Συνάντηση συμφοιτητών

Καλημέρα παιδάκια. Εκεί που έλεγα πως τέλος και δεν θα ξανα ασχοληθώ με τα μπλόγκια, τσούπ σαν το Τζάκ της Φασολιάς ξεπετάγομαι. Είναι όμως κάποια πράγματα που γίνονται δίπλα μας, που δεν μπορούμε να επέμβουμε αλλά με φρίκη τα βλέπουμε να ξετυλίγονται. Μέχρι να φθάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο και εκεί ή που θα κόψει ..και θα χυθεί αίμα, η που κάποιος θα σταματήσει τη κοπή βίαια..πάλι με κόστος. Τα συναισθήματά μου χείμαρρος που παρασύρει εδώ. Τη δεδομένη στιγμή στάθηκα στήλη άλατος όμως. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου αυτά που άκουγα, ενώ κύματα πόνου και λύπης με κατέκλυζαν.
Ο Πέτρος μου αποφάσισε να καλέσει κάποιους παλιούς συμφοιτητές του, που κρατάει κάποια επαφή μαζί τους ακόμη εννοείται, στο σπίτι για φαγητό. Μαζεύτηκαν παιδιά που τα ήξερα, τότε παλιά που κάνανε παρέα στο παιδί μου, ερχόντουσαν σπίτι, άλλα για να παίξουν χαρτιά με ότι χαρτζιλίκι διέθεταν, οι κοπέλλες γελούσαν μεταξύ τους, καμμιά φορά μαζευόντουσαν και διάβαζαν μαζί, ή και πήγαιναν διακοπές..Νιάτα με δύναμη, χαρά και κέφι για δημιουργία. Τα χαιρόμουνα αυτά τα παιδιά. Ετσι όταν ήρθαν όλοι, μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν αν θέλουμε να κατεβούμε να δούμε τους παλιούς..και να χαρούμε για λίγο μαζί τους. Ετσι κάποια στιγμή κατεβήκαμε όλο προσδοκίες..
..που έμειναν μετέωρες, γιατί ενώ μερικοί μας χαιρέτισαν, δεν ήταν όπως τα περιμέναμε. Μπήκαμε τη στιγμή που μία συζήτηση γινόταν μεταξύ του Πέτρου και μιάς παλιάς φίλης, που τώρα είναι χωρισμένη μητέρα 2 παιδιών. Η κόρη της κοντά στα 22 ο γιός της του Δημοτικού. Ηξερα και τον άνδρα της πριν χωρίσουν και πρίν ξεμυαλιστεί απο το κράκ.Αυτά όμως ήταν παλιές ιστορίες είχαν γίνει πρίν 15 χρόνια..και ο γιός της φίλης ήταν καμωμένος με άλλον. Η κουβέντα ήταν μεταξύ του Πέτρου και εκείνης, ο Πέτρος τη ρώταγε τα της κόρης της..που ενώ οι γονείς είναι μορφωμένοι άνθρωποι,  το παιδί χρησιμοποιείται και απο τους δυό για να αλληλο-εκβιάζονται.. παραπαίει το δύστυχο, πέρασε Πολυτεχνείο αλλά δεν πήγε γιατί ήθελε Ιατρική που δεν πέρασε και μετά είπε ότι θα κάνει Βιολογία στην Αγγλία. Στην Αγγλία με τα ακριβά δίδακτρα. Και απέτυχε μετά τον ένα χρόνο και νάτο πάλι εδώ να κάνει φροντιστήριο για να δώσει Ιατρική. . Ανακατεμένος ο ερχόμενος.  Και ο Πέτρος να της κάνει κήρυγμα για τον αποτυχημένο προσανατολισμό σπουδών του παιδιού! Αχ! Μή! Πήγα να του φωνάξω! Τον διέκοψα 4 φορές, του έκανα νόημα με τα μάτια «σταμάτα». Η γυναίκα του του πάτησε το πόδι απο κάτω, τον διέκοπτε κι εκείνη «ε άς τα αφήσουμε αυτά τώρα, να πούμε κάτι άλλο»..και εκείνος εκεί, να τη κριτικάρει..μέχρις ότου ξάφνου πετάχτηκε επάνω η κοπέλλα έξαλλη, καταθυμωμένη, άρπαξε το μπουφάν της και έφυγε.. έξαλλη.. Και παγώσαμε. Πάγωσε ο Πέτρος, η αίθουσα, όλοι. Και μετά όλοι είχαν και απο μία γνώμη.

