάλλον ακρίβhνε πολύ η βενζίνη και κάτσανε σπίτι τους οι συμπατριώτες μας. Κρίση! Φθάσαμε σε 2 ώρες, ούτε που είχε σκοτεινιάσει. Ξεφορτώσαμε τα πράγματα, φάγαμε και κατά το βραδάκι πήγαμε στο ξενοδοχείο μας. Απο λάθος τα δωμάτια ήταν δίπλα-δίπλα. Πρόβλημα. Πάλι θα μείνουμε ξάγρυπνοι. Οχι δεν είναι απο τις χαρές του σέξ που θα κρυφακούμε, (μακάρι να ήταν τέτοιο) αλλά απο τη ξινίλα της αδελφής μου που το ένα θα της βρωμάει,  το άλλο θα της μυρίζει και όλη τη νύχτα θα γκρινιάζει. Απορώ μερικές φορές με τον άνδρα της..πως αντέχει. Μετά όμως βρήκανε ότι είναι βαρήκοος. Ελεγα κι εγώ!  

Το αρνί κόντεψε να γίνει ανατολικό ζήτημα. Γιατί δεν το φέραμε μαζί μας όπως κάθε χρόνο. Είπαμε να πάρουμε κομμάτια του απο εκεί. Μας υπέδειξαν διάφορα κρεοπωλεία..αλλά εμείς ακολουθήσαμε τη γραμμή της καρδιά μας, της μύτης μας δηλαδή και εντοπίσαμε έναν καλοντυμένο κύριο να βαστάει ολόκληρη τη συκωταριά, οπότε τον ρωτήσαμε και μας έστειλες στο χασάπικο του γνωστού του..όπου πήραμε παϊδάκια και συκωταριές και όταν τα βγάλαμε το πάσχα ήταν λουκούμι. Ετσι λύθηκε το θέμα αρνί γιατί μας ταλάνιζε. Ενα άλλο θέμα ήταν τα πρώτα. Ειχα κάνει τυροπιττάκια και κρεατοπιτάκια, τα είχα φέρει μαζί μου αλλά δεν κατάφερα να κάνω γλυκό γιατί ..ξέχασα. Ξέχασα κι άλλα πράγματα να φερω, όπως τα τραπεζομάντηλά μου τα κεντητά απο τη γιαγιά μου τη Σμυρνιά. Τα θυμήθηκα όταν είδα το πασχαλινό τραπεζομάντηλο της νύφης μου, με κότες και λαγούς επάνω..θυμήθηκα το λινό της γιαγιάς με τα μιγκέ και τη λεπτή δαντέλλα. Αντε να τα συγκρίνεις. 2 διαφορετικοί κόσμοι. Τύψεις και αναμνήσεις.

Μεγάλο Σάββατο και να έχω ετοιμάσει βραστό μοσχάρι για την Ανάσταση. Οχι μαγειρίτσα, δεν τη τρώνε. Σούπα απο ζωμό θα έβγαζα, αγγουροσαλάτα, το κρέας και πιλάφι. Και κατά τις 9 να μας πιάσει μία νύστα, ένα πράγμα και να κουτουλάμε. Οπότε είπα να φάμε, και όντως στρώσαμε τραπέζι και φάγαμε πρίν το Χριστός Ανέστη, έτσι όταν το είπανε εμείς τσουγκρίσαμε τα αυγά. Τα ετοιματζίδικα αυγά που με πρόδωσαν γιατί ήταν μπαγιάτικα. Εσπασε εκείνο του Β και το ξεφλούδισε να το φάει και μία αηδέστατη μυρωδιά γέμισε το δωμάτιο, ενώ το κόκκινο αυγό είχε ένα μουχλιασμένο χρώμα μέσα. Πάλι ρεζίλι γίνηκα.

 Και μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο μας να κοιμηθούμε, αλλά τσακώθηκε η Φοφώ δίπλα και έγινε καυγάς με φωνές και τσιρίδες και μετά τις πέρασε γιατί όταν θυμώνει ο άλλος τη θέλει περισσότερο και μετά γελάγαμε και στοιχιματίζαμε ..τωρα θα πεί «το 9 Ναίιιι» ή θα βογγήξει «κι άλλο» και τελικά τα μάζεψε ο Β. Και παρόλλο που ξέρω πόσο προβλέψιμη είναι η αδελφή μου, ακόμη δεν μπορώ να προ πω με σιγουριά τα ξεφωνητά της την ώρα που ο Ερως τη χτυπά.

Κυριακή του Πασχα ψήσαμε το σκοπιανό αρνί στα κάρβουνα τα παϊδάκια μόνο και το υπόλοιπο το έκανα «εξοχικό» τυλιγμένο στη λαδόκολλα και στο φούρνο. Η αδελφη μου ετοίμασε πιάτα με μεζεδάκια  και  διάφορα ψιλολοίδια για ορντέβρ..ξέχασα όμως τα τραπεζομάντηλα και τον καφέ μου και τσακώθηκα με τον Πέτρο που έλεγε ότι μόνο ο Σκλαβενίτης έχει καφέ που θενά αλλού δεν έχει..

 Και μετά κάθε βράδυυ έαπιζα μπιριίμπα με την αδελφή μου και τη κα Π και όλο μου μπααίναναε ότι παίρνω τα φύλλα απο κάτω κοροιδίστικα και κάνανε υπομονή επειδή έσπασα τα μούτρα μου πέρυσι και εγώ έκανα όλες τις παρατυπίες..μετά όμως πονηρεύτηκε η Φοφώ και μου πέταξε τα χαρτιά κάτω και είπε διάφορα για την εξυπνάδα μου. Και έσκυβε η κα Πόπη κάτω να μαζεύει τα φύλλα και έμενε εκεί..και αναρωτιώμασταν τι κάνει..και βγαίνει καμμιά φορά κατακόκκινη απο τα γέλια και όταν τη ρωτήσαμε που είναι το αστείο, είπε ότι φορούσε η Φοφώ τη κυλόττα της πάνω απο το καλσόν!! «Σήκω μωρή Φοφώ να δώ και εγώ» της λέω αλλά η Φοφώ είχε γίνει σαν το παντζάρι απο τη μανία και της τα έψαλλε της Πόπης ένα χεράκι για το ότι, κυττάει τα βρακιά των γυναικών..αλλά δεν είπε αν όντως έτσι ήταν και έμεινα με την απορία. Τις κέρδισα  στη μπιρίμπα και τις άφησα μετά να τσακωθούν με την ησυχία τους.

 ΄Κυριακή του Πάσχα, ψήσαμε τα παϊδάκια και τα κάναμε να… Μετά φάγαμε μιλφέιγ που έφερε η νύφη μου και μετά πέσαμε ξεροί γιατί είμασταν πτώματα.

Αντε και του χρόνου

Advertisements

3 thoughts on “Χαχα χαχα χαχα!

  1. Χρόνια πολλά καλή μου. Πέρασα και απο το μπλογκάκι σου, πολύ μου άρεσε η νεαρή κοπελίτσα με τις καλτσοδέτες..σαν εμένα με καστανό μαλλί στα νιάτα μου..μόνο που δεν με αφήνει να γράψω σχόλια, ζητάει να γραφτώ στο γκουγκλ, αλλά είμαι στη wordpress και δεν το δέχεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s