Τα λέω σε μένα

Μέρες που είναι σκέφτομαι. Το παρελθόν, το τότε σε συνδυασμό με το τώρα. Τα όνειρα που είχα και τη πραγματικότητα που πήρα. Που έφτιαξα, που έμαθα να ζώ σε αυτήν. Το τελευταίο δυσκολοχώνευτο. Βασικά μένει αιωνίως στο στομάχι. Πιο πέρα δεν πάει. Και σαν έλκος με τρώει.
Επρεπε τότε παλιά να χώριζα, τότε που τα πρώτα συννεφάκια-μπόρες-τρικυμίες-καταιγίδες βγήκαν μπροστά μου. Τα πρώτα 7 χρόνια ήταν ζάχαρι. Μετά άρχισε να πικρίζει το πράγμα. Ο Β ήταν αψύς και βίαιος στα λόγια. Στην αρχή μου άρεσε να κυκλοφορώ με αντράκι, μετά όμως άρχισε να βγάζει το άχτι του επάνω μου. Με γκρίνια, μουρμούρα, στην αρχή. Μετά μου κόλλαγε επιθετα, «πως είσαι έτσι» ή έβαζε κανονισμούς «όταν εγώ κοιμάμαι δεν θέλω να…» πετανε μύγες στο δωμάτιο, π.χ.λές και ελέγχονται οι μύγες. Εγινε ο γάμος μας καρμπόν με το στρατώνα.
Στην αρχή έκανα ότι μπορούσα, είχα τα παιδιά μικρά, είχα τη δουλειά που μου έδινε αυτοπεποίθηση, χρήματα, ταξείδια. Που να χώριζα, πώς θα ζούσα. Το χρήμα έπαιζε ρόλο τότε, δύο μισθοί είναι καλύτεροι απο έναν. Εκανα τη πάπια στις απαιτήσεις του, «ναί χρυσέ μου» όταν ήταν εκεί, και όταν έλειπε, έκανα τα δικά μου. Το τι έκανε όταν έλειπε ποτέ δεν νοιάστηκα. Ας έβγαζε τα μάτια του με άλλες. Αν με αφηνε, θα πλήρωνε για τα παιδιά διατροφή. Κι αν δεν είχε αυτός, είχαν οι γονείς του, που τρελλαινόντουσαν για τα εγγονάκια τους. Ομως ενώ πήγαινε με άλλες, σε μένα πάντα γύριζε, εκείνες ήταν για το σέξ, καθώς έλεγε. Η οικογένειά του, άλλο.
Και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε. Και άλλαξε πολύ. Γιατί εκεί που απλά γκρίνιαζε και μουρμούραγε, άρχισε να μου επιτίθεται προφορικά – βρισίδι κανονικό για λίγη ώρα. Και μετά αν του αντιμιλούσα καυγάς. Κι αν πάλι δεν μίλαγα αλλά έφευγα..φώναζε περισσότερο και χτύπαγε πόρτες. Και μετά ηρεμούσε και κοιμόταν. Και όταν ξύπναγε, δεν θυμόταν τίποτα απο τη προηγούμενη συμπεριφορά. Αν μάλιστα του έλεγα τι είχε πεί, τι κακκίες είχε ξεστομίσει, με έβγαζε και ψεύτρα. Και αυτό συνεχίστηκε πολύ καιρό. Κάποτε ξεσπάθωνα, αλλά δεν άλλαζε τίποτα. Αν δεν μίλαγα, με έβριζε περισσότερο. Ηταν και δηκτικός, μου επιτίθετο στη προσωπικότητά μου, στο χαρακτήρα μου, στα παιδιά μου (χτυπούσε το Μάρκο μου πολύ – τον Πέτρο όμως όχι γιατί ήταν αριστούχος και γιατί απο την αρχή του πήρε ο μικρός τον αέρα), με απειλούσε να με πετάξει κλωτσηδόν έξω.
Υποψιαστηκα στην αρχή μήπως είχε πιάσει καμμιά γκόμενα, γι ‘αυτό τα έκανε αυτά, να με κάνει να φύγω εγώ για να τη μπάσει μέσα. Εβαλα ένα γνωστό μου να τον παρακολουθει. Ομως όχι, τίποτα αισθηματικό δεν είχε. Μόνο θυμό που τον αποστράτευσαν νωρίς. Και επειδή δεν ήξερα τι να τον κάνει το θυμό του, τον έβγαζε πάνω μου. Η Τζένη μου έλεγε ότι πολλοί θυμωμένοι άντρες δέρνανε κιόλας. Ο Β δεν με είχε ποτέ χτυπήσει πολύ, σπρωξιές και χαστούκια είχα φάει. Αυτό δεν το είπα ποτέ στη Τζένη, ντρεπόμουνα ένοιωθα μειονεκτικά να κάθομαι κοτζάμ αρχιμοδίστρα στο Μπίλλυ Μπο, να τις τρώω. Μα πώς σσυ ήρθαν αυτά τώρα?
Μου ήρθαν γιατί άρχισε πάλι να τρώγεται με τα ρούχα του. Τι φταίω εγώ, πές μου αν κλείσαμε το μαγαζί – δική σου ιδέα ήταν – και το μπατίρισε η Βίκη? Κύττα γύρω σου το κοσμάκη που υποφέρει, πάλι καλά που πήραμε μερικά λεφτά τότε. Οχι. αισθάνεται θυμό. Επρεπε να κάνει εκείνο, τούτο, το άλλο. Εδώ και χρόνια δεν μιλάω για τους θυμούς του, που εκρήγνυται και μιλάει για όλους πολύ άσχημα, απο πίσω πάντα, γιατί μπροστά όλο γλύκες, ρεβεράνσες και τσιριμόνιες κάνει για να λέει ο κόσμος τι καλός και εξυπηρετικός που είναι. Αρχισε πάλι τις γαϊδουριές και τις απαξιώσεις, όλοι είμαστε κατά πολύ υποδεέστεροι της ευφυίας του (σιγά δηλαδή), αυτός γεννήθηκε Σωτήρας, οι μοδίστρες να βγάλουν το σκασμό. Και τι με είπε χθές:
«Να σηκωθείς να φύγεις κυρά Λένα, άμα δεν σε’ αρέσει μαζί μου. Αμα όμως είναι να μείνεις θα τα ακούς και απο πάνω».
Σε εμένα το είπε αυτό, τώρα που είμαι λαβωμένη.
ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ, Βλάκα!

