H τέχνη του να ζείς

Ολοι ζούμε μια Χ ζωή που έχουμε διαλέξει ή διαλέγουν οι γονείς για εμάς. Αλλο να ζούμε και άλλο να ξέρουμε να ζούμε. Είναι τέχνη να καταφέρνεις να χαίρεσαι που ζείς, όχι επειδή τώρα αρρώστησες άρα η υγεία και η παλιά ζωή να φαίνονται όμορφο όνειρο. Και όσο περνάνε τα χρόνια και φορτωνόμαστε ευθύνες, χρέη, όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, ασθένεις  και ηλικία..τόσο κατσουφιάζουμε και ξεχνάμε τη τέχνη μας. Εκείνη της ζωής.

Κυττάω γύρω μου κάθε στιγμή. Απο τη βόλτα στους μανάβηδες για τα καθημερινά, μέχρι την ευρύτερη αγορά, του ρούχου, του φαρμάκου, του βιβλίου. Και πιο έξω..τον κόσμο που περπατάει στους δρόμους. Λαθρεπιβάτης ανθρώπινων στιγμών γίνομαι όταν κάθομαι στα λεωφορεία ή στο τράμ. Φοράω τα γυαλιά ηλίου και κρύβομαι πίσω τους ώστε να παρατηρώ με ησυχία. Νέοι άνθρωποι ακόμη παλεύουν για να ζούν καλά. Οσο μεγαλώνουν όμως ξεχνούν τη τέχνη αυτή, κατεβαινουν οι ώμοι, κυρτώνει η ράχη, χοντραίνει η μέση..κατσουφικα πορεύονται..   

Πόσο μάλλον άμα κάποιος φτάσει τα τρίτα -ήντα. Οι νεώτεροι τον θεωρούν γέρο. Μερικοί αισθάνονται γέροι απο τα 30. Ο 70άρης θεωρείται απ όλους «τρίτης ηλικίας», ενώ η επιστήμη υπόσχεται μακροζωία. Υπάρχουν όμως μερικοί ηλικιωμένοι που ενώ έχουν αφήσει προ πολλού πίσω τους τα 70, κάνουν πράγματα που θα τα ζήλευαν οι 35άρηδες. Γιατί θέλουν να συγκαταλέγονται ανάμεσα σε αυτούν που ξέρουν να ζούν και το κάνουν πράξη και όχι ανάμεσα σε εκείνους που ξέχασαν τη τέχνη της ζωής, παραιτήθηκαν και χώθηκαν στο τρυπάκι του θανάτου

Γνώρισα χθές μία κυρία μεγαλύτερή μου, κοντεύει 90. Είχα πάει στη παραλία, παρόλλο τον αέρα και τη ψύχρα, να ταϊσω τα πουλάκια γιατί είχα υπόλοιπο απο ρύζι στο ντουλάπι. Την είδα στη παραλία να βγάζει απο πάνω της τα λουριά που την έδεναν στα σκί. Κάνει αετό, ένα σπόρ που είναι της μόδας, κάτι σαν αλεξίπτωτο της δίνει ώθηση να τρέχουν τα σκί πάνω στη θάλασσα και το αλεξίπτωτο να την πηγαίνει.. Δύσκολο άθλημα. Την είδα που είχε τελειώσει τη βόλτα της και έβγαζε τη στολή στη παραλία. Πιάσαμε τη κουβέντα και μου είπε πόσο χρονων ήταν..παλιά αθλήτρια στη κολύμβηση, δεν μπορεί να σταθεί σε μία πολυθρόνα και να περιμένει να πεθάνει.  Και εγώ παλιά έκανα χειμερινά μπάνια στη λίμνη της Βουλιαγμένης, μετά τη καρδιά σταμάτησα, πάχυνα..τη ζήλεψα. Πήγαμε μαζί στο ταβερνάκι δίπλα για ένα μεζέ, πεινούσε. Φάγαμε σαρδελίτσες, ήπιαμε ένα 25άράκι. Δεν είναι σαν και μένα, είναι μόνη χωρίς τον σύντροφο, τα παιδιά έχουν κτίσει τις δικές τους φωλιές. Ομως αυτή η γυναίκα συμπεριφέρεται όπως και ο κάθε ζωντανός άνθρωπος, ενώ η νοοτροπία του κόσμου για τους ηλικιωμένους είναι να τους θάβουν πρίν την ώρα τους.

Ακολουθώ τα βήματά της όσο μπορώ. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν με νοιάζει πια. Αρνούμαι όμως να με βάλουν στη γυάλα.

Advertisements

4 thoughts on “H τέχνη του να ζείς

  1. Είμαι 61 …
    Είμαι εδώ και 10 ημέρες άρρωστη … σχεδόν ανήμπορη .
    Σήμερα απελπίστηκα εντελώς και όλη την ημέρα την πέρασα … κλαίγοντας .
    Σταμάτησα να κλαίω μόλις τώρα (ώρα 02.50) που διάβασα αυτή την ανάρτηση σου .
    Αυριο , θα προσπαθήσω να κάνω πράγματα … Έστω να βγω για λίγο έξω … Έστω και στο αναπηρικό καροτσάκι …
    Σου το υπόσχομαι .

  2. Αχ Σίλια, αχ καρδούλα μου. Δύσκολο πολύ να καθηλώνεσαι σε μία θέση απ οαρρώστεια άμα είσαι άνθρωπος χαρούμενος και κινητικός.
    Χαίρομαι που σε βοήθησα. Το κλάμα κάνει καλό γιατί αδειάζει απο μέσα μας το θυμό, τη πίκρα, τα άπειρα «γιατί εγώ».
    Λές «Αυριο , θα προσπαθήσω να κάνω πράγματα … Έστω να βγω για λίγο έξω … Έστω και στο αναπηρικό καροτσάκι
    Σου το υπόσχομαι.» Ναί κόρη μου ΑΥΡΙΟ αυτό να προσπαθήσεις να κάνεις. ; Mήπως όμως και σήμερα δεν θα μπορούσες να πάς στη κουζίνα να φτιάξεις αυγά τηγανητά, να κάτσετε με τον ανδρούλη σου να τα γευτείτε..μαζί παρεούλα;
    Θέλω να πώ, ότι καό είναι το όνειρο να βγούμε έξω και να κάνουμε πράγματα, όμως και μέσα πάλι πράγματα μπορούν να γίνουν που θα μας δίνουν ενέργεια… Θυμάμαι όταν με καθήλωσαν στο κρεββάτι μετά το έμφραγμα…κόντεψα να τρελλαθώ..έκλαιγα πολύ. Μέχρι που ήρθε η φίλη μου η Τζένη (θεός συχωρέστην) και μου έδωσε ένα πλεκτό. Να φτιάξω λέει ένα μακρινάρι..να δημιουργώ κάτι τις ατέλειωτες ώρες της ανημπόριας.. τότε που αισθάνεσαι ότι η ζωή σαν άμμος φεύγει απο τα δάχτυλά σου. Το πλεκτό μένει. Να θυμίζει ότι μπορείς

  3. Γλυκεια μου θεια Λενα,
    περασαν μερες και δεν σε διαβασα,μπορει τωρα να μην δεις το σχολιο μου.
    …..Κοριτσια,γερα με τσαμπουκα, σιγα να μην παραιτηθειτε ….
    Ειμαι λιιιιγο πιο μικρη απο εσας,σαρανταριζω συντομα,αλλα οταν αρρωσταινω τα ιδια λεω και χειροτερα.[παντως πλεξιμο δεν θα μαθω].Την βρισκω με το διαβασμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s