Εμείς με τον Β. φύγαμε. Αναστατωμένοι γιατί ο Πέτρος, μας έδειξε έναν άλλο εαυτό. Οχι εκείνου, του ανακατωσούρα, του άλλου. Που ναί μεν έχει ενδιαφέρον για την εξέλιξη ενός παιδιού που ξέρει απο μωρό (με τη μητέρα του ήταν συμμαθητές πρώτα στο Φροντιστήριο, μετά στη Σχολή Χημικών, κάνανε μεταπτυχιακά στην ίδια χώρα, πήγε στο γάμο της, ήρθε στο δικό του κλπ 30 χρόνια γνωριμία) αλλά που δεν άρμοζε να ανακατευτεί. Και καλά αν ήταν και εκείνος πατέρας. Ελα μ’ όμως που δεν έκανε παιδιά. Και το είδος μηνύματος που πέρασε ήταν ότι εξαιτίας της τρέλλας των γονέων, η μικρή είναι φτερό στον άνεμο..  Αδικο ακόμη κι αν είναι αλήθεια.  Γιατί ο κάθε γονιός έχει τις δικές του ενοχές, δεν χρειάζεται εσένα να τους τις πετάς στα μούτρα και δημοσίως..

Ο Β. πάλι είπε ότι η γυναίκα είναι τρελλή και αντί να κάτσει να του χώσει καμμία για την αποκοτιά του, τόβαλλε στα πόδια. Να του πεί «Χέσε μας, κύττα τη δουλειά σου, δεν σου επιτρέπω, αει παράτα μας» να του πεί κάτι ώστε ο άλλος να συνέλθει απο το κηρυγματολόγιο. Εγινε βέβαια μεγάλη αποκοτιά, γιατί ποτέ δεν κριτικάρεις πώς ο άλλος μεγαλώνει τα παιδιά του, αλλά θα μπορούσε να σταματήσει με πιο ήπιο τρόπο.. Ο Β. λέει ότι στη θέση της θα του πέταγε το ποτήρι του κρασιού της στη μούρη..και μετά θα της ζήταγε συγνώμη και όλα θα ήταν καλύτερα.

Λένε.

Μέσα μου όμως στενοχωρήθηκα γιατί βγήκαν κάποια φαντάσματα.  Βγήκε και η απορία πόσο σκληρό μπορεί να γίνει το παιδί μου, πόσο εύκολα αρπάζεται έτοιμο να κατηγορεί τον οποιοδήποτε για το οτιδήποτε. Πόσο εύκολα ανακατεύεται εκεί που δεν τον σπέρνουν. Είτε τρελλή είναι αυτή η μάνα, είτε γνωστική, τι σε νοιάζει πώς φέρνει βόλτα το παιδί της;  Παιδί της είναι, άλλοι τα μεγαλώνουν στα πούπουλα, άλλοι τα πετάνε στους κάδους απορριμάτων. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να κρίνει. Πόσο μάλλον και ένας άνθρωπος χωρίς παιδια. Νομίζω ότι κατάλαβε το λάθος του, της έστειλλε πολλά μηνύματα συγνώμης, σε κανένα δεν απάντησε.

Θα μπορούσε όμως αυτή η πληγή να μην είχε ανοιχθεί ποτέ.

Advertisements