Advertisements

8 thoughts on “Τα λέω σε μένα

  1. Ξέρω πολλά ζευγάρια που χώρισαν όταν πια δεν είχαν να αναθρέψουν τα παιδιά. ‘Οταν η συμβίωση καταντά μαρτύριο νομίζω είναι καλλίτερα να διακόπτεται. Με κάθε τρόπο. Φυσικά είναι και τα οικονομικά που παίζουν εδώ, αλλά καλλίτερα φτωχικά παρά μαρτυρικά! Νομίζω.

  2. Η μαμά μου πάντως έφυγε,όταν εγώ ήμουν 28 και ο αδερφός μου 26.Ηταν ήδη γιαγιά με εγγόνι και εργαζόταν σε μάρκετ.Εφυγε γιατί βαρέθηκε να ανέχεται καταστάσεις πολύ λιγότερο άσχημες απο αυτές που περιέγραψες.

  3. Συμφωνώ απολύτως κι εγώ με το φίλο Heliotypon! ΠΟΤΕ δεν είναι αργά φιλενάδα! Και βέβαια κάλλιο αργά παρά ποτέ, σωστά; Εγώ στη θέση σου θα περίμενα να γίνω εντελώς καλά κι έπειτα θα του την έκανα μεγαλοπρεπώς! Ακούς εκεί ο κομπλεξικός & γελοίος να σου φέρεται έτσι ποταπά & να σε απειλεί με διαζύγιο κι από πάνω… Ο λεχρίτης. Καλά, ο τύπος είναι σίγουρα άρρωστος (στο μυαλό εννοώ)! Αλλά αφού ήταν καραβανάς, έτσι εξηγείται, οι περισσότεροι το ίδιο κομπλεξικοί είναι & δεν αλλάζω γνώμη επ΄αυτού με τίποτα! Την έχουν δει εξουσία, θεοί & ποιός ξέρει τί άλλο… Γάμα τον! Με όποιο τρόπο εσύ νομίζεις πως θα το ευχαριστηθείς καλύτερα! Και πολύ κακώς δεν το έκανες τόσα χρόνια αλλά τουλάχιστον να ζήσεις όπως σου αξίζει από δω & πέρα.
    Φιλιά & ΠΑΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ!!!

