Αν ξαναζούσα τη ζωή μου..

«Την επόμενη φορά

θα τολμούσα να κάνω περισσότερα λάθη.
Θα χαλάρωνα, θα γυμναζόμουν,
θα ήμουν πιο ανόητη από όσο ήμουν μέχρι τώρα.
Θα έπαιρνα λιγότερα πράγματα στα σοβαρά.
Θα διακινδύνευα περισσότερο.
Θα ταξίδευα περισσότερο.
Θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά
και θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια.
Θα έτρωγα περισσότερα παγωτά και λιγότερα φασόλια.
Θα είχα ίσως περισσότερα πραγματικά προβλήματα
αλλά λιγότερα φανταστικά.

Βλέπεις, είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους
που ζουν συνετά και λογικά κάθε ώρα της ημέρας, κάθε μέρα.
Ω, είχα και τις καλές μου στιγμές
και αν έπρεπε να το ξανακάνω θα ήθελα να έχω ακόμα περισσότερες.
Στην πραγματικότητα θα προσπαθούσα να έχω μόνον καλές στιγμές.
Απλά στιγμές τη μία μετά την άλλη,
αντί για μια ζωή με τόσα χρόνια μπροστά από την κάθε μέρα.
Είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους
που δεν πάνε πουθενά
χωρίς να έχω μαζί μου
το θερμόμετρο, τη θερμοφόρα, το αδιάβροχο, το αλεξίπτωτο.
Αν έπρεπε να το ξανακάνω,
θα ταξίδευα με λιγότερες αποσκευές.

Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου,
θα ξεκίναγα ξυπόλυτη, νωρίς την άνοιξη
και θα έμενα έτσι μέχρι το φθινόπωρο.
Θα πήγαινα σε περισσότερους χορούς.
Θα πήγαινα σε περισσότερα λούνα παρκ.
Θα μάζευα περισσότερες μαργαρίτες. »

Ναντίν Στέρ, 85 ετών
Λούισβιλ, Κεντάκι

Advertisements

4 thoughts on “Αν ξαναζούσα τη ζωή μου..

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα άποψη. Χμμμμμμ πρέπει να σκεφτώ κι εγώ πώς θα ξαναζούσα τη ζωή μου. Μπορώ να πω ότι είμαι κι εγώ από αυτούς τους ανθρώπους «που ζουν συνετά και λογικά κάθε ώρα της ημέρας, κάθε μέρα» ή τελοσπάντων σχεδόν κάθε ώρα….. Λίγο περισσότερη ξεγνοιασιά ίσως και ανοησία, να αξίζει τον κόπο.

  2. Μάλλον έχει κάποιο δίκιο η Ναντίν, η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλωνώμαστε στις δυσκολίες, οι οποίες θα έρθουν ούτως ή άλλως.

  3. Μερόπη μου. είδα πολλά κοινά σημεία με τη ζωή μου στο ποίημα αυτό..Θεωρούσα παλιά ότι έπρεπε να κουβάλάω προληπτικά επάνω μου «everything but the kitchen sink» που λένε στην Αγγλετέρα. Και κάπου έτσι «φορτώνεις» χωρίς να χαλαρώνεις. Και μετά την εγχείρηση..κατάλαβα τις μαργαρίτες που έχανα χρόνο με το χρόνο

  4. Γλυκιά An-lu, πώς περνάς καρδούλα μου; Οι δυσκολίες πάντα έρχονται όταν δεν τις περιμένεις και κυρίως όταν ήδη είσαι φορτωμένη με άλλες ευθύνες. Μου είπε η Μ ότι έχασες πρόσφατα δικό σου άνθρωπο. Συλληπητήρια χρυσή μου. Δεν θα σου δώσω χέρι παρηγοριάς. Ελπίζω μόνο να έκλαψες, να έκλαψες, να έκλαψες πολύ τόσο που να μη μπορείς να κλάψεις άλλο. Μόνο όταν βγεί απο μέσα μας ο πόνος, μπορούμε να ελπίζουμε για ανάκαμψη. Και αυτά που λένε ότι οι μοντέρνοι δεν χύνουν σταγόνα δάκρυ, είναι αρρωστημένα πράγματα.
    Το συναίσθημα αγάπης πρός τους δικούς μας που αποχωρούν απο τη ζωή μας, είναι και λίγο εγωϊστικό. Κλαίμε για κείνους που φύγαν, κλαίμε και για μάς που μείναμε πίσω, που δεν θα τους έχουμε κοντά μας. Παραμένουμε όμως άνθρωποι με τα 1001 ελαττώματά μας.
    Να κλαίς λοιπόν και να θλίβεσαι. Και θάρθει η στιγμή που θα αρχίσεις να θυμάσαι χαρούμενα περιστατικά απο τη κοινή σας ζωή. Η χαρά θα αντικαταστήσει τη λύπη. Και η απώλεια δεν θα είναι τόσο οδυνηρή.
    Σ’ αγαπώ καρδούλα μου, όπως και όλες τις εικονικές φιλεναδίτσες που έκαμα στη σφαίρα των μπλόγκς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s