  4. Καλά, ξαναδιάβασα το post σου & τα ξαναπήρα ακόμη περισσότερο! Είμαι βέβαια προκατειλημμένη γιατί αντιμετώπισα κι εγώ τέτοιες καταστάσεις (θα σου πω παρακάτω λεπτομέρειες) αλλά η ουσία είναι πως εσύ ανέχεσαι για τον εαυτό σου τη θέση του θύματος κι αυτό πρέπει να το αλλάξεις! ΕΣΥ! Τί σημαίνει δλδ καλή μου «Ο Β δεν με είχε ποτέ χτυπήσει πολύ, σπρωξιές και χαστούκια είχα φάει» ;;; Για να καταλάβω, τα χαστούκια δλδ δεν είναι ξύλο;;; Και τότε τί είναι;;; Ε; Και σπρωξιές… Μα αν είναι/ήταν άντρας ο κύριος Β (που βέβαια μόνο κύριος δεν είναι!) να πήγαινε να τα έβαζε με έναν αντάξιό του, όχι με σένα τη γυναίκα του! Ο θρασύδειλος, το ρεμάλι.
    Καλά βρε σύ, πώς γίνεται μια χαρά γυναίκα, με δυναμική προσωπικότητα & τσαγανό (& ΜΠΡΑΒΟ σου) να κάθεσαι να ανέχεσαι για χρόνια ολόκληρα έναν άρρωστο (γιατί αν τον κατάφερνες να πάτε σε ψυχίατρο θα έβλεπες πως είναι ψυχοπαθητική προσωπικότητα); Πώς γίνεται να έβαζες αυτόν πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό;;; Για να μην πω πως το να τον ανέχεσαι να χτυπάει & το παιδί σας ακόμη σε κάνει έστω κι άθελά σου συνένοχό του… Και καλά τον εαυτό σου για χ,ψ λόγους (ας πούμε από έλλειψη αυτοεκτίμησης) δεν τον λογάριαζες, το παιδί όμως;;;
    Ξύπνα καλή μου έστω & τώρα, ξύπνα & ξεκόλλα από πάνω σου αυτή τη βδέλλα που ακούει στο όνομα Β & σου ρουφάει τη χαρά σου, τη ζωή σου την ίδια! Πέταξέ τον έξω από τη ζωή σου, ας πάει στα τσακίδια, εκεί που του αξίζει, άστον να βρει καμμιά ρωσιδούλα (αν & δε μου φταίνε σε τίποτα οι κοπέλες) να του μασάει τη σύνταξη, να τον έχει μέσα στη βρώμα & να τον γράφει κανονικότατα, αυτό του αξίζει!
    Αλλά εσύ πρέπει επιτέλους να ξεφύγεις από αυτή την αρρωστημένη κατάσταση, να φτιάξεις μια καινούρια ζωή όπως τη θέλεις, να ανασάνεις! Στο ξαναλέω: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!!! Πάρε τις αποφάσεις σου, μην τους της πεις τώρα, μόνο όταν θα είσαι απολύτως έτοιμη ψυχολογικά να τις εφαρμόσεις, τότε του τις ανακοινώνεις, τον φτύνεις κατάφατσα (φρόντισε οπωσδήποτε όμως να είναι μπροστά κι ένας απ΄τους γιούς σας) & την κάνεις!

    Θα σου φαίνεται σίγουρα καλή μου πολύ σκληρός ο τρόπος που μιλάω, αλλά εγώ έτσι είμαι: πολύ καλή με όσους μου φέρονται καλά, αλλά μπορώ μια χαρά να γίνω & bitch με όσους τους αξίζει!
    Υπήρξα κι εγώ παντρεμένη πριν καμμιά δωδεκαριά χρόνια με στρατιωτικό… Από έρωτα τρελλό ο γάμος, μιλάμε με τάιζε στο στόμα. Αλλά μετά από λίγο καιρό άρχισε να μεταμορφώνεται σε τέρας από τη ζήλεια του. Χαρακτηριστικά είχε πει τότε ο ίδιος στη μάνα μου «ζηλεύω ακόμη & τον αέρα που αναπνέει, ακόμη & την καρέκλα που κάθεται»… Δεν με άφηνε να βγω από το σπίτι, να ντυθώ όμορφα, μια φορά πήγα κομμωτήριο & μόλις με είδε χτενισμένη μου χάλασε τα μαλλιά… Φρίκη. Με χτυπούσε για ασήμαντες αφορμές (την τελευταία φορά γιατί είχα ανάψει τσιγάρο & τον ενοχλούσε ο καπνός μου!) αλλά αμέσως μετά έπεφτε (κυριολεκτώ) στα πόδια μου κλαίγοντας & με παρακαλούσε να τον συγχωρήσω…
    Τον έπεισα να πάμε σε ψυχίατρο, αλλά ο τύπος δεν ήθελε να αλλάξει. Έτσι τον χώρισα αφού πρώτα του έκανα μήνυση (είχα πάει σε γιατρό αφού με είχε χτυπήσει & είχα πάρει γνωμάτευση). Πέρασε στρατοδικείο, τον στείλαν σε δυσμενή μετάθεση στο Σουφλί Έβρου & του ρίξαν & 2 στερήσεις βαθμού! Αυτό σε στρατιωτικό από Ευελπίδων με όνειρα μεγάλης καριέρας ξέρεις πώς τσούζει;! Αλλά το άξιζε. Και συνέχιζε να με παρακαλάει, φαντάσου για πόσο αρρωστημένη προσωπικότητα μιλάμε!
    Αυτά!
    Όμως είμαι πραγματικά πάρα πολύ ευχαριστημένη με τον εαυτό μου & δε μετάνιωσα ούτε για ένα δευτερόλεπτο! Άλλαξα τη ζωή μου, βγήκα από μια εντελώς αρρωστημένη κατάσταση & μάλιστα νικήτρια, έφτιαξα τη ζωή μου όπως εγώ την ήθελα!
    Το ίδιο σου εύχομαι κι εσένα, φυσικά & ΜΠΟΡΕΙΣ να το κάνεις (σκέψου πως εγώ τότε ήμουν & ολομόναχη, σε ένα νησί πολύ μακριά από τους δικούς μου οι οποίοι μάλιστα δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν πως θα χώριζα)!
    Αυτά καλή μου, εύχομαι να βοήθησα τουλάχιστον να δεις τα πράγματα κι από μια άλλη οπτική πέραν από αυτή του θύματος…
    Να είσαι καλά & να προσέχεις!

  5. Στην αρχη νομιζα πως προκειται για ενα καλογραμμενο κειμενο, περιγραφη για γεγονοτα χροοοοονια πριν.
    Καλα ποτε δεν σταματαει αυτη η αθλια συμπεριφορα ανδρων ,που προσπαθουν να επιβληθουν οχι με την αξια τους ,αλλα με τον τρομο.!!{Αναρωτιεμαι αν μαζευομασταν σε ενα τεραστιο σταδιο ολες μας,αν θα μπορουσαμε να αλλαξουμε τον κοσμο.}
    Το περνας μονη σου,αλλα δεν εισαι μονη, πιστεψε με ,η ζωη ειναι πολλη καλλιτερη και ακομα σου χρωστα .
    Σε καμια γυναικα δεν αξιζει τετοιο μαρτυριο,Γορδιος Δεσμος ειναι και κοψε τον. Φυγε οπως εφυγα { γιατι η μαμα μου με εκανε γερη και οχι λαβωμενη στο νοσοκομειο οπως με ειχε καταντησει..}

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s